II SA/Op 11/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 marca 2009 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Opolu z dnia [...] , nr [...] w przedmiocie mianowania i uposażenia funkcjonariusza służby więziennej oddala skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Wa1209/04, uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Sprawiedliwości i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] w przedmiocie zwolnienia W. M. ze służby, w oparciu o orzeczenie lekarskie wydane na rok przed rozpatrywaniem sprawy przez organ. W następstwie powyższego wyroku, decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Aresztu Śledczego w O. odmówił mianowania W. M. w trybie art. 45 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej. W uzasadnieniu organ podał, że prawomocnym orzeczeniem Okręgowej Komisji Lekarskiej w K. z dnia 12 stycznia 2007 r. stwierdzono u skarżącego całkowitą niezdolność do służby w więziennictwie. W ocenie organu orzeczenie tej treści oznacza, że W. M. nie może być funkcjonariuszem, a decyzja wydana w trybie art. 45 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej byłaby niewykonalna już w dniu jej wydania, zaś jej niewykonalność miałaby charakter stały i trwały. W wyniku rozpoznania odwołania W. M. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Opolu, decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu stwierdził, iż ze względu na stan zdrowia oraz wymogi dotyczące stosunku służbowego, mianowanie skarżącego funkcjonariusza, na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej nie jest możliwe. Uwzględniając skargę W. M., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 9 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Op 65/08 uchylił przywołane wyżej decyzje organów obu instancji. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że z dniem uzyskania prawomocności (tj. 13 października 2005 r.), przez wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 1209/04, na mocy którego została uchylona decyzja zwalniająca W. M. ze służby, nastąpiło przywrócenie tego funkcjonariusza do służby, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 45 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej. W ocenie Sądu, wyrok o charakterze kasacyjnym powoduje taką sytuację, jakby decyzje o zwolnieniu W. M. nigdy nie zostały wydane, a zatem następuje powrót do okresu, w którym pozostawał on w służbie. W tym stanie rzeczy, mianowanie na stanowisko zajmowane ostatnio lub równorzędne, pod względem formalnoprawnym stanowi zaledwie czynność materialne - techniczną, mającą na celu wskazanie konkretnego stanowiska w strukturach Służby i to z określoną przez ustawodawcę datą, odpowiadającą dacie uchylenia decyzji o zwolnieniu. "Za taką datę w odniesieniu do wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji należy uznać datę jego prawomocności, zgodnie z treścią art. 170 § 1 P.p.s.a." Sąd zaznaczył także, iż mianowanie, o jakim mowa w art. 45 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, "nie jest tożsame z mianowaniem kreującym stosunek służbowy, wydanym w trybie art. 28 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, który stanowi, że stosunek służbowy funkcjonariusza powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolności zgłoszenia się do służby". Mianowanie o jakim mowa w art. 45 ust. 1 tej ustawy jest czynnością materialno-techniczną, a stosunek służby zostaje reaktywowany z mocy prawa. Sąd podkreślił także, iż uchylanie się przez organ od dokonania powyższej czynności mianowania może być oceniane jako niewykonanie wyroku sądu i rozpatrywane na gruncie art. 154 P.p.s.a., chyba, że w stanie faktycznym sprawy zajdą tak istotne zmiany, które spowodują ustanie mocy wiążącej wyroku. Dyrektor Aresztu Śledczego w O. decyzją personalną z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 4 i ust. 2, art. 45 ust. 1, 2 i 3, art. 96 ust. 1, art. 97, art. 100 ust. 1 pkt 1 e, 2 i 3 ustawy o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz 1761 ze zm), § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 