I SAB/Op 29/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 lipca 2025 r. sprawy ze skargi M. N. na bezczynność Burmistrza Gogolina w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej pismem datowanym na 28 kwietnia 2025 r., złożonym w tej samej dacie w Urzędzie Miejskim w Gogolinie (o czym świadczy prezentata biura podawczego, nr [...], zał. [...]) przez M. N. (dalej: skarżąca, strona, wnioskodawczyni) jest bezczynność Burmistrza Gogolina (dalej: organ, Burmistrz) w sprawie załatwienia jej wniosku kierowanego do organu w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902), zwanej dalej: ustawa lub u.d.i.p. Skarga została wniesiona w następującym stanie prawnym i faktycznym. W dniu 3 lutego 2025 r. strona złożyła do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczący dokumentów związanych z funkcjonowaniem Szkoły Podstawowej w M. oraz sytuacji jej syna. Dnia 24 lutego 2025 r. Burmistrz wydał decyzję odmawiającą stronie udostępnienia żądanych informacji. Od tej decyzji strona wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, które decyzją z dnia 31 marca 2025 r., nr [...], uchyliło decyzję pierwszoinstancyjną. Pismem z dnia 23 kwietnia 2025 r., Burmistrz – działając na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy – zawiadomił stronę o przedłużeniu terminu rozpatrzenia sprawy do dnia 30 maja 2025 r. Przedłużenie terminu – jak wskazał organ – było uzasadnione potrzebą przeanalizowania szerokiego zakresu dokumentów i obszernego zakresu żądanych przez skarżącą informacji w związku z danymi wrażliwymi, informacjami prywatnymi oraz danymi chronionymi przepisami szczególnymi. W tych okolicznościach strona wniosła opisaną na wstępie skargę na bezczynność Burmistrza w sprawie załatwienia jej wniosku kierowanego do niego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W skardze zarzuciła organowi niezasadność przedłużenia terminu w rozpoznaniu jej wniosku oraz bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania. Zdaniem strony w niniejszej sprawie nie zachodziły żadne szczególne okoliczności, które usprawiedliwiałyby przedłużenie terminu. Formułując powyższe zarzuty wniosła o: 1) stwierdzenie bezczynności Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, 2) zobowiązanie Burmistrza do niezwłocznego udostępnienia żądanych informacji publicznych, 3) stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 4) wymierzenie Burmistrzowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; 5) zasądzenie od Burmistrza na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego. W motywach skargi strona skarżąca opisała przebieg postępowania począwszy od złożenia przez nią wniosku, a następnie przedstawiła zasady udostępniania informacji publicznej a także wskazała, że udostępnienie żądanych informacji leży w interesie publicznym, gdyż dotyczy działalności szkoły publicznej oraz sposobu wykonywania zadań przez jednostki organizacyjne Gminy Gogolin. Zaznaczyła również, że zapewnienie przejrzystości działania takich jednostek stanowi realizację podstawowych zasad demokratycznego państwa prawa. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Argumentując wyrażone stanowiska wskazał, że po uchyleniu jego decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze przystąpił do ponownego rozpatrzenia sprawy. Podobnie jak strona wskazał, że pismem z dnia 23 kwietnia 2025 r. poinformował skarżącą o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do 30 maja 2025 r. Przedłużenie terminu, na co zwrócił uwagę, było uzasadnione potrzebą przeanalizowania szerokiego zakresu dokumentów i obszernego zakresu żądanych przez skarżącą informacji w związku z danymi wrażliwymi, informacjami prywatnymi oraz danymi chronionymi przepisami szczególnymi. W jego ocenie nie pozostawał więc w bezczynności, wręcz przeciwnie realizował obowiązek z należytą starannością. Wniosek strony, na co także zwrócił uwagę, dotyczy w istocie dokumentacji dotyczącej sytuacji jej syna jako ucznia szkoły podstawowej. Dokumenty objęte wnioskiem zawierają nie tylko dane osobowe dziecka skarżącej, ale również osób trzecich (nauczycieli, wychowawców, pracowników placówki) oraz treści objęte ochroną na gruncie przepisów oświatowych i RODO. Tym samym uznał, że miał obowiązek zidentyfikować zakres informacji możliwych do udostępnienia w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, oddzielić je od danych osobowych i rozważyć ewentualną konieczność anonimizacji. W sytuacjach jak wyżej dopuszcza się możliwość przedłużenia