I SA/Op 97/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. wskutek wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 grudnia 2011 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. pełnomocnik skarżącej "A" Spółka z o.o. w K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji., nie przytaczając na jego uzasadnienie żadnych okoliczności faktycznych ani argumentacji prawnej. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy, pozostawiając ocenie Sądu rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazał na fakt, iż wymierzona kwota podatku od nieruchomości została już przez podatnika uiszczona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie . Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części skarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przytoczony przepis zawiera regulację – stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu – dotyczącą tymczasowej ochrony interesów strony skarżącej w toku zawisłego postępowania sądowoadministracyjnego. Ta ochrona uzależniona jest jednak od istnienia w konkretnej sprawie wymienionych w powołanym przepisie przesłanek tj. wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto przepis ten nakłada na wnioskodawcę obowiązek wykazania okoliczności uprawdopodobniających zaistnienie wskazanych przesłanek, przy czym uprawdopodobnienie to nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Wnioskujący winien zatem wskazać konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione, czyli, że na skutek wykonania decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku jej realizacji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Wnioskodawca musi wskazać na istnienie realnego niebezpieczeństwa, iż wykonanie zaskarżonego aktu przed zbadaniem jego prawidłowości przez Sąd wywoła nieodwracalne pogorszenie jego sytuacji, którą trudno będzie naprawić nawet po ewentualnym wyeliminowaniu zaskarżonego aktu. Wprawdzie obowiązek ustalenia, czy spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. obciąża sąd, który przy rozpatrywaniu wniosku winien brać pod uwagę wszystkie okoliczności w nim podniesione, a ponadto także te, które wynikają z całości akt sprawy, to jednak uprawdopodobnienie okoliczności faktycznych będących podstawą wniosku ciąży na skarżącym, który działa we własnym, procesowym interesie. Jak podkreśla się w orzecznictwie, strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, publ. POP 2009/2/143). Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała istnienia określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek, warunkujących wstrzymanie wykonania. Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ograniczał się jedynie do stwierdzenia: "wnoszę o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji". Tak sformułowany wniosek nie zawierał żadnego uzasadnienia. Reprezentujący stronę skarżącą profesjonalny pełnomocnik nie wskazał bowiem, na czym konkretnie miałoby polegać grożące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wskazał także innych okoliczności rzutujących na ocenę, czy uzasadnione byłoby przyznanie skarżącej ochrony tymczasowej. Do wniosku nie dołączono jakichkolwiek dokumentów, które zobrazowałyby szczegółowo aktualną sytuację finansową skarżącej. Tym samym Sąd nie miał możliwości oceny zasadności tego wniosku. Nie jest bowiem rolą Sądu domniemywanie, gdzie skarżąca upatruje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Obowiązkiem strony było sprecyzowanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności wskazujących na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., a sąd administracyjny nie jest uprawniony do domyślania się intencji podatnika wnioskującego o wstrzymanie wykonania decyzji (vide: postanowienie NSA z dnia 07.02.2011 r., II FSK 2587/10). Podkreślić należy, że z okoliczności sprawy wynika, iż będąca przedmiotem sporu należność została przez skarżącą uregulowana. Skoro więc strona dobrowolnie doprowadziła do stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonym akcie, to przyjąć należy, iż obowiązek związany z zapłatą podatku od nieruchomości za 2006 r. nie rodził po jej stronie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ponieważ istotą ochrony tymczasowej udzielonej w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. jest zabezpieczenie interesów strony skarżącej poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu zakończenia jego kontroli pod względem zgodności z prawem, wniosek skarżącej uznać należy za niezasadny. Również subiektywne przekonanie o wadliwości wydanej decyzji nie uzasadnia uwzględnienia wniosku. Wskazać należy, iż kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a zatem prawidłowości zastosowania przez organy przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, sąd dokona dopiero na rozprawie. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jako środek ochrony tymczasowej nie przesądza o zasadności samej skargi i oceniany jest w oderwaniu od postawionych w niej zarzutów. Jak wskazuje B. Dauter w: [B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005], środki ochrony tymczasowej nie mogą zastępować orzeczeń zawierających merytoryczną ocenę aktu czy też wpływać na ich treść. Zatem mając na względzie to, iż obowiązkiem Sądu nie jest poszukiwanie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji i nie jest on uprawniony do domyślania się intencji strony wnioskującej o wstrzymanie (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09 oraz postanowienie NSA z dnia 7.02.2011r., sygn. akt II FZ 18/11 – internetowa baza orzeczeń NSA i WSA www.nsa.gov.pl), na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a, orzekł, jak w sentencji postanowienia.