I SA/Op 400/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kuczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marta Wojciechowska Sędzia WSA Grzegorz Gocki Protokolant st. sekretarz sądowy Maria Żymańczyk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 października 2013 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 21 marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2008 r. oddala skargę Przedmiotem skargi jest decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 21 marca 2013r. nr [...], określająca R. M. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe A podatek od towarów i usług za miesiące październik, listopad i grudzień 2008 r. W dniu 29 marca 2012r., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu wydal R. M. decyzję nr A, którą określił w podatku od towarów i usług nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiące od maja do grudnia 2008r. Od powyższego rozstrzygnięcia złożone zostało odwołanie, po rozpatrzeniu którego Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wydał decyzję z dnia 7 września 2012r., którą uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Rozpoznając ponownie sprawę, organ I instancji ustalił, że R. M. w dniu 1 sierpnia 2007 r. rozpoczęła prowadzenie działalności gospodarczej pod nazwą Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "A", której przedmiotem są usługi remontowo-budowlane. W rejestrach zakupu od stycznia do grudnia 2008r. podatniczka ujęła zakupy o łącznej wartości netto 209.807,55 zł (podatek VAT 45.052,17 zł). Na powyższą kwotę składają się m.in. wydatki, rozliczone przez R. M. w złożonych deklaracjach VAT-7 za miesiące październik i grudzień 2008 r., wynikające z 4 faktur VAT (z dnia 29.10.2008 nr 65/F/08 oraz z dnia 31.12.2008 nr 99/F/08, nr 100/F/08 i nr 101/F/08), wystawionych przez S. K., właściciela Zakładu Remontowo Budowlano Handlowego w B., na łączną kwotę netto 65.700 zł, podatek VAT 14.454 zł (brutto 80.154 zł). Ustalono, że w 2008r. R. M. zawarła z Zakładami B S.A. (dalej B, Zakłady) umowy na roboty budowlano-remontowe w budynkach należących do Zakładów nr 621, nr 682, nr 279 oraz 360 i 419/1. Dokumenty wskazywały, że prace te wykonywali zarówno pracownicy firmy A, jak i zatrudnieni podwykonawcy w tym S. K.. S. K. został przesłuchany jako świadek w dniu 03.11.2010r. W trakcie przesłuchania wyjaśnił, że osobiście nie zna R. M., a roboty remontowo-budowlane na terenie Zakładów B S.A. wykonywał na zlecenie P. M. - męża R. M.. Świadek nie pamiętał czy do zleconych prac brał podwykonawców, nie pamiętał także innych istotnych szczegółów dotyczących przedmiotowych usług. Do akt sprawy włączono także dowody zgromadzone w toku postępowania przeprowadzonego u S. K.. Na ich podstawie ustalono, że prace udokumentowane fakturami nr 99/F/08, 100/F/08 i 101/F/08 zostały przez niego zakupione w firmie F.H.U. C G. K. w K., przy czym K. nie świadczył usług w ramach swojej działalności gospodarczej, lecz zakupił je za fakturami, w których jako wystawca figurował D M. G., N., ul. W. Powyższą okoliczność potwierdził G. K., który został przesłuchany w dniu 17.02.2012r. Z zeznań wynikało, iż nie pamięta jakie prace wykonywał na rzecz S.K., jednak z uwagi na fakt, że jego firma jest jednoosobowa, stwierdził, iż robót tych nie mógł wykonać sam, stąd zwrócił się do M. G., aby ten wykonał dla niego zlecone prace. G. K. został przesłuchany także w toku przeprowadzonej wobec niego, przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K., kontroli podatkowej. W trakcie zeznań z dnia 14.03.2012r. potwierdził m.in., że jego działalność polegała na pośrednictwie, a jego firma nie wykonywała żadnych zleconych przez K. usług budowlanych . Ponadto ustalono, iż także M. G. nie mógł wykonać przedmiotowych usług, do których odnoszą się sporne faktury, wystawione przez S. K. G. zarejestrował swoją działalność w dniu 21.11.2008r., a zlikwidował w dniu 29.04.2011r. W okresie 2008-2010 nie składał deklaracji PIT-4R, natomiast z deklaracji VAT-7, złożonych za okres XI-XII 2008r. wynikało, że zadeklarowany przez niego obrót ze sprzedaży równoważony był przez nabycie usług. Organ I instancji ustalił, że G. nie zatrudniał żadnych pracowników, nie dysponował odpowiednim sprzętem do wykonania zleconych przez K. prac i w rzeczywistości nie prowadził żadnej działalności gospodarczej. Ustaleń tych dokonano na podstawie informacji przekazanych przez sołtysa wsi N. I. K., na podstawie zeznań K. B.