I SA/Op 36/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Sędziowie: WSA Grzegorz Gocki Asesor sądowy Marzena Łozowska (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2006 r. sprawy ze skargi A Spółki z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę Naczelnik Opolskiego Urzędu Skarbowego w Opolu decyzją z dnia [...] Nr [...], działając na podstawie art. 207, art. 21 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) i art. 99 ust. 12, art. 109 ust. 6 ustawy – o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) określił skarżącej Spółce za miesiąc październik 2004 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości niższej o 558 zł od zadeklarowanej przez Spółkę. W uzasadnieniu wskazano, iż A Spółka z o.o. z siedzibą w P. w miesiącu październiku 2004 r. wystawiła fakturę z dnia 29.10.2004 r., z tytułu udzielonego skonta do dostawy mebli do faktury 60048 z dnia 26.08.2004 r. dla firmy B GMBH, [...],[...] o numerze identyfikacyjnym [...], oraz ujęła przedmiotową fakturę w deklaracji jako dostawę wewnątrzwspólnotową, opodatkowaną według stawki 0%. Stwierdzono, że faktura nie zawierała prawidłowego numeru NIP nabywcy. Ponadto skonto dotyczyło dostawy, która decyzją Naczelnika Opolskiego Urzędu Skarbowego w Opolu z dnia 20 lipca 2005 r., Nr [...] nie została uznana za dostawę wewnątrzwspólnotową, której przysługuje zastosowanie stawki 0%. W świetle powyższego organ pierwszej instancji uznał, iż skonto udokumentowane powyższą fakturą winno być opodatkowane jako dostawa krajowa według stawki 22%. Na powyższą decyzję wniesiono odwołanie w którym żądano uchylenia decyzji w całości z uwagi na naruszenie przepisów art. 13 w związku z art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, § 20 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, zasad wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 971) oraz art. 180 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Po rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy uznał, iż nie zasługuje ono na uwzględnienie i decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa utrzymał zakwestionowaną decyzję w mocy. Jako podstawę prawną swego rozstrzygnięcia organ podatkowy II instancji wskazał treść art. 13 ust. 1 oraz 42 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż Spółka nie spełniła wszystkich warunków zawartych w wyżej wymienionym art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług pozwalających na zastosowanie dla przedmiotowej dostawy stawki podatku 0%. Spółka wystawiła fakturę z tytułu skonta do dostawy udokumentowanej fakturą z dnia 26 sierpnia 2004 r. Obie faktury zawierały tę samą nazwę odbiorcy i ten sam numer NIP, który według wydruków z systemu VIES stracił aktywność dnia 23.12.1999 r. Powołano równocześnie okoliczność, iż w decyzji Naczelnika Opolskiego Urzędu Skarbowego w Opolu z dnia 20 lipca 2005 r., Nr [...], utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 28 listopada 2005 r., Nr [...] uznano, iż dostawa udokumentowana fakturą z dnia 26.08.2004 r. powinna być potraktowana jako dostawa krajowa i opodatkowana stawką podatku od towarów i usług 22%. Zatem faktura wystawiona z tytułu skonta na kwotę 88,60 EURO w przeliczeniu na złote winna być ujęta jako skonto do dostawy krajowej. W ocenie organu odwoławczego sam fakt posiadania przez odbiorcę właściwego i ważnego numeru identyfikacyjnego UE nie jest wystarczającą przesłanką dla zastosowania stawki 0%, gdyż warunki o posiadaniu tego numeru i o wskazaniu go na fakturze muszą być spełnione równocześnie, co wynika z literalnego brzmienia przepisu art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku VAT. Nie dopatrzono się naruszenia przepisu § 20 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, zasad wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U nr 97, poz. 971) poprzez "zlekceważenie" korekty przedmiotowej faktury, bowiem faktura korygująca nie została przez Spółkę wystawiona. