I SA/Op 636/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Łozowska po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 28 września 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności nabywcy środków trwałych za zaległości podatkowe w związku z wnioskiem skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 15 czerwca 2011 r. oddalił skargę skarżącej "A" Spółka z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 28 września 2010 r. w przedmiocie odpowiedzialności nabywcy środków trwałych za zaległości podatkowe. Pismem z dnia 6 września 2011 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku z jednoczesnym wnioskiem o jego uzasadnienie. Argumentowała przy tym, że przy okazji toczącego się postępowania przez Sądem Rejonowym dla Wrocławia Fabrycznej VIII Wydział Gospodarczy ds. Upadłościowych i Naprawczych, jako uczestnik postępowania uzyskała wiedzę na temat wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyroku. Skarżąca wskazała na fakt, iż pismem z dnia 4 sierpnia 2011 r. zwracała się do tutejszego Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto zaznaczyła, iż nie otrzymała jakiejkolwiek korespondencji sądowej z informacją o rozprawie, a nadto wydanym w sprawie wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uzasadnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej jako: [p.p.s.a]., sąd na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi przywrócenie terminu. Natomiast w myśl art. 87 tej ustawy, w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu, wniesionym w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, do sądu, w którym czynność miała być dokonana (§1), należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§2), a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Podstawowymi przesłankami, które warunkują przywrócenie terminu jest zatem zachowanie wymogu formalnego z art. 87 § 1 powołanej ustawy oraz uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego. Z istotnego dla sprawy art. 87 § 1 p.p.s.a. wynika, że strona, która uchybiła terminowi powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna. Ponieważ zasadą jest dokonywanie czynności w terminie, przepis o przywróceniu terminu do dokonywania czynności procesowych nie może być interpretowany w sposób rozszerzający. W piśmiennictwie i orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że o braku winy strony można mówić, gdy dokonanie czynności w ogóle (w sensie obiektywnym), było wykluczone, jak również w takich przypadkach, w których w danych okolicznościach nie można było oczekiwać od strony, by zachowała dany termin procesowy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 1999r., sygn. akt I PKN 103/99, opubl. OSNP 2000/19/719). W rozpatrywanej sprawie skarżąca nie spełniła wymogów przewidzianych do przywrócenia terminu. Przede wszystkim wbrew treści art. 87 § 2 p.p.s.a. nie uprawdopodobniła, że nie ponosi winy w spóźnieniu. Wniosek skarżącej w tym zakresie bazuje jedynie na argumencie braku wiedzy o terminie rozprawy i wydanym wyroku. Okoliczności te jednak nie mogą zostać uwzględnione. Brak winy oznacza bowiem sytuację, w której strona działa obiektywnie starannie oraz z dbałością o swoje interesy procesowe. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło na skutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 479/07, Lex nr 344095). Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej jest przede wszystkim uprawdopodobnienie przez nią, iż nie mogła dokonać czynności w terminie, na skutek okoliczności od niej niezależnych, którym nie mogła zapobiec mimo dołożenia należytej staranności. Natomiast należyta staranność w prowadzeniu swych spraw wymaga, aby zachować szczególną dbałość i ostrożność, zwłaszcza w dokonywaniu istotnych czynności urzędowych. W przedmiotowej sprawie żadnych tego typu zdarzeń skarżąca nie powołała. Odnosząc się do podanych we wniosku okoliczności mających wskazać na brak winy skarżącej stwierdzić należy, iż nie usprawiedliwiają one braku winy w uchybieniu terminu. Zawiadomienie o terminie rozprawy, przewidzianym na dzień 15 czerwca 2011 r. zostało skierowane do skarżącej w dniu 13 maja 2011 r. na adres wskazany przez skarżącą tj. "A" Spółka z o.o., ul. S., [...] K. Jak wynika z akt sprawy na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki poleconej nr [...], adresowanej do skarżącej widnieje adnotacja, iż przesyłka nie została przez adresata podjęta w terminie. Zgodnie natomiast z treścią art. 73 ustawy p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 powołanej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Stosownie do art. 73 § 2 p.p.s.a. zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 powołanego przepisu. Z adnotacji poczynionych przez pracownika Urzędu Pocztowego w K. wynika, że przedmiotowa przesyłka była dwukrotnie awizowana. W dniu 23 maja 2011 r. przesyłkę awizowano z uwagi na nieobecność adresata, przy czym awizo pozostawiono w skrzynce adresata. Powtórne awizo wystawiono w dniu 31 maja 2011 r. Wobec takiego brzmienia przepisu cyt. art. 73 ustawy należy przyjąć, iż zawiadomienie o terminie rozprawy zostało skarżącej doręczone w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a z dniem 6 czerwca 2011 r. W ocenie Sądu brak wiedzy skarżącej o terminie wyznaczonej rozprawy nie mógł stanowić przesłanki do uznania, iż uchybienie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku powstało wskutek okoliczności przez stronę niezawinionych. Ponadto Sąd wskazuje, iż zgodnie z treścią art. art.141 § 1 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie 14 dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym z zastrzeżeniem § 2. Z brzmienia § 2 w/w artykułu wynika z kolei, że w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia sentencji wyroku. W realiach rozpoznawanej sprawy termin wymieniony w art. 141 § 2 powołanej ustawy upłynął z dniem 22 czerwca 2011 r., natomiast – jak wskazano wyżej – skarżąca przedmiotowy wniosek złożyła 7 września 2011 r. W ocenie Sądu powoływanie się skarżącej na nieznajomość treści wyroku z powodu jej nieobecności na rozprawie, nie uprawdopodabnia braku winy w przekroczeniu terminu. Skoro bowiem skarżąca była prawidłowo zawiadomiona o terminie posiedzenia, a nie była obecna na rozprawie to obowiązkiem skarżącej w ramach realizacji jej prawa do sądu było zachowanie należytej staranności w uzyskaniu informacji o wyniku rozprawy bez zbędnej zwłoki i zaznajomienie się z przepisami prawa w zakresie wnoszenia środków odwoławczych. Zgodnie z powyższym strona ponosi wszelkie konsekwencje niepodejmowania w terminie czynności procesowych, wówczas gdy Sąd wywiązał się prawidłowo ze swoich powinności w zakresie zawiadomienia o rozprawie, z jednoczesnym pouczeniem o treści art. 141 § 2 p.p.s.a. Mając na względzie przedstawione powyżej rozważania Sąd nie dopatrzył się braku winy w działaniu skarżącej. Powyższe wyklucza możliwość przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej w postaci złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku na podstawie art. 87 § 2 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy w myśl cytowanych wyżej przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak na wstępie.