I SA/Op 446/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 10 października 2012 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń 2010r. postanawia : 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu uiszczony wpis od skargi w kwocie 100,00 zł (słownie sto i 00/100 złotych). Skarżąca B. W. wniosła do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 10 października 2012 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń 2010r. W związku z powyższym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 listopada 2012 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Doręczony odpis zarządzenia zawierał podstawę prawną obliczenia wysokości wpisu tj. § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) – dalej jako: [rozporządzenie], a także tryb i sposób jego opłacenia. Pismem z dnia 15 grudnia 2012 r. B. W. wniosła o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Ponieważ wniosek o przyznanie prawa pomocy nie spełniał ustawowych wymogów, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 grudnia 2012 r. przesłano skarżącej urzędowy formularz "PPF", celem jego wypełnienia i przesłania w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi skarżąca, pismem z dnia 18 stycznia 2013 r. wniosła o przedłużenie terminu do złożenia wniosku o prawo pomocy. Wobec niewypełnienia wskazanego w wezwaniu obowiązku złożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu "PPF", zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 24 stycznia 2013 r. wniosek skarżącej, na podstawie art. 257 i art. 258 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej jako: [p.p.s.a.] pozostawiono bez rozpoznania. Orzeczenie powyższe zostało zaskarżone sprzeciwem, po rozpatrzeniu którego postanowieniem z dnia 27 marca 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu również pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wskazano bowiem, iż mimo stosownych pouczeń skarżąca nie uzupełniła braku formalnego, co pozbawiło sąd podstaw do rozpoznania wniosku o prawo pomocy. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca wniosła zażalenie, które postanowieniem z dnia 22 maja 2013r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt I FZ 181/13 Naczelny Sąd Administracyjny uznał za bezzasadne i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie. Podtrzymał stanowisko Sądu I instancji, iż przedłużenie terminu dopuszczalne jest jedynie w przypadku terminów sądowych (art. 84 p.p.s.a.). Natomiast termin, o przedłużenie którego wnosiła skarżąca tj. termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku procesowego jest terminem ustawowym, niepodlegającym przedłużeniu. W tym stanie rzeczy, w związku z uprawomocnieniem się powołanego orzeczenia, Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 3 czerwca 2013 r. zobowiązał skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 23 listopada 2012 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi poprzez opłacenie wpisu w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie doręczone zostało do rąk skarżącej w dniu 18 czerwca 2013r. Pismem z dnia 24 czerwca 2013r. skarżąca z uwagi na trudną sytuację materialną zwróciła się do tut. Sądu o rozłożenie na raty kwoty wpisu, ewentualnie w przypadku odmowy wniosła o wyznaczenie nowego terminu wpłaty. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 czerwca 2013r. poinformowano skarżącą o braku możliwości spełnienia jej żądania zarówno w zakresie rozłożenia na raty wpłaty wpisu od skargi, jak i wyznaczenia nowego terminu do uiszczenia wpisu. W wymaganym siedmiodniowym terminie, który upłynął z dniem 25 czerwca 2013r. wpis nie został uiszczony, co wynika z ustaleń pracownika sekretariatu poczynionych w oddziale finansowo – budżetowym tut. Sądu. Wpis ten skarżąca uiściła w dniu 8 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zasadą jest, że (o ile ustawa nie stanowi inaczej), do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki (art. 214 § 1 p.p.s.a.). Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Skutek pozostawienia nieopłaconego pisma bez rozpoznania nie powstaje jednak w przypadku, gdy należna opłata nie zostanie uiszczona od skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia lub skargi o wznowienia postępowania. W takiej bowiem sytuacji zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a., jeżeli od tych pism pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają one odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie, w myśl wskazanych powyżej regulacji, skarżąca zobowiązana była do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Ponieważ jednak wpis ten nie został przez skarżącą uiszczony, na mocy art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a., została ona wezwana do uiszczenia wpisu w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Wezwanie nastąpiło w drodze zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 listopada 2012 r. Odpowiadając na to wezwanie skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Sąd pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania, a zażalenie na postanowienie w tym przedmiocie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem dnia 22 maja 2013 r., co skutkowało tym, iż pierwotne zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi pozostało w mocy, wiążąc strony oraz Sąd. Jak wynika z akt sprawy, prawomocne zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, doręczone skarżącej w dniu 18 czerwca 2013r. zawierało wszystkie niezbędne dane, a więc dokładne określenie kwoty, terminu i sposobu uiszczenia opłaty, jak też zastrzegało rygor w postaci odrzucenia skargi na wypadek jego nieuiszczenia w terminie. Pomimo spełnienia tych wszystkich formalnych przesłanek skutecznego wezwania o uiszczenie wpisu od skargi, skarżąca w wyznaczonym siedmiodniowym terminie, który upływał w dniu 25 czerwca 2013 r. (wtorek) wpisu nie uiściła. Uiszczenie przez nią wpisu od skargi po upływie tego ustawowego terminu, a więc dopiero w dniu 8 lipca 2013 r., nie niweczy wynikającego z art. 220 § 3 p.p.s.a. skutku w postaci odrzucenia skargi. Uiszczenie wpisu od skargi po terminie jest bowiem traktowane na równi z nieuiszczeniem go w ogóle. Podkreślenia wymaga, że siedmiodniowy termin określony w art. 220 § 1 p.p.s.a. dla obowiązku opłacenia skargi jest terminem ustawowym, nie może być skracany, ani przedłużany. Jego uchybienie powoduje w myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. konieczność odrzucenia skargi. Biorąc pod uwagę, że czynność skarżącej, od której zależała skuteczność skargi nie została wykonana w terminie, stwierdzić należy, że skarga wniesiona została bez dopełnienia wymaganego przez prawo warunku, zatem nie można było nadać sprawie dalszego biegu, a skarga podlega odrzuceniu. Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje natomiast fakt, iż skarżąca w dniu 24 czerwca 2013r. (data nadania pisma w placówce pocztowej) złożyła wniosek o rozłożenie na raty wpłaty wpisu od skargi i ewentualne wyznaczenie nowego terminu do jego uiszczenia. Raz jeszcze podkreślić należy, iż wprawdzie obowiązujące przepisy, regulujące tok postępowania sądowego przed sądem administracyjnym przewidują możliwość przedłużania terminów do dokonania określonych czynności procesowych, to jednak dotyczy to jedynie terminów sądowych, czyli wyznaczonych przez Sąd, Przewodniczącego Wydziału lub Referendarza sądowego, o czym stanowi art. 84 p.p.s.a. Natomiast termin do uiszczenia wpisu od skargi jest terminem ustawowym (art. 220 p.p.s.a.), który nie podlega przedłużeniu. Jednocześnie pisma skarżącej nie można kwalifikować jako wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, z uwagi na fakt, że zostało ono złożone w terminie otwartym do jego uiszczenia, przywróceniu zaś podlega termin, który został uchybiony. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 par. 1 pkt 1 p.p.s.a. Z powyższych przyczyn faktycznych i prawnych orzeczono jak w sentencji.