I SA/Op 514/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Łozowska po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 17 października 2011r., Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu spółki za zaległości z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w związku z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 17 października 2011 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu spółki za zaległości z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, skarżący – T. A. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Motywując wniosek skarżący wskazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji przynieść może, z uwagi na jej wymiar finansowy niepowetowaną szkodę jemu i pozostającej na jego utrzymaniu rodzinie. Jednocześnie waga podniesionych zarzutów wskazuje, zdaniem skarżącego, iż skarga może okazać się uzasadniona. Tym samym brak wstrzymania wykonalności spornej decyzji może doprowadzić do nieodwracalnych skutków albo skutków, których usuniecie będzie wymagało dodatkowego wysiłku. Pismem z dnia 9 stycznia 2012 r. ustanowiony w sprawie pełnomocnik skarżącego ponowił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, przedstawiając tożsame argumenty na jego poparcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części skarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przytoczony przepis zawiera regulację – stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu – dotyczącą tymczasowej ochrony interesów strony skarżącej w toku zawisłego postępowania sądowoadministracyjnego. Ta ochrona uzależniona jest jednak od istnienia, w konkretnej sprawie, wymienionych w powołanym przepisie przesłanek tj. wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto przepis ten nakłada na wnioskodawcę obowiązek wykazania okoliczności uprawdopodobniających zaistnienie wskazanych przesłanek, przy czym uprawdopodobnienie to nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Wnioskujący winien zatem wskazać konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione, czyli, że na skutek wykonania decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku jej realizacji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Wnioskodawca musi wskazać istnienie realnego niebezpieczeństwa, iż wykonanie zaskarżonego aktu przed zbadaniem jego prawidłowości przez Sąd, wywoła nieodwracalne pogorszenie jego sytuacji, którą trudno będzie naprawić nawet po ewentualnym wyeliminowaniu zaskarżonego aktu. Wprawdzie obowiązek ustalenia, czy spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. obciąża sąd, który przy rozpatrywaniu wniosku winien brać pod uwagę wszystkie okoliczności w nim podniesione, a ponadto także te, które wynikają z całości akt sprawy, to jednak uprawdopodobnienie okoliczności faktycznych będących podstawą wniosku ciąży na skarżącym, który działa we własnym, procesowym interesie. Jak podkreśla się w orzecznictwie, strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 ustawy (por. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, publ. POP 2009/2/143). Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał istnienia określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek, warunkujących wstrzymanie wykonania. W rozpatrywanym wniosku profesjonalny pełnomocnik wskazał jedynie ogólnikowo okoliczności, które w jego ocenie winny uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie wykazał on, jaki jest stan majątkowy, stan rachunków bankowych, źródła utrzymania, czy też inne okoliczności rzutujące na ocenę, czy uzasadnione byłoby przyznanie skarżącemu ochrony tymczasowej. Do wniosku nie dołączono jakichkolwiek dokumentów, które zobrazowałyby szczegółowo aktualną sytuację majątkową skarżącego. W uzasadnieniu wniosku wskazano jedynie na merytoryczną wadliwość decyzji i obciążenie fiskalne związane z jej wykonaniem. Tym samym Sąd nie miał możliwości oceny zasadności tego wniosku. Nie jest bowiem rolą Sądu domniemywanie, gdzie skarżący upatruje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Obowiązkiem strony było sprecyzowanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności wskazujących na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., a Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do domyślania się intencji podatnika wnioskującego o wstrzymanie wykonania decyzji (vide: postanowienie NSA z dnia 07.02.2011 r., II FSK 2587/10). Podkreślić należy, że obowiązek uregulowania zaległości podatkowych w każdym przypadku, niezależnie od zamożności podatnika, łączy się z obniżeniem jego dochodu. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków. Wyegzekwowanie należności pieniężnych samo w sobie nie może być uznane jako powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, bowiem w przypadku uchylenia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe dochodzi do zwrotu spełnionego świadczenia pieniężnego wraz z odsetkami. Również subiektywne przekonanie skarżącego o wadliwości wydanej decyzji nie uzasadniało uwzględnienia wniosku. Wskazać należy, iż kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a zatem prawidłowości zastosowania przez organy przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, sąd dokona dopiero na rozprawie. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jako środek ochrony tymczasowej nie przesądza o zasadności samej skargi i oceniany jest w oderwaniu od postawionych w niej zarzutów. Jak wskazuje B. Dauter w: [B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005 ], środki ochrony tymczasowej nie mogą zastępować orzeczeń zawierających merytoryczną ocenę aktu czy też wpływać na ich treść. Zatem tutejszy Sąd mając na względzie to, iż obowiązkiem Sądu nie jest poszukiwanie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji i nie jest on uprawniony do domyślania się intencji strony wnioskującej o wstrzymanie (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09 oraz postanowienie NSA z dnia 7.02.2011, sygn. akt II FZ 18/11 – internetowa baza orzeczeń NSA i WSA www.nsa.gov.pl), na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, orzekł, jak w sentencji postanowienia.