terminu udzielenia informacji. Na poparcie wyrażonego poglądu przytoczył fragment wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 22 października 2024 r., sygn.. akt II SAB/Ol 101/24, że: "(...) Dopuszczalne jest wydłużenie 14-dniowego terminu w przypadku braku możliwości udzielenia informacji publicznej, przy czym organ jest zobligowany do powiadomienia wnioskodawcy, przed upływem tych 14 dni, o powodach opóźnienia oraz do wyznaczenia dodatkowego terminu udostępnienia informacji. Jednocześnie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie wskazują, jakie powody opóźnienia są dopuszczalne. Należy jednak uznać, że muszą to być powody bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej". Końcowo podniósł, że właściwa realizacja wniosku o dostęp do informacji publicznej wymaga precyzyjnego udzielenia informacji na temat zawartych w nim kwestii, stanowiąc rzeczywistą i wyjątkową przeszkodę w rozpoznaniu sprawy w krótkim terminie, zwłaszcza kiedy jak wskazuje sama skarżąca dokumentacja "obejmowała łącznie 103 strony", co jest przedmiotowo obszernym materiałem do analizy. Zdaniem organu "wydłużając" termin załatwienia sprawy w kontekście cytowanych wyżej norm prawnych i okoliczności sprawy, działał w granicach prawa, co nie powinno być uznane za bezczynność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje. Skarga podlegała oddaleniu. Na wstępie rozważań należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 ust. 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej: ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Sprawy podlegające załatwieniu w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej należą do zakresu kognicji sądu administracyjnego (art. 21 ust. 1 u.d.i.p.) nawet wtedy, gdy władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (w szczególności: organy, podmioty lub organizacje, zob. art. 4 u.d.i.p.), zobowiązane do udostępniania informacji publicznej, nie są sensu stricto organami administracji publicznej. Ponadto wskazania wymaga, że celem skargi na bezczynność organu jest zwalczanie braku prawem określonej reakcji organu w załatwieniu sprawy strony. Na mocy art. 149 § 1 ppsa, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a ppsa, sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ppsa lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ppsa (art. 149 § 2 ppsa). W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że w sprawie nie jest natomiast sporne ani wątpliwe to, że Burmistrz jest organem władzy publicznej zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), a także to, że żądana informacja należy do zakresu danych uznanych przez prawodawcę za informację publiczną (art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). Jak wskazano powyżej sprawy podlegające załatwieniu w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej należą do zakresu kognicji sądu administracyjnego. Tym samym oceniając dopuszczalność skargi, Sąd uwzględnił, że jej wniesienie nie było ograniczone terminem, jak również nie musiało być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia, ponieważ taki środek skarżącemu nie przysługiwał (art. 52 § 1-2 ppsa), wobec czego skoro była ona dopuszczalna i podlegała rozpoznaniu. Stosownie do art. 119 pkt 4 ppsa sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z tego powodu Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie 3 sędziów (art. 120 ppsa). Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności wykazała, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przechodząc do motywów rozstrzygnięcia zaznaczenia wymaga, że ustalając istotny dla sprawy stan faktyczny Sąd stwierdza, że – co do meritum – nie jest on sporny i został nakreślony powyżej przy omawianiu stanowiska organu jak i strony skarżącej. W ocenie Sądu nie ma zatem konieczności jego ponownego przytaczania. Przedmiotem zaskarżenia – jak wskazano powyżej – jest bezczynność Burmistrza Gogolina w załatwieniu wniosku strony z 3 lutego 2025 r., w którym wystąpiła ona o udostępnienie jej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, dokumentów zawierających dane na temat jej osoby i jej syna, znajdujących się w zasobach Urzędu Miejskiego w Gogolinie, dotyczące okresu od września 2024 r. do końca stycznia 2025 r., w szczególności: 1) notatek służbowych, oświadczeń, opinii, podań, decyzji, protokołów ze spotkań, pism oraz korespondencji sporządzonych, przesłanych lub przekazanych do Urzędu przez Publiczną Szkołę Podstawową w M., w tym