-matki M. G., informacji przekazanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Powiatowy Urząd Pracy w Strzelcach Opolskich i Komendę Powiatową Policji w Strzelcach Opolskich . Nadto, w toku postępowania podjęto próby przesłuchania M. G., jednakże wezwanie na przesłuchanie nie zostało przez niego odebrane. G. nie zastano także w miejscu jego zamieszkania - N., ul. W., dokąd w dniu 19.10.2012r. udał się inspektor kontroli skarbowej wraz z pracownikiem . Na podstawie informacji przekazanych przez Zakłady B S.A. ustalono, iż S. K. i jego pracownicy zatrudnieni w 2008r., a także K. i G., nie występowali i nie korzystali w 2008r. z ważnych przepustek uprawniających do wejścia na teren B S.A., gdzie miały być świadczone przedmiotowe usługi . Zakres prac wynikający z faktur nr 99/F/08, 100/F/08 i 101/F/08, wystawionych przez S. K., nie odpowiadał zakresowi prac wynikającemu z umowy zawartej pomiędzy R. M. a B S.A., co więcej, według spornych faktur oraz tych wystawionych przez podwykonawców - G. K. i M. G. prace wykonano w budynku nr 390, który nie istnieje. Dodatkowo ustalono również, że niektóre prace remontowe udokumentowane spornymi fakturami R. M. zleciła innym podwykonawcom, którzy wystawili odpowiednie faktury. Nie jest zatem możliwe, ażeby te same zlecenia zostały wykonane przez dwie różne firmy. W toku postępowania, R. M. przedłożyła także listę pracowników zatrudnionych przez nią w 2008r. na podstawie umów - zleceń lub umowy o pracę, którzy brali udział w remontach na terenie i na rzecz B S.A. w sumie 6 osób. Wszystkie te osoby posiadały odpowiednie przepustki uprawniające do wejścia na teren Zakładów. Ponadto, część pracowników przesłuchanych w charakterze świadków potwierdziła wykonywanie w 2008r. prac remontowo-budowlanych na terenie B S.A. W zakresie faktury 65/F/08 ustalono, że została wystawiona przez S. K. w związku z remontem przeprowadzonym w budynku nr 682. W tym przypadku S. K. nie udokumentował wykonania robót fakturami zakupu usługi od podwykonawcy. Skoro jednak S. K. i jego pracownicy nie dysponowali przepustkami wystawionymi przez Inwestora (B S.A.) uznano, że prace te nie mogły zostać wykonane przez jego firmę. Powyższe okoliczności, według organu I instancji, powodują, iż na podstawie art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług podatniczce nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, wynikający z w/w faktur wystawionych przez S. K., w tym w październiku 2008r. w kwocie 5.566 zł i w grudniu 2008r. w kwocie 8.888 zł . Decyzja stała się przedmiotem odwołania , w którym wnoszono o jej uchylenie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych i prawnych, polegający na pominięciu szeregu istotnych w sprawie okoliczności, braku przeprowadzenia szeregu istotnych dowodów oraz błędnej ocenie jurydycznej materiału dowodowego, czego skutkiem było podjęcie decyzji naruszającej przepisy prawa procesowego i materialnego, w tym m.in.: art. 81b, art. 180, art. 187 §1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, art. 84 oraz art. 217 Konstytucji RP oraz innych przepisów. Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu, rozpatrując odwołanie R. M. stwierdził, iż nie zasługuje ono na uwzględnienie. Uznał bowiem, iż obszerny materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie przez organ I instancji, daje podstawy by twierdzić, iż faktury wystawione przez S. K. nie odzwierciedlają faktycznych zdarzeń gospodarczych, co uzasadnia odmowę prawa do odliczenia podatku wynikającego z tych faktur. W związku z powyższym, organ odwoławczy wydał w dniu 21 marca 2013r. decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu z dnia 10 grudnia 2012r. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu R. M. zarzuciła organowi odwoławczemu błąd w ustaleniach faktycznych i prawnych, polegający na niewzięciu pod uwagę wszystkich istotnych okoliczności w sprawie, pominięcie szeregu istotnych okoliczności, brak przeprowadzenia szeregu istotnych dowodów oraz błędną ocenę jurydyczną zebranego materiału dowodowego, skutkiem czego podjęto decyzję naruszającą: - art. 187 §1, art. 191 w związku z art. 121, art. 122, art. 123, ponadto art. 210 § 1 pkt 6 i 4 ustawy Ordynacja podatkowa, z uwagi na niepełne ustosunkowanie się do materiału dowodowego, - art. 99 ust. 12 oraz art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 21 § 3a ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niewłaściwe zastosowanie w/w przepisów prawa materialnego, polegające na przyjęciu, iż w stanie faktycznym sprawy zachodzą przesłanki do określenia nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym. W ocenie Skarżącej, na podstawie art. 21 § 3a Ordynacji podatkowej i art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnik ma prawo oczekiwać od organu podatkowego zachowania niegodzącego w interes podatnika i skorygowania rozliczenia podatku nie tylko w zakresie podatku należnego, ale także podatku naliczonego ze wszystkich prawidłowych faktur będących w posiadaniu organu podatkowego. - prawo materialne przez błędną wykładnię art. 19 ust. 1, ust. 2, ust. 3a, ust. 3b i ust. 3c, art. 27 ust. 5 i 6 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z art. 21 §3 oraz 3a, i art. 8lb Ordynacji podatkowej, a także art. 84 oraz art. 217 Konstytucji RP poprzez błędne przyjęcie, iż organy podatkowe, określając nadwyżkę podatku naliczonego nad podatkiem należnym w podatku od towarów i usług, nie są zobowiązane do ustalenia rzeczywistej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług i uwzględnienia w tym zakresie również podatku naliczonego wynikającego z faktur posiadanych przez podatnika w sytuacji, gdy podatnik wykazał, iż wszystkie okazane faktury VAT pochodzące od jego kontrahentów są prawdziwe i odzwierciedlają faktyczne zdarzenia gospodarcze. - przepisy postępowania podatkowego, tj. art. 180 ust. 1, art. 181, art. 187, art. 188 Ordynacji podatkowej w stopniu, który miał istotny wpływ na decyzję, poprzez nieuwzględnienie przez organ podatkowy wniosków dowodowych podatnika (pisemne oświadczenie kontrahenta), mimo że miały one istotny wpływ na wynik sprawy oraz brak ustalenia, czy faktury dokumentowały rzeczywiste zdarzenia gospodarcze oraz czy podatnik nabywając towar i usługi od podmiotu uprawnionego do wystawienia faktury, przynajmniej mógł przewidywać, że transakcja stanowi ewentualne nadużycie. Ponadto zarzucono wybiórczą ocenę przesłuchanych w sprawie świadków S. K., J. S. , P. M., P. W., M. P. oraz Skarżącej R. M., a także brak przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez Skarżącą oraz arbitralną ocenę wiarygodności przesłuchanych świadków. Z uzasadnienia skargi wynika, iż Skarżąca nie zgadza się z podjętym przez organ odwoławczy rozstrzygnięciem. Jak podnosi, nie może ponosić odpowiedzialności za działania, lub brak działań oraz ewentualne błędy innych osób, czy firm wykonawczych. Byłby to bowiem przejaw stosowania wobec niej odpowiedzialności zbiorowej, co uderza w fundamentalne zasady prawa. Według Skarżącej, stawiany jej zarzut, iż wiedziała lub nawet musiała mieć wiedzę na temat podwykonawców, jest niedopuszczalny. Nie został on poparty przez organ odwoławczy żadnymi dowodami, a w przypadku braku dowodów fakt taki nie może wywierać ujemnych skutków dla Skarżącej. W niniejszej sprawie okoliczność, iż roboty budowlane zostały wykonane i zapłacone, nie budzi wątpliwości. Obala to podstawowy argument organu podatkowego o rzekomym braku zdarzeń gospodarczych będących podstawą fakturowania. Skarżąca zatem nie musi udowadniać w zakresie stawianych jej zarzutów swojej niewinności, to jej należy udowodnić winę. W realiach przedmiotowej sprawy, według Skarżącej, winy takiej nie udowodniono. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze m.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2). Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd takiego naruszenia się nie dopatrzył. W pierwszej kolejności należy ocenić zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych dotyczące niezebrania i nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego, niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych a tym samym naruszeniu art. 121, art. 122, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 187 §1 i art. 191 a także art. 210 § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( tj. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) . Zdaniem Sądu, nie można w niniejszej sprawie postawić skutecznego zarzutu niewystarczającego wyjaśnienia okoliczności mających znaczenie dla dokonanych ustaleń. Wszystkie dowody przeprowadzone przez organ zostały szczegółowo udokumentowane i opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uzasadniono również dlaczego dodatkowe dowody, o których przeprowadzenie wnioskowała podatniczka nie zostały przeprowadzone. Prawidłowa była również ocena tych dowodów pod kątem dokonanych ustaleń. Postępowanie odwoławcze zostało zatem przeprowadzone zgodnie z regułami wynikającymi z art. art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej jak też z art. 121, 122 i 123 tej ustawy. Organy w sposób szczegółowy odniosły się do zgromadzonego materiału dowodowego, który należy ocenić jako pełny. Stronie zapewniono czynny udział w prowadzonym postępowaniu, wyznaczając siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. Niezrozumiały jest zarzut naruszenia przepisów art. 210 § 1 pkt 4 i 6 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którymi decyzja zawiera powołanie podstawy prawnej oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Jest on sprzeczny z dalszą oceną zaskarżonej decyzji, gdyż Skarżąca w uzasadnieniu skargi stwierdza, że "decyzja zawiera obszerne omówienie stanu faktycznego i prawnego sprawy". Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego, wynikającego z faktur wystawionych przez S. K., które mają dokumentować wykonanie usług na rzecz Skarżącej przez tego wykonawcę. Pozbawienie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez S. K. było wynikiem ustalenia, że osoba ta nie mogła faktycznie świadczyć na rzecz strony usług, które wynikały z zawartych umów i zostały na spornych fakturach wymienione. Oznacza to, że należało uznać za nierzetelne faktury wystawione przez ten podmiot a jako takie, nie mogły one stanowić podstawy do odliczenia podatku naliczonego. Materiał dowodowy wskazuje, że S. K. zafakturowanych przez siebie robót remontowych nie wykonał samodzielnie. W toku przeprowadzonego u niego postępowania stwierdzono, na podstawie posiadanych faktur, że sporne usługi podzlecił do wykonania G. K. Ten z kolei, również działał jako pośrednik i ostatecznie zlecił usługi firmie D M. G., co także potwierdzają stosowne faktury wystawione przez M. G.. Słusznie zauważył organ, że zarzuty dotyczące wybiórczej oceny zeznań P. W. oraz M. P. nie mają żadnego uzasadnienia, ponieważ osoby te nie występowały w niniejszej sprawie ani jako podwykonawcy firmy A R. M., ani też S. K.. Przyznać należy, że organy skarbowe zadały sobie dużo trudu prowadząc w tej sprawie postępowanie dowodowe. W celu ustalenia faktycznych okoliczności sprawy zgromadzono nader obszerny materiał dowodowy. Przesłuchano skarżącą R. M., a także przesłuchano lub włączono do akt protokoły przesłuchań: S. K., G. K., P. M. - męża R. W materiale dowodowym znajduje się także protokół kontroli podatkowej przeprowadzonej u G. K. za lata 2008-2009 w zakresie rzetelności rozliczania podatku od towarów i usług jak również pismo inwestora - B S.A. z dnia 22.11.2012r. wskazujące, że ani K., ani też K. i jego pracownicy tj. J. H., B. K., A. K., J. O., W. M., E. O., M. Z., nie otrzymali przepustek na wejście na teren B S.A. Co więcej, firmy H S. K. w B., oraz FHU C G. K. w K. i D M. G. - nie występowały o wystawienie żadnych przepustek, również takich, które uprawniały inne osoby do wstępu na teren B. Stwierdzono ponadto, iż część prac wykonanych na zlecenie B S.A, R. M. zleciła J. S., który złożył w tej materii stosowne oświadczenie. Prawo do odliczenia podatku naliczonego wynika z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym w 2008 r. (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) , który stanowi, że w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 2 pkt 1 lit. a , kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. W niniejszej sprawie odmowa prawa do odliczenia podatku naliczonego spowodowana była brakiem dowodów na to, że sporne faktury dokumentują rzeczywiście wykonane usługi remontowe, czy to przez S. K., czy też przez podwykonawców. Faktura bowiem może być uznana za rzetelną tylko jeżeli stwierdza faktyczną czynność to jest taką która miała w rzeczywistości miejsce, pomiędzy dwoma konkretnymi podmiotami - dostawcą i odbiorcą. Posiadanie takich dowodów leży niewątpliwie w interesie