I SA/Op 369/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Marta Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" R i J M. spółka jawna w Z na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 30 czerwca 2011r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za styczeń 2004r. wskutek wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca spółka wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 30 czerwca 2011r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w O. określającą skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za styczeń 2004r., złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jako podstawę prawną wniosku wskazano art. 61 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) /dalej P.p.s.a./ i powołano się na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po stronie skarżącej w przypadku odmowy udzielenia tego typu ochrony. W uzasadnieniu skargi nie przywołano żadnych dodatkowych argumentów ani nie wskazano okoliczności uzasadniających wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części (zaskarżonego) aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione, czyli, że na skutek wykonania decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku jej realizacji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Wnioskodawca musi zatem wykazać istnienie realnego niebezpieczeństwa, iż wykonanie zaskarżonego aktu przed zbadaniem jego prawidłowości przez sąd administracyjny, wywoła nieodwracalne pogorszenie jego sytuacji, którą trudno będzie naprawić nawet po ewentualnym wyeliminowaniu zaskarżonego aktu. Dodatkowo podkreślić należy, iż to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Przy czym obowiązkiem sądu jest wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również wynikających z akt sprawy. Natomiast, jak podkreśla się w orzecznictwie, strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 ustawy (por. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, publ. POP 2009/2/143, por. postanowienie z dnia 18.03.2010 r. II FSK 502/09). Zatem, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę w jej wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i nie wystarczy samo powtórzenie, a tym bardziej tylko zacytowanie przepisu. Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała istnienia określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek, warunkujących wstrzymanie wykonania, bowiem nie uzasadniła wniosku, a jedynie przytoczyła treść przepisu, co uniemożliwia jego merytoryczną ocenę i tym samym wyklucza jego uwzględnienie. Zatem tutejszy Sąd mając na względzie to, iż obowiązkiem sądu nie jest poszukiwanie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji i nie jest on uprawniony do domyślania się intencji strony wnioskującej o wstrzymanie (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09 oraz postanowienie NSA z dnia 7.02.2011, sygn. akt II FZ 18/11 – internetowa baza orzeczeń NSA i WSA www.nsa.gov.pl), na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a, orzekł, jak w sentencji postanowienia.