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucił organowi podatkowemu II instancji naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez wadliwą interpretację oraz naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy. W szczególności zarzucił naruszenie art. 13 w związku z art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 353 ze zm.) poprzez uznanie, iż dokonana przez Skarżącą dostawa wewnątrzwspólnotowa na rzecz czynnego podatnika, który na dzień dokonania dostawy posiadał inny niż wykazany na fakturze unijny numer identyfikacji podatkowej, nie spełnia przesłanek zastosowania 0% stawki podatku od towarów i usług. Zdaniem strony skarżącej podstawową przesłanką zastosowania 0% stawki podatku jest dokonanie dostawy na rzecz podatnika czynnego, który jest zobowiązany rozliczyć podatek VAT na terenie swojego kraju. Dodatkowo strona skarżąca podniosła, iż interpretacja taka zgodna jest z art. 22 VI Dyrektywy, który nie uzależnia stawki podatku od ważności numeru NIP UE, lecz od faktu dokonania dostawy na rzecz czynnego podatnika. Zdaniem strony Skarżącej, posiadanie właściwego i ważnego numeru NIP UE służy czynnościom kontrolnym i technicznym i nie stanowi samodzielnej przesłanki, która może modyfikować podstawową zasadę neutralności podatku VAT. Strona skarżąca postawiła zarzut naruszenia § 20 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 27 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom (...) (Dz. U. 97, poz. 971) poprzez zlekceważenie korekty faktury, którą należało uznać za czynność w pełni skuteczną, której celem było wykazanie rzeczywistego numeru NIP nabywcy towaru. W tym względzie strona skarżąca podniosła, iż wystawiając korektę faktury, zerującą wcześniejszą sprzedaż, ujęła w niej wszystkie dane uwidocznione w fakturze pierwotnej, natomiast załącznik do faktury korygującej stanowił fakturę zawierającą wszystkie prawidłowe dane w tym również numer NIP UE nabywcy towaru. W opinii skarżącej, tak sporządzona korekta w sposób niewątpliwy wskazuje, iż pierwotna faktura o błędnym numerze NIP została skorygowana poprzez jej wyzerowanie, a w jej miejsce wystawiono prawidłową fakturę. Powyższe okoliczności pozbawiają podstaw prawnych twierdzenie organu odwoławczego o bezskuteczności faktu korekty spornej faktury. Skarżąca podniosła także, iż wystawiła korektę informacji podsumowującej, w której uwidoczniono prawidłowy numer NIP odbiorcy. Korekta ta zdaniem skarżącej nie podlega ograniczeniom wynikającym z przepisu art. 81b § 1 Ordynacji podatkowej, w myśl którego prawo do korekty ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej. Zarzucono również naruszenie przepisów prawa procesowego, a to: art. 180 § 1 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem strony skarżącej organ odwoławczy nie zweryfikował faktu rozliczenia podatku z tytułu WDT przez nabywców towarów. Powyższe oznacza uchybienie obowiązkom zebrania i dopuszczenia wszelkich dowodów istotnych dla sprawy. Odpowiadając na zarzuty zawarte w skardze Dyrektor Izby Skarbowej Opolu uznał, iż nie zasługują one na uwzględnienie i w całości podtrzymał argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu spornej decyzji. Dodatkowo odnosząc się do zarzutu dokonania interpretacji przepisów podatkowych przez organy podatkowe w sposób sprzeczny z generalnymi zasadami zawartymi w VI Dyrektywie Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu zauważył, iż przepis art. 41 ust 3 ustawy o podatku od towarów i usług implementuje ogólną zasadę dotyczącą opodatkowania dostaw wewnątrzwspólnotowych, odsyłając jednocześnie do warunków określonych w przepisie art. 42 tej ustawy z której wynika między innymi obowiązek podania prawidłowego i ważnego numeru NIP nabywcy. W tym stanie faktycznym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne czy postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym. W przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja czy postanowienie narusza przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub inne naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy – Sąd uchyla decyzję lub postanowienie (art. 145 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy). Jeżeli natomiast zachodzą w sprawie przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części (art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy). W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy podatkowe prawidłowo uznały, iż faktura z dnia 29.10.2004 r. wystawiona przez skarżąca Spółkę z tytułu skonta na kwotę 88, 60 EURO w przeliczeniu na złote winna być ujęta w deklaracji jako skonto do dostawy krajowej opodatkowanej według stawki 22%. Definicja wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów została sprecyzowana w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zgodnie z którym przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5) rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonywaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8 powołanego artykułu. Przepis ust 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Natomiast zwolnienie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, które w polskim prawodawstwie przyjęło postać zerowej stawki podatku VAT, uregulowano w art. 41 ust. 3 i art. 42. W myśl przepisu art. 41 ust. 3 tej ustawy w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0% z zastrzeżeniem art. 42. Warunkiem zastosowania zerowej stawki podatku VAT, zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 1 jest dokonanie dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwy dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej i podanie tego numeru oraz swojego numeru, o którym mowa w art. 97 ust. 10 w/w ustawy, na fakturze stwierdzającej dostawę towarów. Zatem co do zasady WDT podlega opodatkowaniu według stawki 0%, jednak możliwość jej zastosowania jest obwarowana wieloma warunkami. Z literalnego brzmienia powołanego przepisu art. 42 ust. 1 pkt 1 warunkiem opodatkowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów zerową stawką podatku, jest dokonanie dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych i wskazanie tego numeru oraz numeru podatnika dokonującego dostawy na fakturze. Warunki zastosowania zerowej stawki podatku muszą być spełnione łącznie. W świetle powyższego nieuprawniony pozostaje pogląd wyrażony w skardze, iż ustawa nie wskazuje, że: "warunkiem zastosowania stawki 0% podatku przez dostawcę jest, aby użył on prawidłowego numeru NIP swego nabywcy na dzień dokonania WDT, lecz aby tenże nabywca rzeczywiście był podatnikiem czynnym tego podatku, który jest zobowiązany do rozliczenia podatku VAT". Jeszcze raz należy podkreślić, iż literalne brzmienie przepisu art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy nie pozostawia wątpliwości co do konieczności równoczesnego spełnienia warunków tam określonych. Tak więc rację należy przyznać organowi odwoławczemu, który w zaskarżonej decyzji podniósł, że sam fakt posiadania przez nabywcę właściwego i ważnego numeru indentyfikacyjnego UE nie jest wystarczającą przesłanką dla zastosowania stawki podatku 0%, bowiem numer ten, jak też numer podatnika dokonującego dostawy musi być równocześnie wskazany na fakturze. Taka interpretacja powołanego przepisu nie jest niezgodna, jak wywodzi w skardze pełnomocnik skarżącej, z art. 22 Dyrektywy VAT. Z treści art. 28 C(A) (a) VI Dyrektywy wynika, że zwolnieniu podlega dostawa wewnątrzwspólnotowa dokonana na rzecz innego podatnika lub osoby prawnej nie będącej podatnikiem. Oznacza to, że warunkiem zastosowania zwolnienia jest ustalenie przez dostawcę statusu swojego klienta. Podkreślić przy tym należy, że VI Dyrektywa pozostawiła państwom członkowskim określenie warunków zwolnienia z opodatkowania, a zatem sposób w jaki wywóz towarów powinien zostać udokumentowany należy do poszczególnych państw członkowskich. Przepisy VI Dyrektywy określają również minimum danych, które powinny znaleźć się na fakturze. Do obowiązkowych elementów dla celów podatku od wartości dodanej, zgodnie z art. 22 (3)(6), należy m. in. data wystawienia; kolejny numer nadany w ramach jednej lub kilku serii, który w sposób jednoznaczny identyfikuje fakturę; numer identyfikacji podatkowej VAT, określony w ust. 1 lit. c, pod jakim podatnik dostarczył towary; w przypadku, gdy klient obowiązany jest uiścić podatek od dostarczonych towarów lub wykonywanych usług, lub gdy dostarczono mu towary określone w art. 28 c (A) – numer identyfikacji podatkowej VAT określony w ust. 1 lit c pod jakim dostarczono mu towary lub wykonano usługi; pełna nazwa (nazwisko) i adres podatnika i jego klienta, numer identyfikacyjny osoby zobowiązanej do zapłaty podatku. Zatem również w świetle przepisów VI Dyrektywy, faktura VAT dokumentująca dostawę wewnątrzwspólnotową, powinna zawierać m. in. numer identyfikacji podatkowej VAT pod jakim podatnik dostarczył towary i numer identyfikacji podatkowej pod jakim dostarczono towary, pełną nazwę i adres podatnika. Są to zatem niezbędne elementy, które powinny być wymienione na fakturze w celu zapewnienia prawidłowego i jednoznacznego stosowania zwolnienia i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania lub nadużycia prawa, o jakich mowa w art. 28 c (A) VI Dyrektywy. Wprowadzenie tych wymogów do polskiej ustawy o VAT nie narusza zasad określonych w VI Dyrektywie, albowiem to Dyrektywa nałożyła na państwa członkowskie obowiązek wprowadzenia stosownych regulacji mających zapewnić wyeliminowanie nadużyć i niepożądanych zjawisk, a uczciwemu podatnikowi dano do ręki instrumenty pozwalające na skorygowanie popełnionych błędów. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie VI Dyrektywa nie została naruszona, gdyż rozwiązania prawne zastosowane w polskiej ustawie o VAT gwarantują osiągnięcie zakładanych przez Dyrektywę skutków. Posługiwanie się przez podatników numerem identyfikacyjnym VAT umożliwia państwom członkowskim weryfikację obrotów pomiędzy poszczególnymi podatnikami posiadającymi siedzibę w różnych krajach i nadzorowanie prawidłowości rozliczeń z tego tytułu. Faktura potwierdzająca dostawę towarów lub świadczenie usług musi być wystawiona zgodnie z art. 22(3)VI Dyrektywy. Dlatego też przywiązuje się dużą rolę do formalnych wymogów faktury w legislacjach poszczególnych państw członkowskich, w tym w ustawodawstwie polskim. Kwestie dotyczące posiadania faktury spełniającej określone warunki formalne były przedmiotem rozstrzygnięcia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w połączonych sprawach 123/87 i 330/87 pomiędzy Lea Jovion a Société anonyma d’ étude et de gestion immobiliere (EGI) a państwem belgijskim. W orzeczeniu Trybunał stwierdził, że państwa członkowskie mają prawo uzależnić odliczenia podatku naliczonego od faktu posiadania faktury spełniającej określone wymogi formalne. Jednocześnie Trybunał opowiedział się, iż takie szczegóły nie mogą jednak powodować z uwagi na liczbę lub naturę techniczną, iż prawo do odliczenia stałoby się praktycznie niemożliwe lub nadmiernie trudne do wykonania. Zatem uzależnienie przez polskiego ustawodawcę prawa do zwolnienia z podatku VAT od posiadania faktury spełniającej określone wymogi, gdy wymogi te jednocześnie stanowią minimum tego, co zgodnie z Dyrektywą powinna zawierać faktura, nie naruszają prawa do zwolnienia z podatku VAT i nie uniemożliwiają, ani nie utrudniają wykonywania tego prawa. Posłużenie się bowiem przez obie strony dostawy swoimi numerami identyfikacyjnymi i udokumentowanie tego na fakturze dostawy jest okolicznością potwierdzającą wewnątrzwspólnotowy charakter transakcji (wyrok WSA w Opolu z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt I SA/Op 348/05 – niepublikowany). W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie pogląd strony skarżącej w kwestii naruszenia zasady neutralności podatku od towarów i usług. Zasada neutralności VAT dla podatnika tego podatku wyraża się tym, że poprzez realizację prawa do odliczenia podatku naliczonego podatnik nie ponosi faktycznie ciężaru tego podatku. Oznacza to, że podatek VAT nie powinien obciążać podatników uczestniczących w obrocie towarami usługami, którzy nie są ich ostatecznymi odbiorcami, gdyż ciężarem tego podatku powinien być obciążony ostateczny ich beneficjent. Realizacja zasady neutralności VAT wyraża się zatem w stworzeniu takich rozwiązań legislacyjnych, w ramach których podatek naliczony (zapłacony) przez podatnika w cenie nabytych towarów i usług dla celów jego działalności opodatkowanej tym podatkiem może zostać odliczony, nie stanowiąc tym samym dla podatnika obciążenia kosztowego (zob. Leksykon VAT Rewolucja w VAT od 1 maja 2004 r. UNIMEX Oficyna Wydawnicza str. 8). W sprawie w której ocena legalności jej rozstrzygnięcia została poddana kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu istota sporu sprowadza się nie do weryfikacji kwoty podatku naliczonego wykazanego przez podatnika, a do oceny prawidłowości stawki podatku VAT od dokonanej wewnątrzwspólnotowej dostawy, a zatem dotyczącej podatku VAT należnego z tego tytułu. Nie występuje natomiast w przedmiotowej sprawie kwestia prawa do odliczenia podatku naliczonego, która jak już podkreślono, jest realizacją zasady neutralności VAT. W tej sytuacji zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia zasady neutralności, zgodnie z którą podatnik musi mieć zapewnioną możliwość odzyskania podatku naliczonego związanego ze swoją działalnością jest