I SA/Op 492/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w dniu 2 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 4 lutego 2011 r., Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. wskutek rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi postanawia: odrzucić wniosek Skargą z dnia 21 marca 2011 r. nadaną listem poleconym w dniu 23 marca 2011r. skarżący J.T. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 4 lutego 2011 r., Nr [...]. Zaskarżona decyzja została wydana na skutek odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w O. z dnia 16 września 2010 r. określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. Decyzja Dyrektora zawierała pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stosownie do treści art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. Decyzję organu odwoławczego doręczono w dniu 18 lutego 2011 r. dorosłemu domownikowi tj. I.T. Postanowieniem Sądu z dnia 9 maja 2011r. sygn. akt I SA/Op 221/11 odrzucono skargę z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem ustawowego terminu. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja z dnia 4 lutego 2011 r. została doręczona 18 lutego 2011 r. dorosłemu domownikowi, który podjął się oddania pisma stronie. Skoro zatem skuteczne doręczenie, stosownie do treści art. 149 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 nr 8, poz. 60, ze zm.- dalej w skrócie O.p.) nastąpiło w dniu 18 lutego 2011 r., to bieg trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi rozpoczął się 19 lutego 2011 r., a upłynął z końcem dnia 20 marca 2011 r. Jednakże z uwagi na fakt, iż ostatnim dniem terminu była niedziela, a jest ona dniem wolnym od pracy, termin upłynął dnia następnego tj. 21 marca 2011 r. W sytuacji zatem, gdy strona skarżąca nadała skargę do organu listem poleconym w dniu 23 marca 2011r., trzydziestodniowy termin z art. 53 § 1 p.p.s.a. nie został zachowany, co obligowało Sąd do odrzucenia skargi. Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, złożył skargę kasacyjną, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości, przywrócenia terminu do złożenia skargi oraz zasądzenia kosztów postępowania. Podnosząc zarzut naruszenia art.174 pkt 2 p.p.s.a. skarżący wskazał na naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj: art.149 O.p. wskutek błędnej jego interpretacji poprzez uznanie, że nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji na podstawie w/w przepisu. Uzasadniając skargę wskazał, iż przesyłkę w dniu 18 lutego 2011r. odebrała na prośbę nieletniej córki skarżącego K. jej matka I.T. (żona skarżącego), stale zamieszkała w N. ul.[...], która nie tylko nie zamieszkuje ze skarżącym od 6 lat pod jednym adresem, ale nie prowadzi też z nim wspólnego gospodarstwa domowego. Przesyłka zaś została odebrana przez żonę skarżącego w Urzędzie Poczty w O. i to bez upoważnienia do odbioru, a nie jak ustalił Sąd pierwszej instancji w domu skarżącego w O. przy ul.[...], gdzie zamieszkuje skarżący. Odebrana przez nią przesyłka została przekazana skarżącemu za pośrednictwem córki dopiero w dniu 23 lutego 2011r. Postanowieniem z dnia 28 października 2011 r. sygn. akt II FSK 2180/11 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Opolu. Sąd II instancji podzielił zarzut dokonania błędnego ustalenia stanu faktycznego poprzez pominięcie dostępnego w aktach sprawy materiału dowodowego (dowodu doręczenia decyzji) i w następstwie tego błędu nieprawidłowe przyjęcie przez Sąd I instancji skuteczności doręczenia na podstawie art. 149 O.p. Ze znajdującego się w aktach potwierdzenia odbioru decyzji wynikało bowiem, iż z powodu niemożności doręczenia adresatowi, przesyłkę, po uprzednim dwukrotnym awizowaniu w dniach 9 i 16 lutego 2011r., pozostawiono na okres 14 dni w Urzędzie Pocztowym. Natomiast w dniu 18.02.2011r. przesyłkę adresowaną do skarżącego wydano w urzędzie pocztowym jego żonie, która podpisała się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W związku z powyższym Sąd stwierdził, iż przesyłka nie została doręczona w trybie art.149 O.p. Natomiast w przedmiotowej sprawie miało miejsce doręczenie uregulowane w art. 150 O.p. i zadaniem Sądu pierwszej instancji będzie przy ponownym rozpoznaniu sprawy, ustalenie, czy nastąpiło ono skutecznie (do rąk osoby upoważnionej).Wynik natomiast tych ustaleń będzie miał wpływ na ocenę terminowości złożenia skargi. Pismem złożonym w tut. Sądzie w dniu 30 listopada 2011 r. pełnomocnik skarżącego wniósł wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Uzasadniając wniosek pełnomocnik podniósł, iż uchybienie ustawowemu terminowi do złożenia skargi nastąpiło na skutek okoliczności niezależnych od skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podlega odrzuceniu. Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym jest dopuszczalne wówczas, gdy strona nie dokonała tej czynności w terminie bez swojej winy (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny jego uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a). Stosownie natomiast do treści art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wniosek uznaje się za spóźniony, jeżeli zostanie wniesiony po przekroczeniu terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Natomiast, zgodnie z przyjętym w doktrynie poglądem "wniosek jest niedopuszczalny, gdy brak jest ustawowych warunków jego dopuszczalności, np. jeżeli został złożony po upływie roku od uchybionego terminu, a nie dotyczy przypadku wyjątkowego (art. 87 § 5 ppsa), jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 ppsa), jeżeli czynność strony była dokonana w terminie (art. 86 § 1 ppsa), jeżeli wniosek nie dotyczy terminu procesowego, lecz np. terminu prawa materialnego lub terminu instrukcyjnego (art. 278 ppsa lub art. 141 § 1 ppsa), albo terminu związanego z upływem określonej fazy postępowania sądowego (przywrócenia terminu do złożenia wniosku o zwrot kosztów postępowania, który to termin ograniczony jest momentem zamknięcia rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia)." (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2009). Jak już wyżej wskazano, wniosek jest niedopuszczalny m.in. wówczas jeżeli czynność strony dokonana była w terminie. W rezultacie warunkiem przystąpienia Sądu do merytorycznego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu jest dokonanie określonej czynności procesowej z uchybieniem terminu przewidzianego w przepisach cytowanej ustawy. Rozpatrując zatem czy skarżący dokonał czynności w terminie, w pierwszej kolejności odnieść należało się do kwestii oceny skuteczności doręczenia zaskarżonej decyzji. W kwestii tej wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w związku ze złożoną skargą kasacyjną skarżącego na postanowienie tut. Sądu o odrzuceniu skargi, stwierdzając, że mylnie Sąd I instancji przyjął, że doręczenie przesyłki nastąpiło w trybie art. 149 O.p., gdyż w sprawie miało miejsce doręczenie uregulowane w art. 150 O.p. Mając zatem na względzie związanie oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu NSA, należało uznać, iż decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 4 lutego 2011 r., w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. została doręczona stronie skarżącej w trybie art. 150 § 2 O.p. w dniu 23 lutego 2011 r. W tej dacie mijał bowiem 14-dniowy termin przechowywana przesyłki w placówce pocztowej, liczony od daty pierwszego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym (awiza), dokonanym w dniu 9 lutego 2011 r. Reasumując, skoro w dniu 23 lutego nastąpiło skuteczne doręczenie skarżącemu przesyłki, nadanie skargi w dniu 23 marca 2011 r. nie uchybiało określonemu w art. 53 § 1 p.p.s.a. terminowi, który upływał w dniu 25 marca 2011 r. Tym samym w niniejszej sprawie złożenie skargi nastąpiło z zachowaniem ustawowego terminu przewidzianego dla tego rodzaju czynności procesowej, a zatem brak jest podstaw do zastosowania w sprawie instytucji przywrócenia uchybionego terminu, skoro nie zastał on w ogóle uchybiony. Brak jest bowiem przeszkód w nadaniu skardze dalszego biegu procesowego. W rezultacie niecelowym stało się orzekanie o przywróceniu terminu do jej złożenia, a złożony przez pełnomocnika wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi, jest niedopuszczalny i jako taki, stosownie do treści art. 88 p.p.s.a., podlegać musi odrzuceniu. Dlatego na podstawie tego przepisu Sąd orzekł jak w sentencji orzeczenia.