I SA/Op 571/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marta Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 29 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 30 czerwca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnatrzwspólnotowego samochodu w związku z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 30 czerwca 2014 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnatrzwspólnotowego samochodu, pełnomocnik skarżącego P. M. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że podejmowanie dalszych czynności przez organy podatkowe spowoduje powstanie znacznego uszczerbku w majątku skarżącego, biorąc pod uwagę jego możliwości finansowe i zobowiązania wobec innych podmiotów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej jako: [p.p.s.a]., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części skarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków Przyznanie takiej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. U podstaw tej regulacji legła potrzeba zagwarantowania funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Wstrzymanie wykonania aktu jest więc instytucją wyjątkową, co oznacza, iż przesłanki przewidziane w cytowanym przepisie nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej . Z treści art. 61 § 3 p.p.s.a wynika obowiązek wykazania przez wnioskującego okoliczności uprawdopodobniających zaistnienie wskazanych przesłanek, przy czym uprawdopodobnienie to nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione, czyli że na skutek wykonania decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku jej realizacji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Wnioskodawca musi zatem wykazać istnienie realnego niebezpieczeństwa, iż wykonanie zaskarżonego aktu przed zbadaniem jego prawidłowości przez sąd administracyjny, wywoła nieodwracalne pogorszenie jego sytuacji, którą trudno będzie naprawić nawet po ewentualnym wyeliminowaniu zaskarżonego aktu. Wprawdzie obowiązek ustalenia, czy spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. obciąża sąd, który przy rozpatrywaniu wniosku winien brać pod uwagę wszystkie okoliczności w nim podniesione, a ponadto także te, które wynikają z całości akt sprawy, to jednak uprawdopodobnienie okoliczności faktycznych będących podstawą wniosku ciąży na stronie skarżącej, która działa we własnym, procesowym interesie. Jak podkreśla się w orzecznictwie, wnioskujący jest wręcz zobligowany do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 ustawy (por. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09- dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA i WSA www.nsa.gov.pl, jak i pozostałe powołane poniżej orzeczenia). Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 "brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę". Odnosząc powyższe rozważania do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał istnienia określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek, warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Profesjonalny pełnomocnik skarżącego we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ograniczył się jedynie do wskazania hipotetycznych zagrożeń, których upatruje w możliwości powstania znacznego uszczerbku w majątku skarżącego na skutek wykonania aktu, z uwagi na jego możliwości finansowe i posiadanie zobowiązań wobec innych podmiotów. Nie wskazał jednakże, na czym konkretnie miałoby polegać grożące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pełnomocnik nie wykazał jaki jest stan majątkowy skarżącego i w jaki sposób podjęte przez organ czynności wpłyną na jego sytuację majątkową. Pełnomocnik nie przedłożył także żadnych dokumentów, które pozwoliłyby na zobrazowanie aktualnej kondycji finansowej strony i potwierdziłyby uzasadnioną obawę, że wykonanie zobowiązania podatkowego narazi wnioskodawcę na nieodwracalne skutki w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Okoliczności przemawiające za uwzględnieniem wniosku nie wynikają również z akt sprawy. Podkreślić należy, że obowiązek uregulowania zaległości podatkowych w każdym przypadku, niezależnie od zamożności podatnika, łączy się z obniżeniem jego dochodu. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków, albowiem w przypadku uchylenia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, dochodzi do zwrotu spełnionego świadczenia pieniężnego wraz z odsetkami. Analizując zatem wniosek skarżącego, Sąd nie miał możliwości oceny jego zasadności pod kątem spełnienia warunków umożliwiających zastosowanie ochrony tymczasowej. Zgodnie bowiem z ugruntowanym już w orzecznictwie poglądem "obowiązek sądu do wszechstronnej i wnikliwej ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również wynikających z akt sprawy nie oznacza, że sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać jakie dowody chciałaby przedstawić wnioskodawca, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a." (por. postanowienie NSA z dnia 18.03.2010 r. II FSK 502/09). Obowiązkiem pełnomocnika skarżącego było sprecyzowanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wszystkich okoliczności wskazujących na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., a Sąd administracyjny nie jest uprawniony do domyślania się intencji strony wnioskującej wstrzymanie wykonania decyzji (vide: postanowienie NSA z dnia 07.02.2011 r., II FSK 2587/10). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, należało orzec jak w sentencji postanowienia.