I SA/Op 40/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędziowie NSA Joanna Kuczyńska (spr.) Asesor sądowy Marzena Łozowska Protokolant sekretarz sądowy Maria Żymańczyk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości A S. A. w upadłości na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez Syndyka masy upadłości A S.A. jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] nr [...] którą określono za miesiąc grudzień 2004 r. kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości 106.181,00 zł w miejsce zadeklarowanej przez Spółkę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 13.542,00 zł oraz ustalono dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 31.854,00 zł. Rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji było wynikiem zakwestionowania podatku naliczonego wynikającego z faktury VAT nr A z dnia 15.12.2004 r., wartości netto 12.500,00 zł, podatek VAT-2.750,00 zł, dokumentującą zaliczkę wynagrodzenia za usługi prawnicze oraz faktury VAT nr B wartości netto 511.918,03 zł, podatek VAT-112.621,97 zł, dokumentującą nabycie składników majątkowych. Jak ustalono w toku przeprowadzonego postępowania podatkowego, w dniu 18 października 2004 r. skarżąca Spółka zawarła z radcami prawnymi J. J., W. P., A. S., i M. S. umowę zlecenie, której zakres związany był ze sprzedażą przedsiębiorstwa, zatem czynnością nie podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Ponadto ustalono, iż w dniu 30 grudnia 2004 r. skarżąca Spółka zakupiła od B S.A. w W. składniki majątkowe w postaci: linii szkliwienia MONO-3 i MONO-6, pieca do wypału dekoracji, sprężarki śrubowej, pieca elektrycznego rolkowego i pieca rolkowego do wypału dekoracji, linii sitodrukowej, oraz pieców rolkowych Welko-1 i Welko-2. W ocenie organu nabyte towary pozostawały w funkcjonalnym związku z przedsiębiorstwem w rozumieniu art. 55’ k.c. W dniu 30 grudnia 2004 r. na mocy aktu notarialnego Rep. A [...], dokonano sprzedaży A S.A. jako przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55’ kodeksu cywilnego, samodzielnie sporządzającego bilans za łączną cenę brutto 3.685.024,00 zł. Organ pierwszej instancji uznał zatem, iż skoro czynność sprzedaży przedsiębiorstwa znajduje się poza zakresem przedmiotowym ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), to Spółce, zgodnie z art. 86 ust. 1 tej ustawy, nie będzie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego ze spornych faktur o numerach A i B, dokumentujących zakup usługi oraz składników majątkowych związanych ze sprzedażą przedsiębiorstwa. Wpływ na wysokość rozliczenia podatku za grudzień 2004 r. miała również decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2004 r., określająca podatnikowi kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości 5.057,00 zł w miejsce zadeklarowanej przez Spółkę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 4.352,00 zł. Decyzja Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w O. stała się przedmiotem odwołania. Syndyk masy upadłości Spółki wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucił: - nieprzestrzeganie zasad stosowania przepisów art. 14 b § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, wskutek wydania decyzji bez zmiany lub uchylenia postanowienia z 10 marca 2005 r. nr [...] w sprawie interpretacji terminu powstania obowiązku podatkowego i terminu wystawienia faktury VAT z tytułu usługi polegającej na wydaniu przewłaszczonych rzeczy za długi podatnika oraz pominięcie wiążącej informacji organu I instancji z 30 stycznia 2002 r. co do zakresu opodatkowania przejęcia rzeczy na zabezpieczenie, - zaakceptowanie niewłaściwego terminu ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego oraz niewłaściwej stawki podatku VAT z tytułu świadczenia jednej usługi polegającej na wydaniu przewłaszczonej linii technologicznej – środków trwałych na rzecz B S.A. w W. w zamian za jego wierzytelności wymagane przed dniem ogłoszenia upadłości (19 listopada 2001 r.), a więc usługi sklasyfikowanej jako pośrednictwo finansowe (PKWiU 65-67), zwolnione przedmiotowo z podatku VAT, - naruszenie art. 187 w zw. z art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie za wiarygodne podstaw opodatkowania i podatku VAT naliczonego wynikającego z zakupu środków trwałych (linii technologicznej) od B na podstawie faktury wystawionej dla sprzedaży towaru używanego, podlegającego zwolnieniu od podatku VAT, - naruszenie art. 210 § 1 pkt 5-6 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji w oparciu o zobowiązanie podatkowe określone decyzją organu z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2004 r., W uzasadnieniu odwołania stwierdzono, że zaskarżona decyzja jest konsekwencją błędnego wyjaśnienia organu podatkowego w zakresie interpretacji podatkowej z 30 stycznia 2002 r. oraz postanowienia z 10 marca 2005 r. Obydwie dotyczyły identycznych spraw i odnosiły się do charakteru i sposobu ustalenia momentu obowiązku podatkowego z tytułu czynności wydania przewłaszczonych rzeczy w zamian za wierzytelności kredytodawcy. Brak ich uchylenia przed wydaniem zaskarżonej decyzji skutkuje, w ocenie Odwołującej, nieważnością decyzji wymiarowej na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 i 7 Ordynacji podatkowej z powodu błędnego stanowiska co do przedmiotu takich transakcji. W odwołaniu stwierdzono bowiem, iż Syndyk Masy Upadłości błędnie opodatkował jedynie samą czynność wydania towarów (w zamian za wierzytelność przysługującą bankowi), podczas gdy winien on opodatkować tę transakcję jako świadczenie usługi zamiany nazywanej w tym wypadku usługą pośrednictwa finansowego. Dla usługi tej ustawodawca przewidział zwolnienie przedmiotowe zarówno w "starej" ustawie o podatku od towarów i usług (poz. 9 Załącznika nr 2 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy), jak i w "nowej" ustawie z dnia 11 marca 2004 r. (poz. 3 Załącznika nr 4 w zw. z art. 43 ust. 1 ustawy). Zdaniem Odwołującej faktu tego nie zauważył organ pierwszej instancji we wskazanych wyżej interpretacjach. Dodatkowo podniesiono, iż linia technologiczna składa się z różnych środków trwałych, częściowo zakupionych w okresie, gdy nie obowiązywała jeszcze żadna ustawa o podatku od towarów i usług. W ocenie Odwołującej decydujące znaczenie ma jedynie ustalenie prawidłowej daty powstania obowiązku podatkowego z tego tytułu, gdyż data ta będzie decydowała o prawidłowym zastosowaniu stawki podatku VAT przez B, który następnie odprzedał linię produkcyjną Syndykowi Masy Upadłości. Odwołująca zaznaczyła przy tym, iż sprzedaż przedsiębiorstwa była uwarunkowana posiadaniem tej linii technologicznej. Wierzytelność B z tytułu zaciągniętego kredytu została zgłoszona do masy upadłościowej i zaszeregowana do klasy III, a B ten przed datą ogłoszenia upadłości - z uwagi na zapadłe terminy płatności kolejnych rat - stał się właścicielem przewłaszczonej linii technologicznej. Potwierdził to Sąd Rejonowy w O. w postanowieniu z [...], sygn. akt [...], na mocy którego wyłączono z masy upadłości A SA rzeczy ruchome stanowiące własność B SA w W. B był zatem właścicielem linii technologicznych przed ogłoszeniem upadłości, a pozostała na dzień ogłoszenia upadłości niespłacona wierzytelność B była roszczeniem wymaganym od masy upadłościowej. To roszczenie finansowe nie podlegało, zdaniem Odwołującej, opodatkowaniu przez Syndyka w dniu 27 grudnia 2004 r., a więc w dniu wystawienia faktury VAT nr C (kwota netto 511.918,03 zł, podatek VAT - 112.621.97 zł) i winno być anulowane przez organ skarbowy. Konsekwentnie, w ocenie Spółki, faktura VAT nr B z 30 grudnia 2004 r., wystawiona przez B SA w W. dla A SA w upadłości jest dokumentem wystawionym z błędną stawką podatku od towarów i usług, bowiem sprzedaż tych urządzeń, jako towarów używanych, jest zwolniona przedmiotowo na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT. Zdaniem Odwołującej błędne wystawienie faktur z 27 i 30 grudnia 2004 r. spowodowane było nieprawidłowymi interpretacjami organu pierwszej instancji, a zatem czynność ta nie może obciążać Spółki w zakresie zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług. Dodatkowo stwierdzono, iż organ podatkowy powinien ustalić zobowiązanie podatkowe za grudzień 2004 r. uwzględniając korektę sprzedaży podatnika z 27 grudnia 2004 r. oraz korektę zakupu z 30 grudnia 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej w O. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Nie dopatrzył się w naruszenia przez organ pierwszej instancji zarówno przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji jak też poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. przepisu art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez rozpatrzenie całości materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący, a także poprzez odstąpienie od ustalenia prawdy materialnej w postępowaniu podatkowym, 2. przepisu art. 86 ust. 1, art. 90 ust. 1 - 6, art. 6 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Zdaniem wnoszącego skargę organy podatkowe bezpodstawnie uznały, iż Spółka nieprawidłowo obniżyła kwotę podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT nr A i D dokumentujących wynagrodzenie za usługi prawnicze, jak też podatku naliczonego wynikającego z faktury nr B dokumentującej nabycie przez A S.A. w upadłości od B S.A. w W. linii technologicznej. Nieprawidłowe było ustalenie organów, iż zakupy te nie były związane z czynnościami opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług i w konsekwencji Spółce nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z tych faktur. Podtrzymano jednocześnie wszystkie zarzuty i wnioski Spółki zawarte w odwołaniu, które nie zostały, w ocenie skarżącego, uwzględnione przy rozpatrywaniu sprawy przez Dyrektora Izby Skarbowej w O. Syndyk masy upadłości wskazał, iż ewentualne uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w O. w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2004 r. oraz styczeń 2005 r., które objęte są jednym spornym stanem faktycznym, będzie skutkować koniecznością uchylenia również zaskarżonej decyzji. Podniesiono także, że usługi prawnicze były związane ze sprzedażą opodatkowaną Przedmiot usług prawniczych opisany w kwestionowanej umowie wykraczał – w ocenie syndyka – poza zakres ściśle związany ze sprzedażą przedsiębiorstwa, a ponadto usługi te nie były świadczone w związku ze sprzedażą przedsiębiorstwa, lecz dla pozyskania wiedzy specjalistycznej niezbędnej dla zrealizowania celu postępowania upadłościowego. Podatnik odliczył więc, na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, cały podatek naliczony ze spornej faktury VAT, ponieważ nie zachodziły okoliczności wskazane w art. 90 ust. 2, 3, 5 i 6 ustawy. W zakresie faktury nr B organy podatkowe całkowicie pomijają, zdaniem skarżącej, charakter i przedmiot sprzedaży objęty tą faktura, a także okoliczności związane ze sprzedażą tej linii technologicznej, a wynikającej z wyłączenia jej z masy upadłości. Organy podatkowe ignorują przy ocenie sprzedaży linii technologicznej fakt, iż przez cały czas była ona w posiadaniu skarżącej spółki oraz, że bez tej części linii produkcyjnej nie była możliwa podstawowa sprzedaż towarów i wyrobów opodatkowanych, produkowanych przez A spółka akcyjna w upadłości. Stanowisko organów podatkowych prowadziło, zdaniem syndyka, do niemożności odliczania podatku naliczonego związanego ze wszystkimi zakupami dokonanymi w okresie bezpośrednio poprzedzającym sprzedaż przedsiębiorstwa i w konsekwencji do złamania zasady neutralności. Powołano przy tym liczne orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości dotyczące kwestii neutralności podatku VAT. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w O. wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał w całości argumentację faktyczną oraz prawną przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odpowiadając na zarzuty, iż przedmiot kwestionowanych usług świadczonych przez Spółkę radców prawnych wykraczał poza zakres ściśle związany ze sprzedażą przedsiębiorstwa, a ponadto usługi te nie były świadczone w związku ze sprzedażą przedsiębiorstwa, lecz dla pozyskania wiedzy specjalistycznej niezbędnej dla zrealizowania celu postępowania upadłościowego wskazał, iż zgodnie z treścią § 1 zawartej umowy "przedmiotem jej było: przeprowadzenie analiz prawnych dotyczących problematyki sprzedaży przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55 1 k.c., przeprowadzenie analizy prawnej dotyczącej ewentualnej sprzedaży poszczególnych składników majątkowych wchodzących w skład przedsiębiorstwa, wydanie opinii w zakresie skutków prawnych sprzedaży przedsiębiorstwa i jego poszczególnych składników, udział w negocjacjach z nabywcami, przygotowanie projektów umów związanych ze sprzedażą przedsiębiorstwa i jego ewentualnych składników, przygotowanie dokumentacji formalno-prawnej związanej ze sprzedażą przedsiębiorstwa, uczestnictwo przy zawieraniu umów. W ocenie Dyrektora zakres powyższej umowy jest więc ściśle związany ze sprzedażą przedsiębiorstwa. Za chybione uznał argumenty dotyczące nabycia środków trwałych, udokumentowanych fakturą B. Okoliczność, że składniki te były cały czas w posiadaniu Spółki i były przez nią wykorzystywane w procesie produkcji, zdaniem Dyrektora, nie mają w sprawie znaczenia, stanowiły bowiem