I SA/Op 46/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej i określenie kwoty długu celnego oraz podatku od towarów i usług postanawia : odrzucić skargę Skargą z dnia 8 stycznia 2008r. pełnomocnik A Sp. z o.o. w D. – doradca podatkowy J.Ch., działając w oparciu o udzielone mu pełnomocnictwo do reprezentowania Spółki przed sądami administracyjnymi, zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej i określenie kwoty długu celnego oraz podatku od towarów i usług. Zarządzeniem Przewodniczącego I Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, wezwano skarżącą Spółkę do usunięcia, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie przez uprawnioną osobę, jednocześnie informując, iż doradca podatkowy, z uwagi na treść przepisu art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz art. 41 ustawy z dnia 5 lipca 1996r. o doradztwie podatkowym (Dz. U. z 2002r. nr 9, poz.86), nie jest uprawniony do występowania w charakterze pełnomocnika w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawach celnych. Równolegle wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 413 zł ,w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia. Ponieważ powyższe wezwania skarżąca odebrała w dniu 3 marca 2008r., za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, termin do ich wykonania upływał w dniu 10 marca 2008 r. W wyznaczonym terminie skarżąca nie usunęła braków formalnych skargi, a także nie uiściła wpisu sądowego. Natomiast pismem procesowym z dnia 6 marca 2008r. sporządzonym przez dotychczasowego pełnomocnika, skarżąca poinformowała, że w jej ocenie zawisła w postępowaniu sądowym sprawa należy do zakresu prawa podatkowego, albowiem zaskarżono decyzję Dyrektora Izby Celnej jedynie w zakresie podatku od towarów i usług. W tym też zakresie doradca podatkowy, na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy o doradztwie podatkowym, jest uprawniony do reprezentowania mocodawcy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a tym samym do podpisania skargi w imieniu skarżącej. W ocenie skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług mimo, że zostało określone w decyzji organu celnego, de facto jest rozstrzygnięciem organu podatkowego, którym organy celne stały się na mocy ustawy z dnia 27 czerwca 2007r o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych ( Dz.U. Nr 137, poz.1302). W tym stanie faktycznym sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 35 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej p.p.s.a] pełnomocnikiem strony w postępowaniu przed sądami administracyjnymi "może być adwokat lub radca prawny (...), a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne". Takim przepisem szczególnym jest art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 86 ze zm.), uprawniający doradcę podatkowego "do występowania w charakterze pełnomocnika w postępowaniu, w zakresie sądowej kontroli decyzji administracyjnych, w sprawach dotyczących obowiązków podatkowych", zdefiniowanych w art. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. nr 8, poz.60 ze zm.). Doradca podatkowy nie jest, zatem uprawniony do występowania w charakterze pełnomocnika w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w innych sprawach, niż dotyczące bezpośrednio obowiązków podatkowych, np. w sprawach celnych. Decyzje administracyjne wydawane w sprawach celnych nie są decyzjami w sprawach dotyczących obowiązków podatkowych, a więc doradca podatkowy nie jest uprawniony w takich sprawach do reprezentowania strony, w tym do wniesienia skargi. Stanowisko to potwierdza dotychczasowe orzecznictwo sądowe m.in.: postanowienie NSA z 12.12.2005r., sygn. akt I GSK 2703/05, wyrok NSA z dnia 14.07.2005r. sygn. akt GSK 693/04 ONSAiWSA 2005/1/6, postanowienie NSA z dnia 14.04.2005 sygn. akt I GSK 488/05 LEX 238597 i wyrok NSA z dnia 22.02.2005r. GSK 1348/04 LEX 167984. Podkreślić przy tym należy, że wprawdzie organy administracji celnej od dnia 1 września 2003 r. otrzymały status organów podatkowych, to jednak zdaniem sądu, w niczym nie zmienia to zakresu uprawnień doradców podatkowych i nie rozszerza ich uprawnień na czynności z zakresu prawa celnego. W niniejszej sprawie istotą sporu jest klasyfikacja towaru według taryfy celnej i wprowadzonych nią kodów. Natomiast dopiero zmiany w tym zakresie dokonane na mocy decyzji organów celnych spowodowały, że skarżącemu określone zostało zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w innej wysokości niż pierwotnie zadeklarowana. Nie można, zatem zgodzić się z twierdzeniami zawartymi w piśmie z dnia 6 marca 2008r., że skarżący zaskarża przedmiotową decyzję jedynie w zakresie zobowiązań podatkowych, skoro z treści skargi wprost wynika, że skarżąca domaga się uchylenia decyzji obu instancji w całości i w całości kwestionuje też oceny prawne dokonane przez organy celne w tej sprawie, w tym przede wszystkim w zakresie zastosowanego kodu taryfy celnej. Analizując treść skargi, podnoszonych w niej zarzutów naruszenia prawa materialnego w zakresie wskazywanych uregulowań ustawy z dnia 9 kwietnia 1997r Kodeks celny, Postanowień wstępnych do Taryfy Celnej ( ogólnych reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2000r w sprawie ustanowienie Taryfy Celnej, oraz przytoczonej na tą okoliczność argumentacji faktycznej i prawnej, w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, iż głównym kwestionowanym w skardze rozstrzygnięciem objętym zaskarżoną decyzją, jest dokonana przez organy celne weryfikacja zgłoszenia celnego skarżącej w części dotyczącej kodu PCN spornego towaru. Wprawdzie zaskarżona decyzja zawiera także rozstrzygnięcie w przedmiocie określenia innej niż wskazana z zgłoszeniu celnym wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, na co wskazuje skarżąca w piśmie procesowym z dnia 6 marca 2008r., jednakże rozstrzygnięcie to jest konsekwencją dokonanej zmiany przez organy celne taryfikacji towaru. Również w samej skardze, strona wiąże bezpośrednio zarzut odnoszący się do nieprawidłowego określenia jej wysokości zobowiązania podatkowego, z nieprawidłową taryfikacją celną towaru. Nie są natomiast stawiane samodzielne zarzuty dotyczące ewentualnych nieprawidłowości w wyliczeniu samej kwoty zobowiązania podatkowego, co niewątpliwie mogło by skutkować udziałem w postępowaniu sądowym doradcy podatkowego w charakterze pełnomocnika. Gdyby zatem faktycznie zarzuty skargi dotyczyły jedynie samego rozstrzygnięcia w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego (np. zarzut przedawnienia zobowiązania ), przy jednoczesnym niezaskarżeniu rozstrzygnięcia w części regulowanej przez prawo celne, doradca podatkowy byłby uprawniony do reprezentowania strony w takim zakresie. Taka jednakże sytuacja nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie, albowiem zakwestionowanie w skardze wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług, a w szczególności stawki podatku, pozostaje w bezpośrednim związku przyjętą przez organy celne taryfikacją celną towaru ( kodu PCN), a kwestionowaną przez Spółkę w skardze. Z tych przyczyn uznać należało, że w niniejszej sprawie doradca podatkowy nie może być pełnomocnikiem skarżącego, skoro sprawa zawisła przed tutejszym sądem dotyczy uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, a dopiero w konsekwencji tego uznania, wystąpił także skutek w zakresie podatku od towarów i usług. Zatem uzasadnione było wezwanie strony do uzupełnienia braków skargi poprzez podpisanie jej przez osobę umocowaną do reprezentacji spółki (vide wyrok NSA W-wa z 2004.07.14 sygn. akt GSK 693/04, ONSAiWSA 2005/1/6). W sytuacji gdy strona, mimo wezwania, nie uzupełniła braków skargi w wyznaczonym terminie, a także nie uiściła wpisu sądowego, skarga zgodnie z art. 58 § 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.