I SA/Op 480/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 8 kwietnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. postanawia : odrzucić skargę. Skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżący E. K. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 8 kwietnia 2013 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. Równocześnie ze skargą złożył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, argumentując go brakiem winy w uchybieniu terminu i stwierdzając, że zachował siedmiodniowy termin do złożenia tego wniosku zgodnie z art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wniósł o nieuwzględnienie wniosku argumentując, że decyzja została wysłana na właściwy adres i doszło do skutecznego doręczenia w trybie określonym w art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1998 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) – dalej jako: O.p.. Postanowieniem z dnia 22 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi wskazując w pierwszej kolejności na zachowanie przez skarżącego siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie tego terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.) oraz prawidłowe zastosowanie przez organ odwoławczy domniemania doręczenia (art. 150 § 2 O.p.), gdyż w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki wynikające z tego przepisu. Zdaniem Sądu spełniona więc została ta zasadnicza przesłanka wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej, jaką jest sam fakt uchybienia terminu. Jednakże biorąc pod uwagę opisane przez skarżącego okoliczności uchybienia terminu Sąd wskazał, że skarżący nie wykazał braku niedbalstwa ze swojej strony, a zatem brak było podstaw do uznania, że do uchybienia terminu doszło bez jego winy. Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie, w którym wskazał m.in. na nieprawidłowości, jakie miały miejsce podczas powtórnego awizowania przesyłki. Tym samym – jak twierdził - nie można było przyjąć skutecznej fikcji doręczenia. Podkreślił, że na powtórnym awizo nie zaznaczono miejsca, w którym pozostawiono to awizo, a na zwrotnym potwierdzeniu odbioru brak było podpisu osoby, która pismo doręczała. Po rozpoznaniu tego zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt II FZ 770/13 uchylił zaskarżone postanowienie sądu pierwszej instancji i przekazał temu sądowi sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd ten podzielił w szczególności zawarte w zażaleniu zarzuty kwestionujące skuteczność fikcji prawnej doręczenia przesyłki zawierającej decyzję organu odwoławczego z dnia 8 kwietnia 2013 r. Wyjaśnił, że opisany tryb doręczenia normuje art. 150 O.p., który ustanawia instytucję domniemania doręczenia. Jej istota sprowadza się do przyjęcia, że strona odebrała przesyłkę, podczas gdy faktycznie do tego odbioru nie doszło. Instytucja ta ma dalekosiężne skutki wobec założenia, że wraz z doręczeniem – nastąpiło poinformowanie strony o zaistniałych okolicznościach i od momentu doręczenia zaczyna swój bieg termin do wniesienia środka odwoławczego. Jednakże w okolicznościach faktycznych tej sprawy, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak było podstaw do zastosowania wskazanego przepisu. W ocenie sądu kasacyjnego "Sąd I instancji przyjmując, że takie domniemanie doręczenia pisma nastąpiło bezzasadnie pominął, iż nie zostały spełnione wszystkie wymagane do tego przesłanki. Na formularzu brak jest podpisu listonosza; nie zostało również ponownie zaznaczone miejsce pozostawienia zawiadomienia. Nie można było zatem uznać, że przesyłka była prawidłowo dwukrotnie awizowana i prawidłowo doręczona. Jak wskazuje orzecznictwo: doręczyciel musi określić na tzw. zwrotce, gdzie umieścił zawiadomienie o pozostawieniu pisma na okres siedmiu dni w placówce pocztowej (por. postanowienie NSA z dnia 16 maja 2008 r., I OZ, 334/08; postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2011 r., I GSK 1037/10)". Postanowieniem z dnia 10 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Op 480/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu na podstawie art. 88 p.p.s.a. odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu z uwagi na jego niedopuszczalność. Biorąc pod uwagę ocenę NSA wyrażoną w postanowieniu z dnia 18 grudnia 2013 r. II FZ 770/13 Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wobec braku spełnienia wszystkich przesłanek niezbędnych do zastosowania tzw. fikcji prawnej doręczenia (art. 150 O.p.) należało uznać, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 8 kwietnia 2013 r. nie została wprowadzona skutecznie do obrotu prawnego, wobec czego termin do wniesienia skargi nie rozpoczął swego biegu. Zatem wniosek o przywrócenie terminu był przedwczesny i podlegał odrzuceniu jako niedopuszczalny. Postanowienie to, wobec jego niezaskarżenia przez żadną ze stron, stało się prawomocne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę jako przedwczesną należało odrzucić. Konsekwencją prawomocnego postanowienia tut. Sądu z dnia 10 lutego 2014 r. odrzucającego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, poprzedzonego oceną o nieskutecznym doręczeniu decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 8 kwietnia 2013 r. musi być stwierdzenie, że skarga wniesiona na tę decyzję również podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). Skoro bowiem z dotychczasowych ocen, wyrażanych przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 grudnia 2013 r. II FZ 770/13, jak i w postanowieniu tut. Sądu z dnia 10 lutego 2014 r. I SA/Op 480/13 wynika, że nie doszło do skutecznego wprowadzenia tej decyzji do obrotu prawnego (domniemanie doręczenia wynikające z art. 150 § 2 zdanie drugie O.p. nie mogło mieć zastosowania), to skargę należy uznać za przedwczesną, bo wniesioną na niepozostające w obrocie prawnym orzeczenie organu administracji. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., skarga przysługuje na decyzje administracyjne i wnosi się ją w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 p.p.s.a.). Skoro do skutecznego doręczenia decyzji nie doszło, to termin do wniesienia skargi nie rozpoczął swego biegu. Tym samym wniesienie skargi było przedwczesne, co wyczerpuje przesłankę jej niedopuszczalności określoną w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie skargę należało odrzucić. Tym samym dopiero po skutecznym doręczeniu skarżącemu wspomnianej decyzji rozpocznie się dla niego bieg do wniesienia na nią skargi do sądu administracyjnego.