I SA/Op 84/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wójcik Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki Asesor sądowy Marzena Łozowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 maja 2008 r. sprawy ze skargi A S. A. w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2007 r. skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: art. 86 ust 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i uług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) - zwanej dalej: "ustawą o VAT", art. 249 zdanie 3 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w zw. z art. 91 ust. 3 Konstytucji RP, art. 167 i 168 Dyrektywy 2006/112/WE Rady, art. 27 VI Dyrektywy (teraz art. 395 Dyrektywy 2006/112/WE) - w zakresie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego. W skardze zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, a to: art. 121 ust. 1, art. 122, art. 187 §1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w O. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: W świetle art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami Administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.", Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W rozpoznawanej sprawie, Sąd postanowił o zawieszeniu postępowania mając na uwadze, iż przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, na podstawie których organy podatkowe ustaliły stronie skarżącej dodatkowe zobowiązanie podatkowe są przedmiotem pytań prejudycjalnych, które Naczelny Sąd Administracyjny skierował do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich - postanowienie z dnia 31 lipca 2007r., sygn. akt I FSK 1062/06. Jak wynika z przywołanego postanowienia przepisy art. 109 ust. 5 i ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 roku budzą wątpliwości co do zgodności z przepisami prawa wspólnotowego tj.: art. 2 ust. 1 i ust. 2 Pierwszej Dyrektywy Rady Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej z dnia 11 kwietnia 1967 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227/EEC) w związku z art. 2, art. 10 ust. 1 lit. a) i art. 10 ust. 2 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC), art. 27 ust. 1 i art. 33 wyżej wymienionej Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 roku. W sprawie zawisłej przed tutejszym Sądem, ze względu na badanie prawidłowości rozliczenia podatku za marzec 2007 r. i zaskarżenie decyzji organu odwoławczego także w części odnoszącej się do dodatkowego zobowiązania podatkowego, zadaniem Sądu jest miedzy innymi rozstrzygnięcie, czy ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego na podstawie art. 109 ust. 5 jest zgodne z przepisanymi unijnymi, jednakże nie - jak w powołanym pytaniu prejudycjalnym - z przepisami I i VI Dyrektywy, lecz przepisami obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r. Dyrektywy z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, 2006/112/WE (Dz. U. UE L 347 poz. 1). Dyrektywa powyższa, w celu zapewnienia jasnego i racjonalnego przedstawienia przepisów, spójnego z zasadą lepszego stanowienia prawa, stanowi uporządkowany, ujednolicony zapis dotychczasowych dyrektyw (I i VI) i ujmuje ich postanowienia w jednym akcie. Dokonano przy tym wykreślenia niektórych zbędnych przepisów, które utrudniały prawidłową interpretację VI Dyrektywy (patrz: J. Zubrzycki, Leksykon VAT 2008, UNIMEX, s.3). Wprowadzone w nowej dyrektywie usystematyzowanie przepisów, ich uaktualnienie, czy nawet zmiany merytoryczne nie zmieniły treści tych postanowień dotychczasowych Dyrektyw, do których odnosi się powołane pytanie prejudycjalne (zob. odpowiednio: art. 1 ust. 2 , art. 2 ust. 1, art. 62, art. 63 do art. 71 ust. 2 , art. 395 oraz art. 401 Dyrektywy 112). Zatem rozstrzygnięcie przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich sprawy zainicjowanej pytaniem prejudycjalnym Naczelnego Sądu Administracyjnego, której aspekt prawny jest zbieżny ze sprawą rozpoznawaną obecnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, będzie miało wpływ także na rozstrzygniecie w tej ostatniej sprawie. Wypowiedź Trybunału będzie miała bowiem znaczenie dla oceny, czy stosowanie instytucji dodatkowego zobowiązania podatkowego przewidzianej w prawie krajowym jest zgodne z regulacjami prawa wspólnotowego. Ponieważ ocena tutejszego Sądu jest zależna od wyniku sprawy zawisłej przed Trybunałem Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich uzasadnionym jest zawieszenie niniejszego postępowania sądowego, stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a (patrz: wyrok NSA z dnia 5 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 483/08, niepublik.). W ocenie Sądu, przepis ten bezpośrednio nie wskazuje na możliwość zawieszenia postępowania w razie badania przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości kwestii zgodności z prawem wspólnotowym polskiego aktu prawnego, który stanowił podstawę do wydania zaskarżonej decyzji, niemniej charakter postępowania przed tym Trybunałem wykazuje zasadnicze podobieństwo do postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, badającym zgodność aktów normatywnych z Konstytucją lub aktami normatywnymi wyższego rzędu. Skutkiem orzeczeń obydwu Trybunałów może być bowiem odmowa zastosowania przez wyrokujący w sprawie sąd przepisu polskiej ustawy, który jest sprzeczny - czy to z Konstytucją, czy to z prawem wspólnotowym. Uprawniony jest zatem pogląd, że jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku toczącego się przed Europejskim Trybunałem Sprawiedliwości postępowania zainicjowanego pytaniem prejudycjalnym zadanym w innej sprawie, sąd administracyjny może z urzędu zawiesić postępowanie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na tej podstawie powinna być także analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Zakamycze 2005, teza 3 do art. 125, s. 302). Należy w związku z tym zauważyć, że art. 240 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. _ Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 143, poz. 1199) stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. Stosownie do treści art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a. postępowanie w niniejszej sprawie zostanie podjęte przez Sąd z urzędu gdy ustanie przyczyna zawieszenia, to jest po wydaniu orzeczenia przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości.