I SA/Op 719/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Wojciechowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Sędzia NSA Jerzy Krupiński Protokolant st. inspektor sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 20 sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 20 sierpnia 2013r., wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r. poz. 267) i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012r. poz. 1015 ze zm.), utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 19 lipca 2013r. odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...]. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia i akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia 8 lutego 2012r. Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia 23 stycznia 2012r. określającej M. B. (dalej skarżący, strona) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za sierpień 2010r., wystawiając na tej podstawie tytuł wykonawczy Nr [...], obejmujący należność z przedmiotowego zobowiązania podatkowego. Dla realizacji tego zobowiązania na podstawie wskazanego tytułu wykonawczego Dyrektor Izby Celnej w Opolu, jako organ egzekucyjny, prowadzi wobec skarżącego egzekucję administracyjną. W dniu 16 czerwca 2013r. pełnomocnik skarżącego zwrócił się do Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu o umorzenie prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego postępowania egzekucyjnego. Jako podstawę zasadności wniosku powołał fakt, że Sąd Okręgowy w Opolu - wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2013r. sygn. akt VII Ka 144/13 - po rozpoznaniu sprawy M. B., oskarżonego o przestępstwo z art. 69a § 1 ustawy z dnia 10 września 1999r. Kodeks karny skarbowy (Dz.U. z 2013r. poz. 186 – dalej jako k.k.s.), utrzymał w mocy wyrok uniewinniający Sądu Rejonowego w Nysie z dnia 20 grudnia 2012r. sygn. akt II K 415/12. Uzasadniając wniosek pełnomocnik podniósł, że wyroki sądowe wydane w postępowaniu karnym skarbowym, uniewinniające M. B., stanowią podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zdaniem pełnomocnika, dalsze prowadzenie egzekucji jest bezprawne, ponieważ na skarżącym nie ciąży zobowiązanie z tytułu podatku akcyzowego, co w sposób oczywisty wynika z wyroku Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 26 kwietnia 2013r. Na wezwanie organu pełnomocnik w piśmie z dnia 15 lipca 2013 r. sprecyzował wniosek, wskazując, że podstawę umorzenia opiera na przesłance określonej w art. 59 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012r. poz. 1015 ze zm. - zwanej dalej u.p.e.a.). Dyrektor Izby Celnej w Opolu jako właściwy w sprawie organ egzekucyjny, w wyniku rozpatrzenia tego żądania, postanowieniem z dnia 19 lipca 2013r. odmówił umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego, uznając, że nie zachodzi przesłanka określona w art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. może nastąpić w przypadku błędu co do przedmiotu postępowania egzekucyjnego, polegającego na przymusowym wykonywaniu obowiązku innej treści, niż obowiązek określony w akcie indywidualnym lub generalnym, stanowiącym podstawę egzekucji administracyjnej. Jak ustalono, podstawą prowadzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o wskazany we wniosku tytuł wykonawczy Nr 38-95/12/816F jest decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu z dnia 23 stycznia 2012r., w stosunku do której, postanowieniem z dnia 8 lutego 2012r., nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Dokonując oceny obu tych dokumentów Dyrektor Izby Celnej w Opolu stwierdził, że tytuł wykonawczy Nr 38-95/12/816F został wystawiony zgodnie z treścią decyzji określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym za sierpień 2010 r. W rezultacie prowadzone wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne jest zgodne z prawem i nie zachodzi przesłanka umorzenia określona w art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik skarżącego wniósł o jego uchylenie i merytoryczne załatwienie wniosku, poprzez umorzenie postępowania egzekucyjnego, podnosząc zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. W uzasadnieniu podniósł, ze dalszemu prowadzeniu wobec majątku skarżącego egzekucji sprzeciwia się fakt uniewinnienia M. B. w postępowaniu karnoskarbowym od stawianych mu zarzutów popełnienia przestępstwa z art. 69a § 1 k.k.s. W tej sytuacji, zdaniem pełnomocnika, odpadła także podstawa wymierzenia skarżącemu podatku akcyzowego, bowiem M. B. został oskarżony przez organy celne o produkcję tytoniu poza składem celnym i od tego zarzutu został ostatecznie prawomocnym wyrokiem Sadu Okręgowego w Opolu uniewinniony. W ocenie pełnomocnika, postępowanie karne skarbowe i postępowanie podatkowe toczyło się w identycznym stanie faktycznym i dotyczyło tej samej osoby. W rezultacie wyrok uniewinniający stanowi podstawę do uchylenia decyzji podatkowej z urzędu i zaprzestania dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Nadto pełnomocnik podniósł, że w wydanej przez Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu decyzji określającej wysokość podatku akcyzowego nieprawidłowo ustalono ilość tytoniu wyprodukowanego przez M. B. poza składem akcyzy, wobec czego wydany na podstawie tej decyzji tytuł wykonawczy jest wadliwy. Po rozpatrzeniu zarzutów zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2013 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego pierwszej instancji. Zdaniem organu nadzoru, prawidłowo organ egzekucyjny ocenił, że w sprawie nie zachodzi przesłanka umorzenia postępowania egzekucyjnego określona w art. 59 § 1 u.p.e.a. Dyrektor Izby podkreślił, że w wystawionym wobec skarżącego tytule wykonawczym nr [...] podano jako podstawę prawną dochodzenia należności decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu z dnia 23 stycznia 2012r., określającą zobowiązanie z tytułu podatku akcyzowego za sierpień 2010 r. w wysokości 234.782 zł. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności, zatem, stosownie do przepisu art. 239a Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.), podlega ona wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym. Organ odwoławczy stwierdził, że kwota zobowiązania wskazana w tytule wykonawczym (poz. 31) oraz okres, jakiego dotyczy to zobowiązanie (poz. 32) są tożsame z treścią ww. decyzji z dnia 23 stycznia 2012r. Tym samym obowiązek w tytule wykonawczym Nr [...] został określony prawidłowo, co oznacza, że nie zachodzi przesłanka umorzenia postępowania egzekucyjnego określona w art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. W opinii organu, wbrew podniesionym zarzutom, w sprawie nie występuje zależność pomiędzy postępowaniem karnym skarbowym, w którym ustala się winę sprawcy przestępstwa i wymierza się karę za popełniony czyn, a postępowaniem podatkowym i postępowaniem egzekucyjnym. Oddzielny zakres rzeczowy tych postępowań sprawia, że korzystny dla skarżącego wyrok w postępowaniu karnym skarbowym nie stanowi przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego z urzędu. Dyrektor zwrócił uwagę na podkreślany w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyrok NSA z dnia 8.06.2000 r. III SA 1865/99) brak wpływu rozstrzygnięć karnych na istnienie czy wysokość zobowiązania podatkowego i wskazał, że pogląd ten podzielił również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w innej sprawie z udziałem skarżącego, dotyczącej zawieszenia postępowania egzekucyjnego (wyrok z dnia 21.11.2012r. sygn. I SA/Op 255/12). W konkluzji organ stwierdził, że dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja będąca podstawą wystawienia tytułu wykonawczego, to organ egzekucyjny ma obowiązek egzekwować należności nim objęte. W skardze na to postanowienie wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu pełnomocnik skarżącego, wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, podniósł zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Uzasadniając skargę pełnomocnik podtrzymał stanowisko, że w sytuacji, gdy skarżącego uniewinniono od stawianego mu zarzutu popełnienia przestępstwa, niedopuszczalne jest żądanie wobec skarżącego zapłaty podatku akcyzowego, określonego w decyzji wymiarowej za sierpień 2010 r. Wydany wyrok uniewinniający dotyczył bowiem ustalenia i oceny tego samego stanu faktycznego, jaki legł u podstaw decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z 23 stycznia 2012 r. Doszło zatem do wydania dwóch zupełnie odmiennych rozstrzygnięć w stosunku do jednakowych stanów faktycznych i tych samych podmiotów, co jest niedopuszczalne w państwie prawa. Zdaniem pełnomocnika, w tej sytuacji decyzja określająca zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym winna z urzędu podlegać uchyleniu, a prowadzone na jej podstawie postępowanie egzekucyjne winno zostać umorzone lub co najmniej zawieszone. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył, co następuje: Skarga – wbrew zarzutom w niej zawartym – nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 1 i 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 t.j.) – dalej jako: [p.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę organów administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Stosownie do przepisu art.145 §1 pkt 1 p.p.s.a, sąd uchyla decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także, gdy stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonego postanowienia – w zakresie i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami – Sąd nie stwierdził aby przy jego wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. Przedmiotem rozstrzygania przez organy administracji publicznej w sprawie niniejszej było żądanie zobowiązanego M. B. umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec niego na podstawie tytułu wykonawczego nr 38-95/12/816F obejmującego zaległość z tytułu zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiąc sierpień 2010 r. Formułując opisane żądanie skarżący podkreślał znaczenie orzeczeń wydanych w jego sprawie przez sąd karny, mocą których stwierdzono, że skarżący nie popełnił przestępstwa z art. 69a § 1 k.k.s. Zdaniem skarżącego, powyższy fakt przesądza o spełnieniu przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a., albowiem ustalenia przyjęte przez sąd karny mają bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiocie zobowiązania podatkowego z tytułu podatku akcyzowego i wymagalność dochodzonej należności. .Stosownie do treści art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracji, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa. W przepisie tym chodzi o sytuację, w której obowiązek wynikający z tytułu wykonawczego nie jest adekwatny do obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa. Zniekształcenie w sferze przedmiotu opodatkowania może odnosić się do rodzaju egzekwowanego obowiązku i jego parametrów np. wysokości egzekwowanej należności (por. P. Pietrasz, Komentarz do art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, LEX 2010). Wskazane zniekształcenie ma zatem dotyczyć egzekwowanego obowiązku. Przystępując zatem do oceny legalności zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdza, że podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. nie mają usprawiedliwionych podstaw. W ocenie Sądu, wykładnia spornego przepisu nie budzi wątpliwości. Wskazana w nim niezgodność egzekwowanego obowiązku dotyczy sprzeczności z treścią ściśle określonego rozstrzygnięcia, stanowiącego podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Jak słusznie wywiódł Dyrektor Izby Skarbowej w zaskarżonym postanowieniu, przepis art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. wskazuje więc sytuację, w której występuje rozbieżność pomiędzy treścią tytułu wykonawczego, a dokumentem stanowiącym podstawę jego wystawienia. Stąd też, przepis art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. nie ma zastosowania, gdy omawiana niezgodność treści tytułu wykonawczego dotyczy aktu innego, niż będący podstawą dochodzonego obowiązku. Jak wynika z unormowań ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, postępowanie egzekucyjne prowadzone jest w oparciu o konkretny tytuł wykonawczy i służy wykonaniu obowiązku wskazanego w tym tytule. Dla możliwości dochodzenia zobowiązania pieniężnego w drodze egzekucji administracyjnej konieczne jest istnienie zobowiązania określonego na konkretnej podstawie prawnej i w konkretnej kwocie. Zatem, gdy egzekwowany obowiązek wynika z decyzji administracyjnej konieczne jest w tytule wykonawczym powołanie tej decyzji. Postępowanie egzekucyjne może być prowadzone tak długo, jak długo tytuł ten zachowuje swoją aktualność, tj. jak długo egzekwowana na jego podstawie należność znajduje podstawę w orzeczeniu wskazanym w tytule. Ze znajdującej się w aktach sprawy kserokopii tytułu wykonawczego nr [...] (poświadczonej za zgodność z oryginałem) wynika, że w pozycji 30 tytułu wykonawczego wpisano orzeczenie z dnia 23 stycznia 2012 r. nr [...], co w sposób jednoznaczny wskazuje, że podstawę prawną dochodzenia egzekwowanej należności stanowi decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu z dnia 23 stycznia 2012 r. określająca skarżącemu zobowiązanie z tytułu podatku akcyzowego za sierpień 2010 r. w wysokości 234.782 zł. Porównanie kwestionowanego przez skarżącego tytułu z treścią opisanej powyżej decyzji niewątpliwie dowodzi, że kwota zobowiązania wskazana w tytule wykonawczym (poz. 31) oraz okres, jakiego dotyczy to zobowiązanie (poz. 32) są tożsame z treścią tej decyzji. Wobec tego, wbrew zarzutom skargi w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Nie znajduje bowiem potwierdzenia zarzucany stan niezgodności między określeniem egzekwowanego obowiązku, a treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu. W rezultacie na akceptację zasługuje stanowisko organów egzekucyjnych, że w sprawie niniejszej brak było podstaw do umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącego. Podkreślić przy tym należy, że nie jest okolicznością sporną fakt, że ww. decyzji, postanowieniem Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 8 lutego 2012 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Stosownie zatem do normy art. 239a Ordynacji podatkowej podlegała ona wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym. W tej sytuacji wystawiony na podstawie tej decyzji tytuł wykonawczy zachowuje swą aktualność i dopiero wyeliminowanie omawianej decyzji z obrotu prawnego może wywołać skutki w postępowaniu egzekucyjnym. Jak bowiem trafnie stwierdził organ nadzoru, dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja będąca podstawą wystawienia tytułu wykonawczego, to organ egzekucyjny