na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w O., V Wydział Gospodarczy, z dnia [...], sygn. akt [...], własność B i z tego powodu podlegały wyłączeniu z masy upadłości. W ocenie organów nabycie przedmiotowych towarów miało bezpośredni związek z planowaną sprzedażą przedsiębiorstwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług /Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm./ Przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zakładu samodzielnie sporządzającego bilans. Wyłączenie z opodatkowania podatkiem VAT wskazanych wyżej transakcji powoduje, że nie ma do nich zastosowania art. 86 ust. 1 wskazanej ustawy w myśl którego, w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony. Zatem, podatnikowi przysługuje prawo obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, w sytuacji kiedy występuje bezpośredni związek pomiędzy poniesionymi wydatkami a wykonywanymi z tytułu prowadzonej działalności czynnościami opodatkowanymi. Przedmiotem analizy w niniejszej sprawie są kwestie związane z umową zlecenia zawartą ze Spółką radców prawnych oraz zakupem od B SA środków trwałych /linii technologicznej/ - pod kątem tego czy były one związane w sposób bezpośredni z planowaną czynnością sprzedaży przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55 ‘ kc., która to czynność jest wyłączona z opodatkowania podatkiem VAT. Treść przedstawionej przez skarżącego umowy zlecenia z dnia 18 października 2004 r., której wykonanie udokumentowane zostało między innymi fakturą z 4 stycznia 2005 r. w sposób jednoznaczny wskazuje, że jej przedmiotem było prowadzenie analiz prawnych dotyczących ewentualnej sprzedaży przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 51 ‘ kodeksu cywilnego. W ocenie Sądu organy skarbowe prawidłowo uznały, że zakres powyższej umowy był ściśle związany ze sprzedażą przedsiębiorstwa, która nastąpiła w dniu 30 grudnia 2004 r. na mocy aktu notarialnego Rep. A [...]. Takie stwierdzenie prowadzi do przyjęcia, że Spółce zgodnie z cyt. wcześniej art. 86 ust. 1 ustawy o VAT nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającą ze wspomnianej już faktury nr D. W ocenie Sądu również argumenty Skarżącej dotyczące kolejnej ze skarżonych kwestii a więc braku podstaw do odliczenia podatku naliczonego z faktury dokumentującej zakup linii technologicznej nie są uzasadnione. Nabycie przez Skarżącą linii szkliwienia MONO-3 i MONO-6, pieca do wypału dekoracji, sprężarki śrubowej, pieca elektrycznego rolkowego i pieca rolkowego do wypału dekoracji, linii sitodrukowej, oraz pieców rolkowych Welko-1 i Welko-2. miało bezpośredni związek z planowaną sprzedażą przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55 ’ kc. Przede wszystkim należy wskazać, iż w punkcie 2 uchwały Rady Wierzycieli z 28 grudnia 2004 r. stwierdzono, iż towary te są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem rozumieniu art. 551 kc pod firmą A SA. Z dokumentu tego wynika również, że cena kwocie 3.685.024,00 zł za sprzedaż przedsiębiorstwa uwzględnia wartość powyższych środków trwałych stanowiących w tym czasie własność B SA w W. Oddział we W. Rada Wierzycieli Spółki wyraziła w związku z tym zgodę na nabycie przez Syndyka Masy Upadłości przedmiotowych towarów za cenę brutto 624.540,00 zł, a następnie na ich zbycie w ramach sprzedaży A SA jako przedsiębiorstwa rozumieniu art. 551 kc pani G. L. i panu Z. M. Ł. Ponadto, z § 6 pkt 6 umowy sprzedaży przedsiębiorstwa z 30 grudnia 2004 r. wynika wprost, że wzajemne zobowiązania stron wynikające z umowy przedwstępnej sprzedaży z 14 października 2004 r. polegały m.in. na wykupieniu przewłaszczonych na rzecz B środków trwałych i ich zbyciu wraz z przedsiębiorstwem. Zatem, prawidłowo organy skarbowe ustaliły, że Skarżącej nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w wysokości 112.918,03 zł, wynikającą ze spornej faktury o nr B. Okoliczność, że towary te były cały czas w posiadaniu Spółki i były przez nią wykorzystywane w procesie produkcji nie ma w sprawie znaczenia. Bezsprzeczne bowiem jest, że Skarżąca nie była ich właścicielem. Z postanowienia Sądu Rejonowego w O., Wydział V Gospodarczy z [...], sygn. akt [...] wynikało, iż wskazane środki trwałe stanowią własność B SA z siedzibą w W. i z tego powodu podlegają wyłączeniu z masy upadłości. Jako chybiony uznać należy argument Skarżącego, iż stanowisko organów podatkowych prowadzi do niemożności odliczania podatku naliczonego związanego ze wszystkimi zakupami dokonanymi w okresie bezpośrednio poprzedzającym sprzedaż przedsiębiorstwa i w konsekwencji do złamania zasady neutralności. Organy podatkowe w kontrolowanym okresie nie zakwestionowały bowiem Spółce prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z zakupów związanych z czynnościami opodatkowanymi, m.in.: kosztów stałej obsługi prawnej (faktura nr E z 6 stycznia 2005 r.), kosztów obsługi prawnej (faktura nr F z 28 stycznia 2005 r.), kosztów konsultacji prawnych (faktura nr G z 4 stycznia 2005 r.), zakupów energii elektrycznej, wody, usługi odprowadzenia ścieków, opłaty abonamentowej, artykułów biurowych. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie korzystał on w rozliczeniu podatku VAT z przepisu zawartego w art. 90 ust 1 ustawy, który stanowi, że w stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego. Zdaniem Sądu w toku postępowania prowadzonego przez organy skarbowe nie doszło do naruszenia zasady neutralności podatku VAT. Zasada neutralności VAT dla podatnika tego podatku wyraża się tym, że poprzez realizację prawa do odliczenia podatku naliczonego, podatnik nie ponosi faktycznie ciężaru tego podatku, odliczenie jednak przysługuje podatnikowi jedynie w sytuacji, gdy związek pomiędzy podatkiem naliczonym przy nabyciu towarów i usług a podatkiem należnym z tytułu jego działalności gospodarczej ma charakter bezpośredni oraz bezsporny. Co do zasady prawo odliczenia nie przysługuje podatnikowi, który je wykorzystuje w związku z transakcja zwolnioną od podatku /Orzeczenie ETS w sprawie C-4/94 pomiędzy BLP Group plc a Commissioners of Customs and Exise/. Kierując się w świetle orzecznictwa ETS wykładnią ustawy o VAT dokonywaną zgodnie z zasadami VI Dyrektywy a od 1.01.2007 r. Dyrektywy 200/112/WE na gruncie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, podobnie jak i art. 17 VI Dyrektywy /art. 167 i nast. Dyrektywy 2006/112/WE/ należy przyjąć co do zasady, że niezbędnym warunkiem odliczenia VAT jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy zakupami /wydatkami/ a konkretną transakcją opodatkowaną. Nie dopatrzył się Sąd również podobnie jak organ odwoławczy naruszenia przepisów art. 14b § 1-2 Ordynacji podatkowej. Pytanie podatnika, na które odpowiedzi udzielił organ pierwszej instancji w wydanym postanowieniu, dotyczyło osoby zobowiązanej lub uprawnionej do wystawienia faktury, która to faktura dokumentowałaby zdarzenie gospodarcze powstałe przed ogłoszeniem upadłości, a upadły przed ogłoszeniem upadłości faktury nie wystawił, to zaś nie było przedmiotem zaskarżonej decyzji. Nawet omawiana interpretacja była nieprawidłowa i wymagała uchylenia bądź zmiany, to i tak nie miałoby to wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji wymiarowej. Podobnie informacja o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego, udzielona przez Drugi Urząd Skarbowy w O. pismem z 30 stycznia 2002 r., Nr [...], również nie odnosiła się do kwestii będących przedmiotem zaskarżonej decyzji, lecz do kwestii obowiązku wystawienia faktury z tytułu przejęcia rzeczy na podstawie umowy przewłaszczenia na zabezpieczenie. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy skarbowe art. 187 w zw. z art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej. Przepis art. 23 § 2 dotyczy bowiem odstąpienia od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Brak jest także postaw do twierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza art. 210 § 1 pkt 5-6 Ordynacji podatkowej poprzez jej wydanie w oparciu o zobowiązanie podatkowe określone decyzją w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2004 r., od której Spółka wniosła skargę. Okoliczność, że decyzja wymiarowa dotycząca listopada 2004 r. również została zaskarżona, nie ma znaczenia. Obie te decyzje zostały bowiem wydane w tym samym dniu i dotyczą kolejnych okresów rozliczeniowych. Organy skarbowe aby prawidłowo określić kwotę zobowiązania podatkowego za przedmiotowy miesiąc musiał uwzględnić rozstrzygnięcie zawarte w decyzji za listopad 2004 r. Chybiony jest zarzut naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, ponieważ organy podatkowe w sposób wyczerpujący zbadały i rozpatrzyły cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, co pozwoliło dokładnie wyjaśnić stan faktyczny niniejszej sprawy i orzec co do meritum. Mając na względzie powyższe skargę należało oddalić a to w oparciu w art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./.