nietrafny i pozostaje bez znaczenia dla legalności badanego aktu administracyjnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżąca nie spełniła warunków określonych w art. 42 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Jak wynika bowiem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, faktura VAT z dnia 29.10.2004 r., wystawiona z tytułu skonta udzielonego do dostawy udokumentowanej fakturą z dnia 26.08.2004 r. zawierała (podobnie jak wskazana faktura z 26.08.2004 r.) nabywcę: B GMBH, [...],[...] o numerze identyfikacyjnym [...], który według nie budzących wątpliwości ustaleń organu, dokonanych w systemie VIES stracił aktywność dnia 23.12.1999 r. Powyższe oznacza, iż nie można uznać, by w dacie wystawienia wskazanej faktury strona skarżąca spełniła warunki wynikające z art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT dla zastosowania 0% stawki podatku VAT dla dokonanych dostaw, albowiem na spornej fakturze nie wskazała właściwego i ważnego numeru identyfikacyjnego nabywcy. Ponadto słusznie organy uznały, iż jest to faktura z tytułu skonta udzielonego do dostawy krajowej, gdyż dostawa udokumentowana fakturą z dnia 26 sierpnia 2004. powinna być potraktowana jako dostawa krajowa i opodatkowana stawką podatku VAT 22% (patrz wyrok WSA w Opolu z dnia 10 kwietnia 2006 r., sygn. akt I SA/Op 34/06). Wbrew twierdzeniom skargi, organy podatkowe nie naruszyły przepisu § 20 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, zasad wystawiania faktur, sposobu na przechowywanie oraz listy towaru i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienie od podatku i usług (Dz. U. nr 97, poz. 971) poprzez "zlekceważenie" przez organ dokonanych korekt, albowiem skarżąca nie sporządziła korekty faktury z dnia 29.10.2004 r. Natomiast w odniesieniu do skuteczności sporządzonej korekty faktury z dnia 26 sierpnia 2004 r. Sąd w całości popiera argumentację wskazaną w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku WSA w Opolu w sprawie o sygn. I SA/Op 34/05. W świetle powyższych okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu za niezasadne uznał zarzuty dotyczące naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego - art. 13 w zw. z art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług polegające na nieprawidłowym uznaniu, iż dokonana wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów na rzecz podatnika czynnego mającego na dzień dostawy inny numer NIP niż wskazany w fakturze nie spełnia przesłanek do zastosowania 0% stawki podatku VAT. Odnosząc się do zarzutu wystawienia przez skarżącą korekty informacji podsumowującej, w której uwidoczniono prawidłowy numer NIP kontrahenta, należy podzielić stanowisko wyrażone przez organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, iż korekta ta nie była przez organy kwestionowana, organy na żadnym etapie postępowania nie twierdziły, iż korekta podlega ograniczeniom zawartym w art. 81b § 1 Ordynacji podatkowej. Według oceny Sądu organy podatkowe podjęły niezbędne działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a dokonana przez nie ocena całego zgromadzonego materiału dowodowego nie nosi cechy dowolności. Organy wszechstronnie rozważyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, wyprowadziły z niego logiczne wnioski, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W świetle powyższego chybionym jest zarzut naruszenia przepisów art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Strona prowadząc działalność gospodarczą w zakresie m.in. dostaw wewnątrzwspólnotowych, powinna mieć świadomość co do wymogów formalnych związanych z dokumentowaniem dokonanych transakcji i poprawianiem ewentualnych błędów popełnionych w dokumentacji, w tym danych umieszczonych na fakturach. Błędy, nieprawidłowości, zaniechanie stosownej rejestracji lub aktualizacji danych dla potrzeb wymiany wewnątrzunijnej mają poważny wpływ na skutki finansowe w rozliczeniu podatku VAT z faktycznie dokonanych transakcji z partnerami z państw Unii. Dlatego też należy wystrzegać się nawet drobnych pomyłek w numerach identyfikacji podatkowej dostawcy i odbiorcy, bo naruszenie warunków, zgodnie z literalnym brzmieniem przepisów art. 13 i art. 42 ustawy o VAT skutkuje brakiem prawa do zastosowania stawki 0% VAT. Z tych względów skargę, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić.