I SA/Op 47/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marta Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 17 marca 2011 r. w sprawie umorzenia postępowania w sprawie zawieszenia i umorzenia postępowania egzekucyjnego sygn. akt I SA/Op 3/11 postanawia: I. odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego II. zwrócić skarżącemu z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu kwotę 200 złotych (słownie zł: dwieście 00/100) uiszczoną tytułem wpisu od skargi, W dniu 16 stycznia 2012 r. K. M. (dalej skarżący) złożył w biurze podawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu pismo zatytułowane "skarga o wznowienie postępowania w sprawie". Uzasadniając wniosek stwierdził, iż zaistniały okoliczności będące podstawą wznowienia określone w art. 273 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) -/dalej p.p.s.a./ Wezwaniem z dnia 23 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zwrócił się do skarżącego o uzupełnienie braków pisma przez wskazanie: zaskarżonego prawomocnego orzeczenia Sądu, podstawy wznowienia i jej uzasadnienia, żądania uchylenia bądź zmiany zaskarżonego orzeczenia i podania okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania - stosownie do treści art. 279 p.p.s.a. Skarżący w piśmie złożonym w dniu 7 lutego 2012 r. wyjaśnił, iż domaga się zmiany wyroku tut. Sądu z dnia 17.03.2011 r. sygn. akt I SA/Op 3/11. Jako podstawę wznowienia postępowania sądowego skarżący wskazał przepis art. 273 § 3 p.p.s.a, w związku z prawomocnym postanowieniem WSA w Opolu z dnia 26 października 2011 r. sygn. akt I SA/Op 172/11. W ocenie skarżącego obie sprawy są ze sobą powiązane, a uzasadnienie wyroku pozostaje "w oczywistej korelacji z postępowaniem administracyjnym". Wskazał nadto, iż "Sąd odmiennie ocenił dokument, niż to zostało ustalone w późniejszym terminie". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skargę o wznowienie postępowania sądowego należało odrzucić. Zgodnie z art. 270 p.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Instytucja wznowienia postępowania polega na ponownym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem w przypadkach zajścia ustawowych przyczyn wznowienia. Jest to instytucja wyjątkowa, bowiem przysługuje od ściśle określonych orzeczeń i może być oparta na wąsko określonych podstawach, zgodnie z zasadą legalności - jest to uzasadnione w szczególności ze względu na konieczność zapewnienia stabilności orzeczeń sądowych (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2005 r., sygn. akt FSK 2647/04 – Lex nr 173066). Ze względu na ściśle określone wymagania formalne, jakim powinna odpowiadać skarga o wznowienie postępowania (art. 279 p.p.s.a.), przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nakazują wstępne zbadanie dopuszczalności skargi na posiedzeniu niejawnym. Zakresem tego badania są objęte: termin wniesienia skargi oraz wskazanie w niej ustawowej podstawy wznowienia (art. 280 § 1 p.p.sa.). Zgodnie ze zdaniem drugim tego przepisu, w razie braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Z brzmienia powołanego przepisu wynika zatem, że przesłanką możliwości rozpoznania zasadności skargi jest łączne spełnienie obu warunków wskazanych w art. 280 § 1 p.p.s.a. Przy czym, zgodnie z ugruntowanym już w orzecznictwie stanowiskiem, samo sformułowanie podstawy w sposób odpowiadający przepisom art. 271-274 p.p.s.a. (powołanie się na te przepisy) nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z dnia 19 kwietnia 2005 r., sygn. akt GSK 1242/04; z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 45/06; z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt I FSK 607/06 publikowane na stronie internetowej NSA cbois.nsa.gov.pl;). W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie skarżący zachował wprawdzie termin do wniesienia skargi, liczony od dnia doręczenia mu postanowienia WSA w Opolu w sprawie I SA/Op 172/11, a także powołał podstawę żądania tj. art. 273 § 3 p.p.s.a., jednakże z przedstawionych przez stronę okoliczności i z uzasadnienia skargi o wznowienie wynika, że skarga ta nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia. W myśl art. 273 § 3 p.p.s.a., można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy. Wskazana w tym przepisie podstawa wznowienia postępowania związana jest z istnieniem bezwzględnej negatywnej przesłanki procesowej, jaką jest powaga rzeczy osądzonej, (res iudicata) przysługująca prawomocnym orzeczeniom. Przy rozważaniu przesłanki wznowienia postępowania przewidzianej w tym przepisie za w pełni aktualne uznać należy postanowienie SN z dnia 5 maja 1967 r., I PZ 20/67 (OSNC 1967, nr 11, poz. 209) przyjmujące, że podstawę skargi o wznowienie postępowania stanowić może "tylko takie wykryte później prawomocne orzeczenie dotyczące tego samego stosunku prawnego, które było już prawomocne, zanim zapadł wyrok w postępowaniu, którego wznowienia się żąda". Orzeczenie, o którym mowa w art. 273 § 3 p.p.s.a., musi dotyczyć tej samej sprawy. Warunek ten będzie spełniony w wypadku tożsamości przedmiotu i stron postępowania, a więc sytuacji, w której w późniejszym procesie mógł i powinien być zgłoszony zarzut powagi rzeczy osądzonej. W rozpatrywanej sprawie skarżący domagał się zmiany prawomocnego wyroku tut. Sądu w z dnia 17.03.2011 r. sygn. akt I SA/Op 3/11 oddalającego skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 8 listopada 2010 r. nr Po/72400-0025/09/9/MAM w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zawieszenia i umorzenia postępowania egzekucyjnego. Podstawę żądania wznowienia tego wyroku skarżący oparł na przekonaniu, iż istnieje już prawomocne orzeczenie dotyczące tej samej sprawy, mianowicie postanowienie tut. Sądu z dnia 26 października 2011 r. sygn. akt I SA/Op 172/11. W rozstrzygnięciu tym Sąd odrzucił skargę K. M. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 22 września 2010r. w sprawie zaliczenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008r. na poczet zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym za 2007r. sygn. akt I SA/Op 92/10. Stwierdzić zatem należy, iż w przedmiotowej sprawie, wbrew subiektywnemu przekonaniu skarżącego, powoływana przez niego podstawa prawna w rzeczywistości nie zachodzi, gdyż między wskazanymi przez skarżącego orzeczeniami nie sposób mówić o tożsamości przedmiotowej. Stroną skarżącą w obydwu sprawach był K. M. i w tym zakresie można mówić co prawda o tożsamości podmiotowej spraw, ale nie wynikają one z tego samego stosunku prawnego, zatem nie zachodzi tożsamość przedmiotowa. W sprawie o sygn. I SA/Op 3/11 przedmiotem kontroli sądu było bowiem postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zawieszenia i umorzenia postępowania egzekucyjnego, natomiast w sprawie o sygn. akt I SA/Op 172/11 Sąd badał dopuszczalność skargi o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 22 września 2010 r. w sprawie zaliczenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008r. na poczet zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym za 2007r. Z tego względu, skargę K. M. o wznowienie postępowania sądowego jako nie opartą na ustawowej podstawie wznowienia, należało odrzucić na podstawie art. 280 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.