I SA/Op 413/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie: Przewodniczący : sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia odpowiedzialności osoby trzeciej jako członka zarządu spółki za zaległości w podatku od towarów i usług na skutek wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji We wniosku z dnia 31 grudnia 2008 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżący R. S. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej przez niego decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] orzekającej o jego odpowiedzialności jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki z o.o. w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r. do czasu rozpoznania sprawy przez WSA w Opolu. W uzasadnieniu przytoczył, że pozostaje wraz z żoną w faktycznej separacji, że istnieje między nimi rozdzielność majątkowa i mieszkają oddzielnie, przez co sam ponosi koszty utrzymania oddzielnego mieszkania w N oraz własnego utrzymania. Będąc zatrudnionym w Opolu ponosi też koszt dojazdu do pracy własnym samochodem (około 1.000 zł miesięcznie), który mimo przyznanego przez pracodawcę na ten cel dodatku niepokrywającego w pełni tych wydatków zmniejsza wysokość jego wynagrodzenia wynoszącego ok. 3000 zł brutto miesięcznie. To zmusza go do korzystania z pomocy finansowej dorosłej córki. Ponadto w jego przekonaniu zaskarżona decyzja jako niezgodna z prawem winna ulec uchyleniu. Określając na żądanie Sądu przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spośród wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) podał w piśmie z dnia 5 lutego 2009 r., że koszty utrzymania mieszkania i dojazdu do pracy wynoszą ok. 85% jego miesięcznego wynagrodzenia netto, a po ewentualnym wdrożeniu egzekucji na utrzymanie pozostałaby mu kwota ok. 900 zł. Zważywszy na występujące u niego schorzenia (nadciśnienie tętnicze) uniemożliwiłoby to prowadzenie w przyszłości bardziej intensywnego leczenia. Zatem ewentualna egzekucja spowodowałaby nieodwracalne skutki w stanie jego zdrowia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie mógł być uwzględniony. Jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a, po przekazaniu Sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu zaskarżonego aktu lub czynności w całości lub w części, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący wezwany do podania przesłanek, na których opiera swój wniosek wskazał na mogące wystąpić w przyszłości, na wypadek egzekucji należności ustalonych zaskarżoną decyzją, nieodwracalne skutki w postaci zagrożenia możliwości bardziej intensywnego leczenia, co spowodowałoby nieodwracalne skutki dla jego stanu zdrowia. Tak uzasadniona przyczyna wniosku nie może jednak być wystarczająca dla jego uwzględnienia. Przesłanka "trudne do odwrócenia skutki", stanowiąca niewątpliwie pojęcie nieostre i niezdefiniowane w ustawie, jest interpretowana w orzecznictwie jako tego rodzaju następstwa prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 352/06 LEX nr 192964). Niewątpliwie sygnalizowane przez skarżącego istotne i realne zagrożenie stanu jego zdrowia wypełniałoby tę przesłankę, jednak w dacie podejmowania rozstrzygnięcia przez Sąd okoliczność ta wskazywana jest jako hipotetyczna, mogąca wystąpić w przyszłości. Skarżący załączonym zaświadczeniem lekarskim wykazał jedynie, ze pozostaje pod opieką lekarską w związku z podanym schorzeniem, nie dowodził natomiast, aby zagrożenie dla stanu jego zdrowia realnie istniało w chwili obecnej. Podawane przez niego dodatkowe okoliczności faktyczne, a mianowicie nikła według niego wysokość środków pozostających mu na utrzymanie (ok. 900 zł, przy uzyskiwanym wynagrodzeniu około 3.000 zł brutto) nie jest podstawą do przyjęcia przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Z istoty należności pieniężnych wynika, że nawet jeśli zostałyby wyegzekwowane, mogą być zwrócone (por. postanowienie NSA z dnia 17 lutego 2009 r. sygn. akt II FSK 114/09). Natomiast podawana dodatkowo przez skarżącego okoliczność niezgodności decyzji z prawem nie może mieć znaczenia w postępowaniu wpadkowym o udzielenie ochrony tymczasowej, gdyż po pierwsze nie jest to przesłanka wynikająca z brzmienia art. 61 § 3 p.p.s.a, a po drugie – ocena zgodności decyzji z prawem będzie przedmiotem odrębnej oceny Sądu merytorycznie rozpoznającego sprawę (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 28.04.2005 r. II OZ 184/05, LEX nr 302251). Z powyższych przyczyn faktycznych i prawnych odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.