I SA/Op 371/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. B. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 31 lipca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na skutek wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Zaskarżoną decyzją z dnia 31 lipca 2012 r. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Opolu z dnia 12 kwietnia 2012 r. odmawiającą skarżącemu umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. W skardze na powyższą decyzję skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania uzasadniając go w ten sposób, że z uwagi na skutki, jakie może wywołać wykonanie decyzji, o których mowa w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej jako: [p.p.s.a.], w postaci znacznej szkody trudnej do odwrócenia, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest konieczne. Wnosząc o oddalenie skargi pełnomocnik organu nie zajął stanowiska w przedmiocie powyższego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi Sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Odnosząc się do istoty tego rodzaju wniosku należy zauważyć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i takiego wykonania wymagają. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego (oczywiście tego, który jest przedmiotem skargi, a więc w niniejszej sprawie – decyzji odmawiającej umorzenia) należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w drodze egzekucji do takiego stanu rzeczy, który okaże się zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w skarżonym (a nie w innym) akcie. Uwzględniając takie rozumienie instytucji uregulowanej w art. 61 p.p.s.a. stwierdzić należy, że nie każdy zaskarżony akt administracyjny nadaje się do wykonania i nie każdy takiego wykonania wymaga. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród nich, które dla sprowadzenia określonego w nich stanu prawnego lub faktycznego nie wymagają żadnych dodatkowych czynności uprawnionych podmiotów. W rzeczywistości zatem problem wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego dotyczy tylko aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, oraz aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. Co do zasady wymaganej cechy wykonalności nie mają decyzje odmowne, które nie powodują zmian w zakresie praw lub obowiązku strony (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, W-wa 2006, str. 186). Mając powyższe na względzie przypomnieć należy, iż w omawianym przypadku przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu głównym w tej sprawie sądowoadministracyjnej jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu odmawiającą umorzenia należności składkowych. Jest to zatem decyzja, które sama w sobie nie nadaje się do wykonania, gdyż nie nakłada na stronę skarżącą żadnych obowiązków i nie wymaga od niej dokonania jakichkolwiek czynności. Jako oczywisty jawi się zatem wniosek, że nie może być przedmiotem wstrzymania wykonania akt, który wykonaniu nie podlega. W rozpoznawanej sprawie skutkiem skarżonej decyzji jest tylko to, że na skarżącym nadal ciążą zobowiązania z tytułu zaległych składek; sama decyzja odmawiająca umorzenia nie mogła natomiast stać się podstawą uruchomienia egzekucji. Nie podlega więc ona wykonaniu, czyli przymusowej realizacji, nie nakłada też na stronę żadnych obowiązków (por. postanowienie NSA z dnia 27.09.2012 r. II FZ 777/12, dostępne na: www. orzeczenia.nsa.gov.pl). W rezultacie stwierdzić należy, że brak było podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie instytucji uregulowanej w art. 61 § 3 p.p.s.a., przez co wniosek podlegał oddaleniu jako bezzasadny.