I SA/Op 794/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: asesor sądowy Remigiusz Mazur po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. w M. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 sierpnia 2025 r., nr BP.501.658.2025.2333.OP8. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić stronie skarżącej R. Sp. z o.o. w M. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. R. Sp. z o.o. w M. [dalej: strona skarżąca, Spółka) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 8 sierpnia 2025 r., nr BP.501.658.2025.2333.OP8., stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 2 stycznia 2025 r., nr WITD.DI.0152.VIII1518/1/25 o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 4.000 zł. Skarga została wniesiona pismem z 26 września 2025 r., pod którym widnieje pieczątka z nazwą strony skarżącej, a także jej adresem oraz numerami: NIP i REGON. Została także nieczytelnie podpisana, bez określenia imienia i nazwiska osoby, która ją podpisała. Na skutek zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I z 4 listopada 2025 r., wezwano stronę skarżącą do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi, przez: - wskazanie numeru w Krajowym Rejestrze Sądowym strony skarżącej, - wykazanie, stosownie do art. 29 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) [dalej: ppsa], że osoba podpisująca skargę jest umocowana do działania w imieniu skarżącej Spółki i w tym celu przedłożenie dokumentu potwierdzającego takie umocowanie, np. aktualnego, pełnego odpisu z KRS lub odpisu z KRS aktualnego na dzień wniesienia skargi. Ponadto Sąd wezwał stronę skarżącą do uiszczenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, wpisu od skargi w wysokości 100 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwania nadane zostały jedną przesyłką pocztową i zostały doręczone stronie skarżącej 24 listopada 2025 r. (por. pocztowe potwierdzenie doręczenia, karta nr 19 akt sądowych). W terminie do dokonania żądanych przez Sąd czynności, uiszczono w sprawie w dniu 1 grudnia 2025 r. wpis od skargi w wysokości 100 zł (por. wyciąg bankowy, karta nr 20 akt sądowych). Ponadto, w korespondencji nadanej do Sądu 1 grudnia 2025 r. (por. stempel na kopercie, karta nr 29 akt), przesłano aktualny na dzień 23 października 2025 r. odpis z Rejestru Przedsiębiorców z Krajowego Rejestru Sądowego, wskazujący numer KRS strony skarżącej. Z części odnoszącej się do informacji o organie uprawnionym do reprezentacji podmiotu (dział 2, rubryka 1) wynika, że do składania oświadczeń w imieniu Spółki jest upoważniony każdy z członków Zarządu samodzielnie. Z kolei z informacji umieszczonych w podrubryce dotyczącej danych osób wchodzących w skład zarządu (dział 2, podrubryka 1) wynika, że w skład zarządu wchodzi jedynie K. P. - jako Prezes Zarządu. Kolejnym wezwaniem, będącym skutkiem zarządzenia z 5 grudnia 2025 r., zobowiązano stronę skarżącą do wskazania imienia i nazwiska osoby, która podpisała skargę, a także funkcji, którą pełni ta osoba w Spółce. Wezwanie zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do jego treści, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi. Wezwanie to zostało doręczone stronie skarżącej do rąk osoby uprawnionej do reprezentowania przed sądem adresata będącego osobą prawną (nazwisko nieczytelne) - 28 grudnia 2025 r. (por. zapiski na pocztowym potwierdzeniu odbioru, karta nr 32 akt sądowych). Odpowiadając na kolejne wezwanie, w wyznaczonym przez Sąd terminie, nadesłane zostało pismo z 5 stycznia 2026 r., w którym wniesiono o ponowne, szczegółowe i wnikliwe rozpoznanie przedmiotowej sprawy. Wskazano także, że osoba, która była odpowiedzialna za nadzór nad transportem i stanem technicznym nie pracuje w Spółce i jest to spowodowane brakiem zaufania i niewykonywania należycie powierzonego stanowiska. Zwrócono się do Sądu o przesłanie informacji (korespondencji) na adres strony skarżącej i stwierdzono, że osoba, która będzie reprezentowała Spółkę, będzie posiadała upoważnienie do jej reprezentowania w powyższej sprawie. Pod pismem podpisał się pracownik Spółki G. D., dodatkowo pismo to zostało opatrzone pieczątką Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ppsa. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu wniesienia skargi (pkt 2), nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ppsa (pkt 5a) oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6). Zgodnie z art. 46 ppsa, każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (§ 1 pkt 4). Przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 ppsa (dot. m.in. osoby prawnej), mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 ppsa). Jeżeli skargę wnosi osoba prawna, skarga powinna być podpisana w sposób czyniący zadość zasadom reprezentowania tego podmiotu ujawnionym w KRS. W przeciwnym razie jest to brak formalny skargi, podlegający usunięciu w trybie określonym w art. 49 ppsa. Nieusunięcie tego braku w terminie skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego [dalej NSA ] z 9 lutego 2005 r., GSK 1337/04). Dodatkowo dostrzeżenia wymaga, że zgodnie z art. 230 ppsa, od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, a do takich pism należy skarga, pobiera się wpis. Z kolei art. 220 § 1 ppsa stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W tym wypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Do pism, o których mowa w ostatnio powołanym przepisie należy również skarga. Natomiast w myśl art. 220 § 3 ppsa skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Oceniając dopuszczalność wniesionej skargi Sąd dostrzegł, że obarczona ona była brakami formalnymi i fiskalnymi. Sąd zważył bowiem, że stroną