I SA/Op 366/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 13 kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. M. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą A w [...] wniósł skargę sądowoadministracyjną na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 13 kwietnia 2014 r. nr [...], (sprostowaną postanowieniem Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 9 czerwca 2015r. na "13 kwietnia 2015r." ),którą uchylono w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu z dnia 5 stycznia 2015 r. w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu w kwocie 13.961 zł i jednocześnie określono kwotę zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z powyższego tytułu w kwocie 12.601 zł. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego pełnomocnik skarżącego działając na podst. art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - /dalej P.p.s.a./ wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie zajmując stanowiska procesowego co do zgłoszonego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek należało oddalić. Stosownie do art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części skarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyznanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi zatem odstępstwo od ogólnej reguły, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. U podstaw tej regulacji legła potrzeba zagwarantowania funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Wstrzymanie wykonania aktu jest więc instytucją wyjątkową, co oznacza, iż przesłanki przewidziane w cytowanym przepisie nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej . Z treści art. 61 § 3 P.p.s.a wynika obowiązek wykazania przez skarżącego okoliczności uprawdopodobniających zaistnienie wskazanych przesłanek, przy czym uprawdopodobnienie to nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Składający wniosek winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione, czyli, że na skutek wykonania decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku jej realizacji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Wnioskodawca powinien wykazać istnienie realnego niebezpieczeństwa, iż wykonanie zaskarżonego aktu przed zbadaniem jego prawidłowości przez sąd administracyjny, wywoła nieodwracalne pogorszenie jego sytuacji, którą trudno będzie naprawić nawet po ewentualnym wyeliminowaniu zaskarżonego aktu. Wprawdzie obowiązek ustalenia, czy spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. obciąża sąd, który przy rozpatrywaniu wniosku winien brać pod uwagę wszystkie okoliczności w nim podniesione, a ponadto także te, które wynikają z całości akt sprawy, to jednak uprawdopodobnienie okoliczności faktycznych będących podstawą wniosku ciąży na skarżącym, który działa we własnym, procesowym interesie. Jak podkreśla się w orzecznictwie, strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, opublikowane w CBOIS na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego www.nsa.gov.pl). Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że działający w imieniu skarżącego pełnomocnik nie wykazał istnienia określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik nie przedstawił żadnych okoliczności ani dokumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. ani ich nie udokumentował. Samo przytoczenie ustawowej przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody tych wymogów nie spełnia. W konsekwencji Sąd pozbawiony został możliwości merytorycznej oceny zasadności wniosku. Sąd administracyjny nie może domyślać się ani domniemywać, w czym skarżący upatruje niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody, bo na taką przesłankę skarga się powołuje nie odwołując się w ogóle do przesłanki trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Obowiązkiem strony było sprecyzowanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności wskazujących na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., (porównaj: postanowienie NSA z dnia 7 lutego 2011r., sygn. akt II FSK 2587/10 opublikowany jak wyżej). Reasumując wobec podniesionych wyżej okoliczności Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł, jak w postanowieniu.