I SA/Op 433/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z o.o. w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 30 sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za sierpień 2016r. postanawia: zawiesić postępowanie Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2017 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017r., poz. 201 ze zm.) /dalej zwanej O.p./ , po rozpatrzeniu zażalenia złożonego przez A Spółkę z o.o. w [...] – dalej jako "Skarżąca, Spółka" - utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu z dnia 5 czerwca 2017r. nr [...] (uzupełnione postanowieniem z dnia 29 czerwca 2017r.) w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za sierpień 2016r. Na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła skargę do tutejszego Sądu, w której podnosząc m.in. zarzut naruszenia art. 87 ust 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. poz. 1054 ze zm.; obecnie Dz. U. z 2017 r. poz. 1221 ze zm.) / dalej zwanej u.p.t.u. / poprzez niewłaściwe zastosowanie tej regulacji oraz art. 213 § 2 i art. 219 O.p. poprzez wadliwe sanowanie błędów pierwotnego rozstrzygnięcia w trybie jego uzupełnienia domagała się uchylenia postanowień organów obu instancji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przepis ten określa przesłanki fakultatywnego zawieszenia postępowania sądowego, uwzględniając względy celowościowe. Zagadnienie wstępne musi mieć bowiem wpływ na wynik danego postępowania. Skarżąca kwestionuje w skardze zasadność i sposób przedłużenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym twierdząc, że brak było ku temu podstaw faktycznych i prawnych, oraz wskazuje na formalną wadliwość samego rozstrzygnięcia postanowienia organu I instancji. Nie ma jednak między stronami wątpliwości, że podstawą do działania organu podatkowego był przepis art. 87 ust. 2 u.p.t.u.( w brzmieniu obowiązującym również w 2017r.) który w zdaniu drugim przewiduje, iż jeżeli zasadność zwrotu podatku wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Jak wynika z akt sprawy, organ podatkowy w związku z złożeniem przez Spółkę w dniu 6 kwietnia 2017r. korekty deklaracji za sierpień 2016r., w której wykazano zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, postanowieniem z dnia 5 czerwca 2017r. nr [...] (uzupełnionym następnie postanowieniem z dnia 29 czerwca 2017r.) dokonał przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za ten okres rozliczeniowy. Postanowienie to zostało doręczone Skarżącej w dniu 13 czerwca 2017r. za pośrednictwem operatora pocztowego któremu zawierającą je przesyłkę przekazano w dniu 6 czerwca 2017r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenie odbioru oraz potwierdzającego to dodatkowo dokumentu wydrukowanego ze strony Poczty Polskiej S.A. Tracking (emonitoring.poczta-polska.pl). Na tle tak określonego przedmiotu zaskarżenia wskazać należy, że Sądowi z urzędu wiadomym jest, że postanowieniem z dnia 16 listopada 2017 r. o sygn. akt I FSK 255/17 dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił do rozpoznania, składowi siedmiu sędziów, zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, a mianowicie : "Czy w stanie prawnym obowiązującym w 2015 r. dla zachowania terminu do przedłużenia zwrotu różnicy podatku w celu zweryfikowania zasadności tego zwrotu, określonego w art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. poz. 1054 ze zm.; obecnie Dz. U. z 2017 r. poz. 1221 ze zm. – dalej: "u.p.t.u."), konieczne było przed upływem tego terminu doręczenie podatnikowi postanowienia naczelnika urzędu skarbowego przedłużającego termin, czy też wystarczyło jeśli przed upływem terminu do dokonania zwrotu to postanowienie zostało wydane (sporządzone i podpisane), ewentualnie, w przypadku doręczenia za pośrednictwem operatora pocztowego, także przekazane temu operatorowi w celu doręczenia?". Nie budzi w niniejszej sprawie wątpliwości, że kwestionowanym skargą postanowieniem organ podatkowy dokonał przedłużenia Skarżącej terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w związku z koniecznością dodatkowego zweryfikowania zasadność zwrotu podatku oraz, że zostało ono wydane na podstawie art. 87 ust. 2 u.p.t.u., zaś jego doręczenie miało miejsce już po upływie ustawowego terminu zwrotu różnicy podatku. Zatem jest to bez wątpienia sytuacja, której dotyczy ww. przytoczone pytanie prawne. Podkreślić przy tym należy, że stosownie do art. 134 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Praktyka sądowa ( por (postanowienie NSA z dnia 26 sierpnia 2009 r., sygn. akt I FZ 248/09, dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl), a także doktryna ( por M. Niezgódka-Medek [w:] B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Zakamycze 2006) wykształciła szerokie rozumienie zwrotu "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", wychodząc w tym zakresie poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania, np. w przypadku podjęcia stosownej uchwały przez Naczelny Sąd Administracyjny lub wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym. Przyjmuje się zatem, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt: I FZ 221/08, wyrok WSA z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt: III SA/Wa 3321/08). W ocenie tut. Sądu, mając na uwadze realia obecnie rozpoznawanej sprawy (doręczenie postanowienia przedłużającego termin zwrotu nastąpiło po upływie ustawowego 60-dniowego terminu zwrotu) oraz tożsame brzmienie w spornym okresie rozliczeniowym art. 87 ust. 2 u.p.t.u podjęcie przez poszerzony skład Naczelnego Sądu Administracyjnego uchwały może mieć istotny wpływ na wynik niniejszego postępowania. Należy bowiem zauważyć, że w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem wielce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądów co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por.: postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt: I FZ 221/08 LEX nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 302-303). Jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. Równe traktowanie stron znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej oznacza, że wobec nich powinno zapaść takie samo rozstrzygnięcie, a przeciwdziałanie rozbieżnościom w orzecznictwie ma dodatkowe znaczenie w sferze prawa publicznego. Z tej przyczyny Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.