podatnika, niezależnie od faktu, że to organ podatkowy prowadzi postępowanie dowodowe i jest obowiązany zebrać wyczerpujący materiał dowodowy. W przedmiotowej sprawie materiał taki został zebrany, nie dał jednakże podstaw by uznać usługi zafakturowane przez S. K. za faktycznie przez niego wykonane . Na żadnym etapie postępowania Skarżąca nie odniosła się także do ustaleń organów, iż istnieją dowody na to, że przedmiotowe usługi zostały jednocześnie zlecone innym podwykonawcom, czy wręcz oddelegowano do ich wykonania własnych pracowników. Nie przedstawiła dowodów potwierdzających, iż mimo braku odpowiednich przepustek, osoby związane z firmami H S. K. w B., oraz FHU C G. K. w K. i D M. G. przebywały na terenie B i wykonywały usługi udokumentowane spornymi fakturami, wskazując jedynie na okoliczność, iż ostatecznie remont zlecony przez B S.A. został wykonany. Brak jest dowodów na to, że umowy z S. K. zawarte zostały w formie pisemnej. S. K. składając wyjaśnienia stwierdził, że nie pamięta, czy takie umowy były zawierane, zaś mąż skarżącej, który pomagał przy prowadzeniu firmy w ogóle nie wymienia K., jako podwykonawcy. W dokonanych ustaleniach nie potwierdziły się także twierdzenia K., iż zapłatę za usługi otrzymywał m.in. przelewem. Z protokołu kontroli z dnia 07.02.2012r. wynikało, iż analiza rachunku bankowego związanego z działalnością A R. M., wykazała, że nie dokonano zapłaty za przedmiotowe faktury za pośrednictwem banku. Z treści przytoczonych wyżej przepisów wynika , że posiadanie faktury z wykazanym na niej podatkiem naliczonym stanowi niezbędny, formalny warunek dokonania odliczenia, jednak nie jedyny. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2012 r. o sygn. akt I FSK 1615/11 , którego treść w całości akceptuje skład orzekający w niniejszej sprawie wskazano cyt." W przypadku gdy podatek VAT wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy, faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku. Faktura wystawiona przez podmiot, który nie jest faktycznym dostawcą towaru, nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży przez podmiot firmujący jedynie obrót z innego źródła i nie rodzi u niego obowiązku podatkowego. Dysponowanie w tym przypadku przez nabywcę fakturą wystawioną przez zbywcę stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego uprawnienia, który nie stanowi per se uprawnienia do odliczenia podatku, jeżeli nie towarzyszy mu spełnienie warunku w postaci wykonania rzeczywistej czynności, rodzącej u wystawcy faktury obowiązek podatkowy z tytułu jej realizacji na rzecz nabywcy." Istotą omawianego uprawnienia do odliczenia VAT jest więc posiadanie przez podatnika faktury dokumentującej rzeczywiście zaistniałe zdarzenie, oraz że zdarzenie to - dostawa towaru lub usługi, zostało udokumentowane tą właśnie fakturą. Rozumując zatem a contrario, faktura z wykazanym na niej podatkiem nie daje nabywcy podstawy do odliczenia, jeśli nie dokumentuje rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W niniejszej sprawie był to bezpośredni powód, dla którego organ uznał za nieprawidłowe rozliczenie Skarżącej dokonane w deklaracji dla podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2008 r. W istocie, wbrew zarzutom skargi, nie jest rolą organu podatkowego dowodzenie, kto wykonał umowy na rzecz zleceniodawcy.. Nie jest to bowiem okoliczność mająca znaczenie dla sprawy w sytuacji, kiedy zakwestionowano wykonawstwo wystawcy spornych faktur. Ustalenie rzeczywistych wykonawców usług opisanych na spornych fakturach nie miałoby żadnego wpływu na sytuację prawnopodatkową strony w rozpatrywanej sprawie. Przedmiotem oceny jest bowiem rzetelność konkretnych faktur wystawionych przez S. K. i zdarzeń gospodarczych, jakie zostały w tych fakturach opisane. Reasumując, poczynione zdaniem Sądu w sprawie ustalenia i oparte na nich wnioski są logiczne i zgodne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Toczące się przed organami postępowanie w sposób nie budzący wątpliwości prowadziło do wniosku, że istniały podstawy do skorygowania rozliczeń R. M. w podatku od towarów i usług za miesiące październik, listopad i grudzień 2008 r . Mając na względzie powyższe Sąd postanowił jak w sentencji wyroku skargę oddalić a to na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012r. poz. 270).