skarżącą postępowania sądowoadministracyjnego wywołanego wniesioną skargą jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Zgodnie z art. 151 § 1 ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 18 ze zm.), spółka z ograniczoną odpowiedzialnością może być utworzona przez jedną albo więcej osób w każdym celu prawnie dopuszczalnym, chyba że ustawa stanowi inaczej. Oznacza to, że spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością należy traktować jak odrębny od wspólników podmiot, który posiada samodzielną zdolność sądową w rozumieniu art. 28 § 1 ppsa, według którego, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W myśl art. 29 ppsa, przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 ppsa, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Zwykle jest to dokument urzędowy (odpis z KRS) lub prywatny (statut, regulamin). Treść ostatniego z przepisów nie pozostawia zatem wątpliwości, że czynność procesowa dokonana w imieniu osoby prawnej przez osobę, która nie wykazała istniejącego umocowania, dotknięta jest brakiem uniemożliwiającym nadanie sprawie dalszego biegu. W powołanym przepisie obowiązek osoby występującej w imieniu osoby prawnej (jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową) określony jest precyzyjnie jako wykazanie umocowania przy pomocy dokumentu (por. postanowienie NSA z 3 grudnia 2024 r., III FZ 484/24). Wynika z tego, że skarga wnoszona przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością powinna zgodnie z art. 28 i art. 29 ppsa wskazywać, że w jej imieniu składa ją uprawniony do tego organ lub osoba uprawniona do działania w jej imieniu. W niniejszej sprawie z treści skargi w żaden sposób nie wynikało jednak (wobec nieczytelnego podpisu) kto podpisał skargę, a także czy osoba ta jest upoważniona do reprezentowania strony skarżącej jako spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, w świetle zapisów wynikających z Krajowego Rejestru Sądowego. Dodatkowo, w sprawie nie uiszczono wpisu od skargi w wysokości 100 zł, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535), według którego wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym postanowienia organów administracji publicznej wynosi - 100 zł. Z powyższych względów, strona skarżąca była dwukrotnie wzywana, na podstawie art. 49 § 1 ppsa, do uzupełnienia braków formalnych skargi. W terminach wyznaczanych przez Sąd, były podejmowane czynności zmierzające do usunięcia tych braków formalnych, lecz nie można uznać, że strona skarżąca wywiązała się z nałożonego na nią obowiązku. W odpowiedzi na pierwsze wezwanie Sądu (pismo z 5 listopada 2025 r.) nadesłano aktualny odpis z KRS strony skarżącej, lecz nie wskazano osoby, która w imieniu Spółki podpisała skargę. Na ponowne wezwanie w tym zakresie, odpowiedzi w imieniu strony skarżącej udzielił w piśmie z 5 stycznia 2026 r. jej pracownik G. D. Choć dokonał tej czynności w wyznaczonym przez Sąd terminie, to w dalszym ciągu nie wyjaśniono jednak - kto podpisał skargę, a ustalić tego nie można w sposób bezpośredni z uwagi na nieczytelność podpisu i niemożność odczytania przynajmniej nazwiska podpisującego. Natomiast, co podkreślenia wymaga, podpis na dokumencie jest formą złożenia oświadczenia woli lub wiedzy i służy identyfikacji osoby, która to oświadczenie złożyła. Podpis musi zawierać w charakterze pisma ściśle osobiste cechy podpisującego, co pozwala na identyfikację tej osoby, a w efekcie stwierdzenie, czy podpis jest autentyczny (por. F. Rosengarten, Podpis i jego znaczenie w prawie cywilnym, Palestra 1973 r., nr 1, str. 11-12). Jego istnienie na skardze, jako piśmie procesowym, jest zatem niezbędnym elementem formalnym tego pisma. Parafka złożona pod skargą nie spełnia zatem podstawowej funkcji podpisu, pozwalającej na identyfikację nazwiska. Co także jest istotne w sprawie, składający oświadczenie w imieniu Spółki G. D. nie widnieje w KRS jako osoba upoważniona do reprezentowania strony skarżącej. Według KRS, uprawnionym do składania oświadczeń w imieniu Spółki upoważniony jest każdy z członków Zarządu samodzielnie, lecz jedynym członkiem Zarządu jest K. P., pełniąca funkcję Prezesa Zarządu Spółki. Wymieniony wyżej G. D. nie występuje zatem wśród osób upoważnionych do reprezentowania Spółki. Dodatkowo, stwierdzenie przez wyżej wskazanego pracownika Spółki w przedmiotowym piśmie, że osoba, która będzie reprezentować Spółkę, będzie posiadać upoważnienie do jej reprezentowania w powyższej sprawie - nic nie wnosi do sprawy i nie realizuje w żaden sposób wezwania Sądu. Reasumując powyższe Sąd uznał, że o ile wezwanie w zakresie opłacenia skargi zostało przez Spółkę wykonane, bowiem ta 1 grudnia 2025 r. uiściła wpis od skargi w wysokości 100 zł, to czynności podjęte w ramach usunięcia braków formalnych, nie były skuteczne. Nie doszło do wskazania imienia i nazwiska osoby, która podpisała skargę, a także funkcji, którą pełni ta osoba w Spółce, przez co nie można było określić czy jest ona upoważniona do reprezentowania strony skarżącej. Z podanych względów, skargę należało odrzucić z uwagi na nieusunięcia braków formalnych skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, o czym Sąd orzekł w punkcie 1 w sentencji postanowienia. O zwrocie kwoty 100 zł uiszczonej tytułem wpisu sądowego od skargi orzeczono w punkcie 2 sentencji postanowienia, co uzasadnia przepis art. 232 § 1 pkt 1 ppsa., obligujący Sąd do zwrotu z urzędu całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego do dnia rozpoczęcia rozprawy Orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w treści niniejszego uzasadnienia, zostały udostępnione w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl.