I SA/Op 520/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marzena Łozowska po rozpoznaniu w dniu 20 września 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów wobec wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca R. K. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] w przedmiocie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oparty o przepis art. 61 §2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej: p.p.s.a.]. i adresowany do organu odwoławczego. Na jego poparcie podała, że jej majątek nie pozwala na zgromadzenie należności objętej zaskarżoną decyzją oraz, że istnieje realne prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ze względu na wagę podniesionych zarzutów. Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu, przed przekazaniem skargi Sądowi, postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2010r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca pismem z dnia 11 sierpnia 2010r. wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji skierowała do Sądu opierając go o przepis art. 61 §3 p.p.s.a. Argumentowała, że bez uszczerbku w jej majątku nie jest w stanie zgromadzić spornej kwoty. Podała, że utrzymuje się z nauczycielskiej emerytury, a jej majątek stanowi jedynie wyposażenie mieszkania, które jest przeciętne i pochodzi nawet sprzed kilkudziesięciu lat. Wartość tego majątku jest wielokrotnie niższa niż kwota objęta decyzją. Znów mieszkanie, które zajmuje nie jest jej własnością. Do tego, w jej ocenie, prawdopodobieństwo uchylenia decyzji, ze względu na wagę zarzutów również uzasadnia wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżąca odniosła się także do stanowiska organu odwoławczego wyrażonego cytowanym postanowieniu o odmowie wstrzymania wykonania decyzji, jej zdaniem twierdzenia tam zawarte są odległe od powszechnych odczuć. Jednocześnie zwróciła uwagę, że odtworzenie wyposażanie mieszkania, w razie jego licytacji, byłoby niemożliwe z powodu obecnych cen rynkowych. Sytuacja ta jest, więc zagrożeniem dla jej egzystencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Warunki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji reguluje przepis art. 61 p.p.s.a. Wniosek w tym przedmiocie może być adresowany zarówno do sądu jak też do organu administracji. Nie ma też przeszkód do rozpoznania wniosku przez sąd, gdy został on ponowiony, a wcześniej organ administracji wniosku nie uwzględnił - art. 61 § 3 zd. 2 p.p.s.a – taka sytuacja wystąpiła w tej sprawie. W ramach przepisu art. 61 §3 p.p.s.a o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu decyduje wystąpienie przesłanek polegających na "niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Przyjmuje się, że to rolą wnioskodawcy jest wykazanie występowania, co najmniej jednej z tych przesłanek gdyż w przeciwnym razie wniosek nie zostanie uwzględniony. Zdaniem Sądu skarżąca w tej sprawie nie spełniła warunków uzyskania ochrony tymczasowej polegającej na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Po pierwsze nie zasługuje na uwzględnienie argument, że waga podniesionych zarzutów rodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji i z tej przyczyny konieczne jest wstrzymanie jej wykonania. Taka ocena byłaby przedwczesna albowiem Sąd oceny legalności decyzji dokonuje merytorycznie orzekając o przedmiocie postępowania. Nie może tego czynić na etapie postępowania wpadkowego, jakim jest postępowanie dotyczące wstrzymania wykonania aktu – tak też NSA w postanowieniu z 28.04.2005 sygn. akt II OZ 184/05. Po drugie przesłankami wstrzymania wykonania decyzji nie są te okoliczności, które decydują o przyznaniu prawa pomocy i dotyczą sytuacji rodzinnej i majątkowej wnioskodawcy – tak też NSA w postanowieniu z 26.04.2004 sygn. akt FZ 38/04. W tej sprawie skarżąca argumentowała, że jej majątek jest skromny i nie wystarczy na pokrycie należności objętej decyzją. Sąd w ramach wstrzymania wykonania decyzji nie ocenia celowości zastosowania środków egzekucyjnych oraz tego czy majątek wystarczy na pokrycie zobowiązania, więc i ta okoliczność nie mogła zostać uwzględniona. Po trzecie skarżąca podniosła, że trudne do odwrócenia skutki polegać będą na tym, że odtworzenie wyposażania mieszkania w razie jego licytacji, będzie niemożliwe ze względu na obecne ceny rynkowe oraz dochody skarżącej uzyskiwane z nauczycielskiej emerytury. Okoliczność ta nie mogła zostać uwzględniona dlatego, że nie odpowiada sytuacji przewidzianej w art. 61 §3 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 8 §1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) przewiduje się, że przedmioty podstawowej codziennej egzystencji nie podlegają zajęciu w drodze egzekucji. W przepisie tym wniesione są m.in. bielizna, odzież, żywność, środki pieniężne do kwoty 760zł oraz szereg innych, które pozwalają na normalne funkcjonowanie. Do takich przedmiotów, zgodnie z §2 tego przepisu, nie należą meble stylowe, telewizory wyprodukowane nie później niż przed 5 laty itp. Wyposażanie mieszkania skarżącej nie jest więc zagrożone, skoro podała, że jest ono przeciętne i kilkudziesięcioletnie. Po czwarte świadczenia pieniężne przewidziane w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym podlegają egzekucji w zakresie określonym w tych przepisach. Wobec skarżącej będzie to ustawa – Karta Nauczyciela. Zastosowanie znajdzie również przepis działu IX rozdziału IV ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych przewidujący kwoty wolne od egzekucji i potrąceń. W ten sposób emerytura skarżącej; nawet w razie egzekucji, pozostanie częściowo do jej dyspozycji. Po piąte skarżąca podała, że mieszkanie, które zajmuje nie jest jej własnością, a więc nie podlega egzekucji. Innych okoliczności skarżąca nie przytoczyła. Natomiast obawy skarżącej nie są w tym zakresie wystarczającą podstawą. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, skarżąca nie zobrazowała, aby wystąpiły przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Z tych względów na podstawie art. 61 §3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.