I SA/Op 404/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 6 maja 2025 r., nr 1601-IEW.720.7.2025 w przedmiocie odmowy uwzględnienia sprzeciwu w sprawie zagrożenia ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych informacji dotyczących grzywny nałożonej w drodze mandatów karnych postanawia: odrzucić skargę. W dniu 2.06.2025 r. do tut. Sądu wpłynęła skarga M. P. (dalej jako: skarżący), którą organ zakwalifikował jako skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 6 maja 2025 r. w przedmiocie odmowy uwzględnienia sprzeciwu w sprawie zagrożenia ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych informacji dotyczących grzywny nałożonej w drodze mandatów karnych. W treści skargi skarżący zawarł wyłącznie argumentację mającą podważyć zasadność ukarania go grzywną nałożoną w drodze mandatów karnych i zwrócił się z prośbą o umorzenie i zwolnienie go z konieczności zapłaty mandatów na 898 zł. Zarządzeniem z 2.06.2025 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, przez wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, ewentualnie wskazanie bezczynności organu, która jest przedmiotem skargi i oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy (zgodnie z wymogami z art. 57 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a.). Skarżący odebrał wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi 5.06.2025 r. (UPD, k. 25 akt sądowych). Skarżący w dniu 5.06.2025 r. przesłał do tut. Sądu: - pismo zatytułowane "Odwołanie na skargę Dyrektora Izby Administracyjnej w Opolu w sprawie mandatów karnych na łączna kwotę 898 zł" i w piśmie tym ponowił prośbę o zwolnienie z konieczności zapłaty mandatów karnych i skrytykował nieprawidłowe działanie KMP w R. w czasie wystawiania mandatów karnych, gdyż skarżący nie jest osobą, która popełniła owe wykroczenia, - pismo zatytułowane "Skarga na KMP w R. w sprawie mandatów karnych na łączna kwotę w wysokości 850 zł". Zarządzeniem z dnia 26 września 2025 r. Sąd zwrócił się do skarżącego m.in. o przekazanie – w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, informacji - czy pismo skarżącego z dnia 5 czerwca 2025 r. zatytułowane "Odwołanie na skargę Dyrektora Izby Administracyjnej w Opolu w sprawie mandatów karnych na łączną kwotę 898 zł" jest odpowiedzią na wezwanie Sądu z dnia 2 czerwca 2025 r. o uzupełnienie braków formalnych skargi. Skarżący został pouczony, że brak przekazania żądanej informacji w wyznaczonym terminie skutkować będzie uznaniem, iż pismo to traktowane będzie jako odpowiedź na wezwanie Sądu o uzupełnienie braków formalnych skargi. Do dnia wydania przedmiotowego postanowienia, skarżący nie odpowiedział na ww. wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że w niniejszej sprawie z uwagi na brak wskazania w sposób jednoznaczny w skardze co jest przedmiotem zaskarżenia – skarżący został wezwany o wskazanie przedmiotu zaskarżenia w sprawie. W odpowiedzi na wezwanie skarżący przesłał do tut. pismo zatytułowane "Odwołanie na skargę Dyrektora Izby Administracyjnej w Opolu w sprawie mandatów karnych na łączna kwotę 898 zł" i w piśmie tym ponowił prośbę o zwolnienie z konieczności zapłaty mandatów karnych i skrytykował nieprawidłowe działanie KMP w R. w czasie wystawiania mandatów karnych, gdyż skarżący nie jest osobą, która popełniła owe wykroczenia. W związku z tak określonym przedmiotem zaskarżenia wyjaśnić należy, że postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - dalej w skrócie jako: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Z cytowanych przepisów wynika wprost, że właściwość sądów administracyjnych obejmuje orzekanie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. Wśród wszystkich wymienionych wyżej spraw, które znajdują się w zakresie kognicji sądów administracyjnych, nie została wymieniona sprawa, której załatwienia przez tut. Sąd domaga się skarżący, czyli żądanie zwolnienia z konieczności zapłaty mandatów karnych. Należy wskazać, że do procedowania spraw związanych z nałożeniem i uchyleniem mandatu karnego zastosowanie znajduje ustawa z dnia 16 września 2016 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (t.j.: Dz. U. z 2025 r., poz. 860 ze zm. – dalej jako: k.p.w.). Zgodnie z art. 9 § 1 k.p.w. w sprawach o wykroczenia w pierwszej instancji orzeka sąd rejonowy, z zastrzeżeniem spraw określonych w art. 10. Stosownie zaś do art. 101 § 2 zd. 1 k.p.w. uprawniony do uchylenia prawomocnego mandatu karnego jest sąd właściwy do rozpoznania sprawy, na którego obszarze działania została nałożona grzywna. Sądy administracyjne nie mają więc kompetencji w sprawach związanych z mandatami karnymi, gdyż uprawnienia takie są zastrzeżone dla sądów powszechnych. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeśli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z przedstawionych powyżej przyczyn Sąd wniosek odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a.