ma obowiązek egzekwować należności objęte tym tytułem. Z tych względów chybiona jest argumentacja pełnomocnika skarżącego, że wyrok Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 26 kwietnia 2013 r. sygn. akt VII Ka 144/13 utrzymujący w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Nysie z dnia 20 grudnia 2012 r. o sygn. II K 415/12, którym uniewinniono skarżącego od stawianego mu zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 69a § 1 k.k.s., stanowił automatyczną podstawę do umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Jak bowiem słusznie przyjął Dyrektor Izby Skarbowej i co wynika z ugruntowanej w tej mierze linii orzeczniczej sądów administracyjnych, podzielanej także przez tut. Sąd, wynik postępowania karnego nie przesądza o zakresie zobowiązań podatkowych podatnika. W konsekwencji nie może również w sposób bezpośredni wpływać, jak tego domaga się skarżący, na toczące się postępowanie egzekucyjne, mające na celu wykonanie tych zobowiązań. Wbrew stanowisku skarżącego, istotne znaczenie ma w tym przypadku podkreślana przez Dyrektora Izby Skarbowej odmienność obu tych trybów postępowania. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, w postępowaniu karnym skarbowym pociąga się do odpowiedzialności sprawcę przestępstwa lub wykroczenia skarbowego i wymierza karę za popełniony czyn. Natomiast celem postępowania egzekucyjnego jest wyegzekwowanie należności podatkowej, w tym przypadku określonej w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 23 stycznia 2012r., której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Odmienny merytorycznie jest zakres tych postępowań i ich cel. Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Opolu z dnia 21.11.2012 r. sygn. I SA/Op 255/12, że w postępowaniu egzekucyjnym nie ocenia się kwestii odpowiedzialności karnej podatnika, a więc faktu, czy brał on udział, czy też nie, w popełnieniu przestępstwa, gdyż są to kwestie dla tego postępowania obojętne. W wyroku tym Sąd zauważył również, iż "organ egzekucyjny po otrzymaniu tytułu wykonawczego jest zobowiązany do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a przy tym, stosownie do art. 29 § 1 u.p.e.a., nie jest on uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 1998r., sygn. akt: III SA1418/97). Co do zasady nie zajmuje się więc – bo nie ma do tego kompetencji – badaniem samej decyzji, z której egzekwowany obowiązek wynika. W trakcie prowadzenia takiego postępowania organ egzekucyjny może wykonywać jedynie takie czynności, na jakie zezwalają mu przepisy prawa". Z powyższego wynika, że akcentowana przez skarżącego okoliczność dotycząca ustaleń faktycznych przyjętych przez organ w wydanej decyzji wymiarowej, a wynikami postępowania dowodowego w sprawie karnej (np. w kwestii ilości tytoniu) nie mogła być przedmiotem oceny organów egzekucyjnych w rozpatrywanej sprawie. Także wydanie przez sąd karny wyroku uniewinniającego, nie skutkuje uchyleniem decyzji podatkowej i nie ma znaczenia dla rozpoznawanej tu sprawy, której przedmiotem nie są kwestie związane z prawidłowością wymiaru podatku, lecz dotyczące toku postępowania egzekucyjnego. Jedynie na marginesie można dodać, że jeżeli ustalenia wyroku karnego dotyczą okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia postępowania przed organami podatkowymi, to skarżący powinien to podnosić, ale na gruncie postępowania podatkowego. Okoliczność ta może bowiem stanowić podstawę do ewentualnego wznowienia postępowania podatkowego w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Reasumując, Sąd stwierdza, że egzekwowany obowiązek został określony zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji z dnia 23 stycznia 2012 r. nr [...]. Skoro zatem w sprawie nie wystąpiły przyczyny umorzenia postępowania egzekucyjnego, o których mowa w art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a., to zasadnie Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej odmawiające żądaniu skarżącego. Prawidłowo przy tym przyjęto, że wynik zakończonego wobec skarżącego postępowania karnego nie miał wpływu na bieg postępowania egzekucyjnego. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Sytuacją taką nie jest uniewinnienie skarżącego w postępowaniu karnym. Negowanie przez skarżącego z tej przyczyny na etapie egzekucji administracyjnej istnienia i wymagalności obowiązku zapłaty podatku akcyzowego, nałożonego w trybie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, tj. w drodze decyzji, wymaga uprzedniego wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego. Nadto, jak już wyżej wskazano, w ramach postępowania egzekucyjnego nie można badać okoliczności związanych z postępowaniem wymiarowym, czy też innymi postępowaniami (por. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2012 r. sygn. akt II FSK 62/11). W tym stanie rzeczy, skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało oddalić.