I SA/Op 702/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w dniu 25 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 30 lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów z tytułu kapitałów pieniężnych za 2009 r. w związku z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 30 lipca 2013 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów z tytułu kapitałów pieniężnych za 2009 r. pełnomocnik skarżącego K. M. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Motywując wniosek pełnomocnik wskazał, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne, z uwagi na fakt, iż wykonanie decyzji mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki, mając na uwadze wysokość kwoty potencjalnych zaległości podatkowych, których wyegzekwowanie przez organy pociągnęłoby za sobą bankructwo podatnika, mając na uwadze jego stan majątkowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie . Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej: p.p.s.a.). wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części skarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków Przyznanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. U podstaw tej regulacji legła potrzeba zagwarantowania funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Wstrzymanie wykonania aktu jest więc instytucją wyjątkową, co oznacza, iż przesłanki przewidziane w cytowanym przepisie nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej . Z treści art. 61 § 3 p.p.s.a wynika obowiązek wykazania przez wnioskującego okoliczności uprawdopodobniających zaistnienie wskazanych przesłanek, przy czym uprawdopodobnienie to nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione, czyli, że na skutek wykonania decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku jej realizacji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Wnioskodawca musi zatem wykazać istnienie realnego niebezpieczeństwa, iż wykonanie zaskarżonego aktu przed zbadaniem jego prawidłowości przez sąd administracyjny, wywoła nieodwracalne pogorszenie jego sytuacji, którą trudno będzie naprawić nawet po ewentualnym wyeliminowaniu zaskarżonego aktu. Wprawdzie obowiązek ustalenia, czy spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. obciąża sąd, który przy rozpatrywaniu wniosku winien brać pod uwagę wszystkie okoliczności w nim podniesione, a ponadto także te, które wynikają z całości akt sprawy, to jednak uprawdopodobnienie okoliczności faktycznych będących podstawą wniosku ciąży na skarżącym, który działa we własnym, procesowym interesie. Jak podkreśla się w orzecznictwie, strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 ustawy (por. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09 - dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc powyższe rozważania do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał istnienia określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek, warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Profesjonalny pełnomocnik skarżącego, we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ograniczył się do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła trudne do odwrócenia skutki, których pełnomocnik upatruje w groźbie bankructwa strony wskutek wyegzekwowania znacznej kwoty należności podatkowych objętej zaskarżona decyzją. Zdaniem Sądu, na podstawie przedstawionych tak ogólnikowo i w sposób hipotetyczny okoliczności nie sposób ustalić, w jakim stopniu zachodzą przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zweryfikowanie bowiem przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej, rodzinnej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego nie przytoczył żadnych konkretnych danych co do stanu majątkowego, wysokości dochodów i sytuacji rodzinnej strony. Nie załączył także żadnych potwierdzających wskazane okoliczności dokumentów, uniemożliwiając w ten sposób dokonanie oceny zasadności wniosku przez Sąd. Ponadto, mając na uwadze znajdującą się w aktach sprawy (k. 21 akt sądowych) informację Naczelnika Urzędu Skarbowego w Krapkowicach, iż skarżący dokonał już zapłaty w całości należności wynikającej z decyzji wraz z odsetkami, Sąd nie podzielił argumentów pełnomocnika skarżącego, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła opisane w uzasadnieniu wniosku następstwa. W tej sytuacji należało bowiem uznać, iż sytuacja finansowa skarżącego pozwalała mu dokonać zapłaty podatku wynikającego z decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, orzekł, jak w sentencji postanowienia.