przez M. W., wychowawczynię jej syna, pedagoga szkolnego, psychologa oraz dyrektora szkoły, a takie innych pracowników szkoły, w sprawach związanych z: nierównym traktowaniem jej syna; brakiem reakcji szkoły na hejt, zgłoszeniami i jej skargami; nieprzestrzeganiem procedur ochrony małoletnich; upublicznianiem informacji na temat sprawy; przebiegiem mediacji; skargami kierowanymi do kuratora oświaty; 2) kopii dokumentów przekazanych do Urzędu Gminy przez pracowników szkoły w M. w sprawach związanych z jej osobą i jej dziecka, w tym planów pomocy dziecku w tym czasie; 3) informacji o podstawie prawnej przetwarzania jej danych osobowych w tych dokumentach; 4) informacji, czy jej dane osobowe były przekazywane osobom trzecim, a jeśli tak - jakie podmioty je otrzymały. Ponadto wnioskodawczyni zwróciła się o umożliwienie osobistego wglądu do tych dokumentów w terminie nieprzekraczającym 14 dni od dnia złożenia wniosku, jak również o udostępnienie kopii tych dokumentów w formie skanu na osobisty adres e-mail: [...] Mając na względzie, że definicja bezczynności w postępowaniu została zamieszczona w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572, ze zm.), dalej K.p.a., i jako definicja wszelkiego rodzaju bezczynności w postępowaniu znajduje zastosowanie w postępowaniu prowadzonym na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W orzecznictwie sądowym, z którym w pełni zgadza się skład orzekający, podnosi się zasadnie, że nie ma podstaw do tego, by bezczynność na gruncie u.d.i.p. była czymś rodzajowo innym niż bezczynność zaistniała w postępowaniach administracyjnych prowadzonych na gruncie innych ustaw (zob. wyrok NSA z 4 lipca 2025 r., sygn. akt III OSK 152/25 , mocą którego oddalono skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 4 czerwca 2024 r., sygn. akt III SAB/Gl 309/24). W każdym przypadku chodzi bowiem o niezałatwienie sprawy w terminie. Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność). Przy czym regulacja ta w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej nie ma zastosowania, jako odnosząca się do postępowania administracyjnego i wymaga li tylko zasygnalizowania. W przedmiotowej sprawie – co wymaga zaznaczenia – organ skorzystał z trybu lex specialis unormowanego w art. 13 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Wskazania wymaga, że to wolą ustawodawcy w przypadku postępowania o udostępnienie informacji publicznej zastosowanie ma przepis szczególny załatwienia sprawy, a jest nim właśnie przepis art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. Co do zasady udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Tym samym podstawowy termin udzielenia informacji, wynoszący 14 dni od dnia złożenia wniosku, może być przedłużony nie więcej jednak niż do 2 miesięcy po uprzednim powiadomieniu strony o powodach opóźnienia, co w sprawie wystąpiło. Z niespornego stanu faktycznego wynika, że organ skorzystał z uprawnienia wynikającego z przepisu art. 13 ust. 2 u.d.i.p. i powiadomił skarżącą o przedłużeniu terminu udostępnienia informacji wskazując na przyczynę tego stanu rzeczy i wyznaczył nowy termin załatwienia wniosku do 30 maja 2025 r. Tymczasem strona skarżąca skargę na bezczynność organu złożyła 28 kwietnia 2025 r. a więc w czasie, kiedy jeszcze nie upłynął termin udzielenia informacji wskazany przez organ. Nie zachodzi zatem bezczynność organu polegająca na niezałatwieniu sprawy w terminie. Oceniając zasadność takiej skargi Sąd bierze pod uwagę stan z chwili jej wniesienia, czyli na dzień 28 kwietnia 2025 r. Wnosząc skargę strona obowiązana jest wykazać bezczynność organu, czyli stan, który mu zarzuca. Sąd nie znajduje podstaw do tego, by uznać, że przedłużenie terminu było bezskuteczne i nie wywarło właściwego mu skutku, ponieważ organ, przed upływem 14 dniowego terminu, powiadomił skarżącą o niezałatwieniu wniosku w podstawowym terminie, wskazał nowy termin udzielenia informacji i zawarł informację, z której wynika, że ocena merytoryczna wniosku wymaga więcej czasu. Można zgodzić się ze skarżącą, że jest to ogólnikowe, lakoniczne uzasadnienie, ale nie ma podstaw do twierdzenia, że nie odnosi skutku w postaci wyznaczenia nowego terminu udzielenia informacji. W opisanym wyżej stanie sprawy, wobec braku bezczynności organu w rozpoznaniu złożonego wniosku, Sąd oddalił skargę, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ppsa. Wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia są dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl., CBOSA.