I SA/Op 5/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Kuczyńska po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 7 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu samochodowego wskutek wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 7 listopada 2012 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu samochodowego skarżący R.S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wskazując jednak żadnych okoliczności faktycznych i prawnych uzasadniających złożony wniosek. Zarządzeniem z dnia 25 lutego 2013 r. wezwano skarżącego do przedstawienia w terminie siedmiu dni od otrzymania wezwania dowodów wskazujących na wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 63 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej jako: [p.p.s.a.]., że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wraz dokumentami dotyczącymi jego sytuacji majątkowej i finansowej, w tym dokumentami świadczącymi o uzyskiwanych dochodach, ponoszonych kosztach bieżącego utrzymania oraz wyciągami z kont i lokat bankowych za ostatnie 3 m-ce. Na wezwanie powyższe skarżący nie odpowiedział. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków . Instytucja wstrzymania wykonania decyzji przewidziana w powołanym art.61 § 3 p.p.s.a. ma charakter szczególny - jako zasadę przyjmuje się bowiem, że ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. Przesłanki przewidziane w cytowanym przepisie nie mogą zatem podlegać wykładni rozszerzającej . Skoro art. 61 § 3 p.p.s.a. uzależnia możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony od spełnienia przesłanek w nim wymienionych; to nie mogą to być jakiekolwiek inne okoliczności. Jednocześnie należy stwierdzić, że uprawdopodobnienie okoliczności, które przemawiałyby za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Jak podkreśla się w orzecznictwie, strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 ustawy (por. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, dostępne na stronie internetowej www.nsa.orzeczenia.gov.pl). Tymczasem skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazał żadnych okoliczności, na podstawie których można byłoby stwierdzić, iż w świetle przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji w jego przypadku byłoby uzasadnione. Ponadto, mimo skierowanego do skarżącego wezwania Sądu w tym zakresie, nie odpowiedział on na wezwanie Sądu i nie podał żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby sugerować wystąpienie nieodwracalnych skutków lub niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody, ani też nie przedłożył jakichkolwiek dowodów w tym względzie, zwłaszcza dotyczących swej sytuacji majątkowej i finansowej. Jak stanowczo i jednoznacznie wskazuje się w orzecznictwie NSA, twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi. Zauważyć przy tym należy, że faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skutkiem trudnym do odwrócenia nie może być - sama w sobie - zapłata podatku, bowiem w przypadku uchylenia decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe dochodzi do zwrotu spełnionego świadczenia pieniężnego wraz z odsetkami. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji