I SA/Op 560/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 7 października 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za listopad 2006r. wskutek wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu postanawia: odmówić przywrócenia terminu Skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, A. D. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 7 października 2009 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług. W skardze skarżący wskazał adres do doręczeń - Biuro Rachunkowe X, ... O., ul. [...]. W wykonaniu zarządzenia z dnia 9 grudnia 2009 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 1.298 zł, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone pod wskazany przez skarżącego adres w dniu 21 grudnia 2009 r. Jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru, wezwanie zostało odebrane przez p. I. M. Pismami złożonymi w biurze podawczym WSA w Opolu w dniu 4 stycznia 2010 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego oraz zwrócił się o zwolnienie go z obowiązku uiszczenia wpisu od skargi. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu skarżący wskazał, iż obecnie nie posiada stałego miejsca zamieszkania, stąd jego korespondencja kierowana jest na adres Biura Rachunkowego, Biuro to posiada w urzędzie pocztowym skrytkę, do której kierowana jest m.in. korespondencja dotycząca skarżącego. Doręczyciele pocztowi wiedzą o tym i zgodnie z przepisami pocztowymi pozostawiają w siedzibie Biura Rachunkowego awiza o przychodzących przesyłkach, a same przesyłki przekazują do urzędu pocztowego celem ich złożenia w skrytce pocztowej i wydania ich skarżącemu jako adresatowi. Jednakże tuż przed okresem świątecznym zmieniła się rejonizacja doręczycieli. Nowy doręczyciel nie wiedział, że korespondencja winna być kierowana do skrytki pocztowej i doręczył przesyłkę na adres Biura. Skarżący podniósł, iż sporna przesyłka odebrana została przez obcą osobę, której imię i nazwisko figurujące na zwrotnym poświadczeniu odbioru nie było ani nazwiskiem skarżącego ani nazwiskiem właściciela biura. Osoba ta nie otworzyła przesyłki i nie zdając sobie sprawy z wagi znajdującej się tam korespondencji pozostawiła ją w siedzibie Biura Rachunkowego. Natomiast informację o otrzymaniu przesyłki skarżący powziął dopiero w dniu 30 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu uzasadniony okolicznościami wyżej przytoczonymi nie mógł zostać uwzględniony. Zasadą wynikającą z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270, ze zm.)-/dalej p.p.s.a./ jest bezskuteczność czynności podjętej w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu. Jednakże w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu ( art. 83 § 1 ). Warunkami skuteczności takiego wniosku jest złożenie go w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, spowodowanie dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie uchybionej czynności oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i § 2 oraz art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak jednej z nich skutkować musi odmową przywrócenia terminu. Jak wynika z treści powołanych przepisów, strona składając wniosek o przywrócenie terminu powinna uprawdopodobnić, że do uchybienia terminu doszło bez jej winy, że wniosła wniosek o przywrócenie terminu we właściwym czasie oraz, że dopełniła wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin. Wnioskodawca wskazał, iż powziął wiadomość o doręczeniu spornej przesyłki w dniu 30 grudnia 2009 r., w tym dniu ustała zatem przyczyna uchybienia terminu, w którym miał on rzeczywistą możliwość uiszczenia żądanego wpisu od skargi. Wniosek o przywrócenie terminu do jego złożenia został złożony w dniu 4 stycznia 2010 r. Równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych, co jest równoznaczne z dokonaniem czynności niewykonanej w terminie (uiszczenie wpisu). Zatem wniosek o przywrócenie terminu wraz z wnioskiem o prawo pomocy wniesiono w ustawowym terminie 7 dni określonym w art. 87 § 1 p.p.s.a. Sąd nie stwierdził natomiast uprawdopodobnienia okoliczności świadczących o nie ponoszeniu przez skarżącego winy w uchybieniu terminu. Brak winy w uchybieniu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje własne interesy i przy braniu pod uwagę uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło na skutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok NSA z 28 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 479/07, System Informacji Prawnej Lex nr 344095). Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej jest zatem uprawdopodobnienie przez nią, że nie mogła dokonać czynności w terminie, na skutek okoliczności od niej niezależnych, którym nie mogła zapobiec mimo dołożenia należytej staranności. Należyta staranność w prowadzeniu swych spraw wymaga, aby zachować szczególną dbałość i ostrożność, zwłaszcza w dokonywaniu istotnych czynności urzędowych. W niniejszej sprawie nie można uznać, aby wnioskodawcy dochował takiej staranności. W skardze skarżący wskazał, iż kierowaną do niego korespondencję należy przesyłać na adres Biura Rachunkowego i pod ten adres kierowane były pisma do strony. To zatem skarżący zdecydował, że taki sposób odbioru korespondencji jest dla niego najwygodniejszy, a Sąd uszanował ten wybór. Skoro jednakże skarżący wskazał adres do doręczeń korespondencji, to decydując się na takie rozwiązanie przyjął na siebie negatywne konsekwencje zaniedbań osoby odbierającej pismo pod wskazanym adresem. Staranność jaką ta osoba wykazała w przekazaniu skarżącemu korespondencji staje się w ten sposób miarą staranności skarżącego w tym względzie. Rzeczą stron postępowania jest bowiem wskazanie takiego adresu do doręczeń, aby pisma w toku sprawy doręczane pod taki adres były przez nie systematycznie odbierane. Zdaniem Sądu konsekwencje braku należytego przepływu informacji pomiędzy osobami, odbierającymi korespondencję w sprawie pod wskazanym adresem, a stroną, która adres taki wskazała, obciążają tę ostatnią. Skoro przebywająca w Biurze, w czasie doręczenia przesyłki, osoba potwierdziła odbiór korespondencji i podjęła się jej przekazania, należy domniemywać, iż była ona uprawniona do odbioru pism. Zwłaszcza, iż jak wynika z dopisku na zwrotnym poświadczeniu odbioru osoba ta była współwłaścicielem Biura. Zdaniem Sądu nie sposób uznać, iż nie poparte żadnymi dowodami twierdzenia skarżącego, że pismo odebrała obca osoba, stanowią okoliczności uprawdopodobniające brak winy skarżącego. To obowiązkiem strony postępowania, w przypadku wskazania adresu do doręczeń jest takie przygotowanie organizacyjne, które umożliwi przekazanie przesyłki do rąk adresata. W ocenie Sądu nie było również żadnych przeszkód do takiego zorganizowania odbioru korespondencji, by skarżący otrzymywał od pracowników Biura także informacje o doręczeniu przesyłki bezpośrednio na wskazany adres, a nie jedynie trafiających do skrytki pocztowej. W tym kontekście należy ocenić, iż niedochowanie przez skarżącego terminu do uiszczenia wpisu należnego do skargi nie jest następstwem okoliczności od niego niezależnych, lecz jest wynikiem niedostatecznej dbałości i staranności w prowadzeniu własnych spraw. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w tej sprawie nie uprawdopodobniono okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Z tych przyczyn Sąd, na podstawie art. 86 §1 w zw. z art. 87 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.