31, poz. 191) oraz § 1 ust. 1, § 3 i § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 14, poz. 137), z dniem 13 października 2005 r. mianował W. M. na stanowisko starszego inspektora w kierownictwie w Areszcie Śledczym w O. i z dniem podjęcia służby lub przedstawienia dokumentu stwierdzającego jego niezdolność do służby przyznał W. M. uposażenie w wysokości 4.197,00 zł miesięcznie, na które składa się uposażenie zasadnicze, dodatek za wysługę lat, dodatek za stopień oraz dodatek służbowy. W odwołaniu od tej decyzji W. M. stwierdził, iż datą jego mianowania powinna być data wydania wyroku przez WSA w Warszawie, tj. 13 lipca 2005 r., a nie data uzyskania przez to orzeczenie prawomocności. Ponadto w ocenie skarżącego decyzja powinna zawierać oznaczenie daty końcowej, do której mianowanie obowiązuje. Ponadto podniósł, że za ten przyszły okres powinno być wypłacone jemu "uposażenie zasadnicze oraz dodatki o charakterze stałym, tj. równoważnik za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, za umundurowanie, zwrot kosztów przejazdu trzech osób na wypoczynek oraz równoważnik za remont mieszkania." Skarżący wniósł nadto o uznanie, że podjął służbę z dniem 3 października 2008 r., tj. z dniem stawienia się w Areszcie Śledczym w O. Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Opolu utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że rozstrzygnięcie organu l instancji jest zgodne z przepisami ustawy o Służbie Więziennej, a ponadto uwzględnia zalecenia wyrażone przez WSA w Opolu, w wyroku z dnia 9 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Op 65/08. Organ wskazał także, iż przedmiotem zaskarżonej decyzji jest tylko kwestia mianowania W. M., po uchyleniu decyzji zwalniającej go ze służby. Decyzja ta, wydana w oparciu o przepis art. 45 ust. 1 wskazanej ustawy, nie rozstrzyga natomiast o innych świadczeniach przysługujących funkcjonariuszowi, bowiem te nie są przedmiotem zaskarżonej decyzji i wobec czego zarzuty w tym zakresie organ uznał za bezzasadne. Skargę na powyższą decyzję złożył w dniu 18 grudnia 2008 r. W. M., wnosząc o jej uchylenie w całości oraz decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w O. Rozstrzygnięciu temu zarzucił naruszenie interesu prawnego skarżącego, poprzez błędne ustalenie, że decyzja ta została wydana zgodnie z przepisami ustawy o Służbie Więziennej. W ocenie skarżącego decyzja ta narusza prawo materialne poprzez błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 45 ust. 1 i 4 w zw. z art. 28 ust. 5 tej ustawy. Podał, że organy błędnie przyjęły, że decyzja o mianowaniu wydana na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy może zawierać elementy wprost wskazane w przepisie art. 28 ust. 5 ustawy, bowiem wyliczenie zawarte w tym przepisie ma jedynie charakter przykładowy i nie ma uzasadnionych podstaw do tego, aby w decyzji takiej nie uwzględnić zgłaszanych przez skarżącego żądań przyznania określonych stałych dodatków do uposażenia, a także uposażenia należnego na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby, za okres nieprzekraczający 6 miesięcy (art. 45 ust. 4 ustawy). Skarżący nie zgodził się ze stwierdzeniem organu odwoławczego, iż przedmiotem wydanej decyzji było tylko mianowanie po uchyleniu decyzji zwalniającej ze służby, podczas gdy decyzja ta powinna rozstrzygać także o przysługujących funkcjonariuszowi świadczeniach. Z tego względu, zdaniem skarżącego, zaskarżona decyzja wymagała uzupełnienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Opolu wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał swoją argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podkreślając, że jej przedmiotem była tylko kwestia mianowania funkcjonariusza, w związku z uchyleniem decyzji o jego zwolnieniu ze służby, a także określenie wysokości składników jego uposażenia. Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ podniósł, że sprawa przyznania pozostałych świadczeń pieniężnych, których domaga się W. M., będzie przedmiotem decyzji podjętych odrębnie. Organ dodał także, że niesłusznym jest zarzut naruszenia przepisu art. 28 ust. 5 ustawy, ponieważ wymienia on wszystkie niezbędne elementy każdej decyzji o mianowaniu, które zaskarżone rozstrzygnięcie posiada. W ocenie organu, chociaż przepis ten poprzez sformułowanie: "w szczególności", umożliwia organowi zawarcie w takiej decyzji również innych kwestii, to jednak pozostawiono to do uznania organu, ponieważ żaden przepis nie nakłada na niego obowiązku rozstrzygania w takiej decyzji o wszystkich świadczeniach pieniężnych przysługujących funkcjonariuszowi. Organ powtórzył, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, zastosował się do wszystkich zaleceń zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA w Opolu z dnia 9 czerwca 2008 r. Na rozprawie w dniu 5 marca 2008 r., pełnomocnik skarżącego podtrzymał dotychczasowe stanowisko skarżącego w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Oznacza to, iż Sąd przy rozpatrywaniu sprawy nie bada ani celowości, ani słuszności zaskarżonego rozstrzygnięcia, a ogranicza się do stwierdzenia, czy w świetle ustalonego stanu faktycznego oraz obowiązującego stanu prawnego dopuszczalne było wydanie decyzji będącej przedmiotem sprawy. W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu - art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Opolu z dnia [...], nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w O. z dnia [...]., nr [...] o mianowaniu W. M. na stanowisko starszego inspektora w kierownictwie w Areszcie Śledczym w O. i przyznająca uposażenie w wysokości 4.197,00 zł miesięcznie. Badając legalność wskazanego rozstrzygnięcia, Sąd miał na uwadze okoliczność, iż sprawa, której dotyczy niniejsze postępowanie, była już przedmiotem oceny sądowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 9 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Op 65/08, uchylił poprzednie decyzje organów obu instancji. W tym stanie rzeczy, Sąd orzekając ponownie, kierował się treścią przepisu art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem postępowania. Charakterystyczną cechą orzeczeń wydawanych przez sądy administracyjne jest to, że ich moc wiążąca nie jest związana tylko z samą treścią rozstrzygnięcia, ale również z jego uzasadnieniem, w nim bowiem sąd wyraża swoją ocenę prawną sprawy oraz wyznacza kierunki co do dalszego postępowania. Wyjaśnienia i rozważania sądu zawarte w uzasadnieniu oddziałują zatem na przyszłe postępowania zarówno administracyjne, jak i sądowoadministracyjne. Z kolei, organy administracji obu instancji przeprowadzając ponowne postępowanie zobowiązane są do ścisłego kierowania się przedstawioną przez sąd opinią co do przepisów prawa mających zastosowanie w rozstrzyganej sprawie oraz wskazówkami co do prowadzenia tego postępowania. Przez ocenę prawną rozumieć należy dokonaną przez sąd wykładnię przepisów prawnych oraz sposobu ich stosowania na tle konkretnej sprawy. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania, zazwyczaj stanowią konsekwencję oceny prawnej. Sąd bowiem nie ogranicza się tylko do krytyki interpretacji przepisów i ich stosowania przez organy administracji, lecz jednocześnie poucza je jak w przyszłości, w podobnej sytuacji powinny dokonać wykładni prawa. Związanie oceną prawną i poleceniami co do dalszego postępowania samego Sądu oznacza natomiast, że ma on obowiązek podporządkowania się w pełnym zakresie wcześniej wyrażonemu w orzeczeniu poglądowi oraz konsekwentnemu reagowaniu w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przez organ administracji publicznej (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 marca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 129/07). W związku z powyższym, należało zwrócić uwagę w niniejszej sprawie, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, wydając przywołany wyżej wyrok z dnia 9 czerwca 2008 r., dokonał oceny prawnej odnoszącej się przede wszystkim do mającego zastosowanie w niniejszej sprawie przepisu art. 45 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej. Zgodnie z jego treścią, z dniem uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby funkcjonariusza mianuje się na stanowisko zajmowane ostatnio lub równorzędne. Przeprowadził analizę porównawczą wskazanej regulacji z odpowiednimi przepisami art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997 ze zm.) oraz art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, póz. 277 ze zm.), które stanowią, że uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby z powodu jej niezgodności z prawem/wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Na podstawie tej analizy Sąd uznał, że do interpretacji przepisu art. 45 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej zasadnym będzie analogiczne zastosowanie wykładni nadanej przepisom ustawy o Policji oraz o Straży Granicznej. Zgodnie z tą wykładnią samo przywrócenie do służby następuje niejako z mocy prawa w związku z uchyleniem rozkazu personalnego dotyczącego zwolnienia ze służby, jednakże dopuszczenie do pracy nastąpić musi w wyniku dokonania czynności o charakterze materialno - technicznym w postaci decyzji personalnej odnoszącej się jedynie do mianowania na dane stanowisko. Sąd podkreślił, że decyzja o mianowaniu wydana na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy o Straży Więziennej stanowi zatem jedynie potwierdzenie faktu, który nastąpił już w dniu uprawomocnienia się wyroku o uchyleniu decyzji zwalniającej funkcjonariusza ze służby. Przy czym zwrócił uwagę, że należy odróżnić tę decyzję od rozstrzygnięcia zapadłego w oparciu o treść art. 28 ust. 1 i 2 ustawy o Służbie Więziennej, zgodnie z którym stosunek służbowy funkcjonariusza powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolności zgłoszenia się do służby, a początek służby liczy się od dnia określonego w decyzji o mianowaniu funkcjonariusza na stanowisko służbowe. Wywiódł, że w tym zakresie ewidentna jest deklaratywność decyzji wydanej na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy, ponieważ organ nie ma możliwości wyboru daty, od której liczy się początek służby funkcjonariusza, lecz musi go określić na dzień uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby, którym w tym przypadku jest dzień prawomocności orzeczenia sądu administracyjnego. Mając na względzie przedstawioną poprzednio ocenę prawną, Sąd obecnie orzekający uznał, że organy obu instancji, wydając zaskarżone decyzje właściwie zastosowały przepisy prawa oraz przedstawioną przez Sąd wykładnię. Prawidłowo zatem zauważył organ odwoławczy, iż przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia była tylko materialno - techniczna kwestia w postaci mianowania W. M. na stanowisko zajmowane ostatnio lub równorzędne. Mianowanie to, jak wyżej wspomniano, miało zatem jedynie charakter dopuszczenia do pełnienia służby, aby jednak było ono wykonalne, decyzja ta musiała zawierać podstawowe elementy wskazane w przepisie art. 28 ust. 5 ustawy o Służbie Więziennej, a zatem określać stanowisko i miejsce pełnienia służby, termin rozpoczęcia służby i uposażenie. Na podstawie decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w O. z dnia [...], W. M. został więc mianowany na stanowisko starszego inspektora w kierownictwie tego aresztu, z dniem 13 października 2005 r., a zatem z dniem uzyskania prawomocności przez wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 lipca 2005 r. Wskazanie daty mianowania jest zatem konsekwencją w działaniu organu po wydanym wyroku WSA w Opolu z dnia 9 czerwca 2008 r. Uposażenie zaś skarżącego zostało także określone zgodnie z art. 45 ust. 3, art. 97 oraz art. 100 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej. Przepisy te stanowią, że funkcjonariusz powołany powtórnie do służby na podstawie przepisu art. 45 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, nabywa prawo do uposażenia z dniem podjęcia służby lub przedstawienia dokumentu stwierdzającego niezdolność do służby z powodu choroby. Zaakcentować w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 96 ustawy o Służbie Więziennej, z tytułu służby funkcjonariusz otrzymuje uposażenie i inne świadczenie pieniężne określone w ustawie. Obligatoryjnym zaś elementem decyzji o mianowaniu z art. 28 ust. 5 pkt 3 ustawy - jest "uposażenie". Z kolei art. 97 tej ustawy określa "uposażenie" funkcjonariusza, które składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Przy czym przepis art. 100 ust. 1 ustawy stanowi o dodatkach do uposażenia, w postaci: dodatku za wysługę lat, dodatku za stopień i dodatku służbowego. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że decyzja o mianowaniu z dnia [...] była zgodna z przepisem art. 45 ust. 1 i art. 28 ust. 5 ustawy, a zatem kompletna w treści co do wymaganych przywołanymi przepisami elementami. Podkreślić także trzeba, że organy orzekające zastosowały się do wskazówek przedstawionych poprzednio przez WSA w Opolu. Nie zasługiwały zatem na uwzględnienie zarzuty W. M., który domagał się uzupełnienia zaskarżonej decyzji także o rozstrzygnięcia w zakresie przyznania mu równoważnika za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, za umundurowanie, za remont mieszkania, a nadto zwrotu kosztów przejazdu dla trzech osób na wypoczynek. Organ odwoławczy słusznie zauważył, że choć treść art. 28 ust. 5 ustawy o Służbie Więziennej wskazuje, że zawarte w nim wyliczenie ma jedynie charakter przykładowy i nic nie stoi na przeszkodzie, aby w decyzji o mianowaniu uregulować także kwestie innych należnych funkcjonariuszowi świadczeń pieniężnych, to jednak organ ma w tym zakresie pełną swobodę. Żaden przepis nie nakłada bowiem na organ obowiązku łącznego rozpatrzenia wszystkich tych kwestii. Organ prawidłowo zatem wskazał, że sprawy tych świadczeń pieniężnych będą przedmiotem odrębnych rozstrzygnięć. Odnotować jedynie można, że skarżący domagając się w odwołaniu jak i w skardze wypłaty równoważnika za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, zapewne miał na uwadze ekwiwalent pieniężny za taki urlop, który zgodnie z przepisem art. 110 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Więziennej wypłacany jest w przypadku zwolnienia funkcjonariusza z służby. Odnośnie zaś równoważnika za umundurowanie, który uregulowany jest w przepisie art. 69 ust. 3 ustawy oraz w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 9 maja 2002 r. w sprawie równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie oraz za czyszczenie chemiczne umundurowania dla funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. 2002 Nr 67, poz. 617) należy tylko odnotować, że istotą tego świadczenia, jest wyrównanie funkcjonariuszowi kosztów związanych z koniecznością utrzymania swego umundurowania w należytym stanie. Wypłata tego równoważnika uzależniona będzie zatem od poczynionych ustaleń organu w tej materii. Także kwestia wypłaty równoważnika za niewykorzystanie przysługującego funkcjonariuszowi prawa do zwrotu kosztów przejazdu środkami publicznego transportu zbiorowego, powinna być przedmiotem odrębnego rozstrzygania przez organ, który w tym zakresie, zgodnie z treścią § 4 ust. 3 i § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 grudnia 2002r. w sprawie zwrotu kosztów przejazdu raz w roku środkami publicznego transportu zbiorowego oraz wypłaty zryczałtowanego równoważnika pieniężnego w razie niewykorzystania przysługującego przejazdu funkcjonariuszom Służby Więziennej i członkom ich rodzin (Dz. U. z 2003 r. Nr 1, poz. 9) orzeka na wniosek funkcjonariusza. Również w oparciu o prawidłowo udokumentowany wniosek funkcjonariusza wypłacany jest równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2002 r. w sprawie równoważnika pieniężnego przysługującego funkcjonariuszom Służby Więziennej za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. 2003 Nr 132, poz. 1234 ze zm.). Kwestia ta zatem także powinna być poddana odrębnemu rozpatrzeniu. Ostatecznie zaznaczyć należy, że także żądanie wypłaty, na podstawie art. 45 ust. 4 ustawy o Służbie Więziennej, uposażenia należnego na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby, za okres pozostawania poza służbą nieprzekraczający 6 miesięcy, powinno być przedmiotem osobnego rozpoznania przez właściwy organ. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja czyniła zadość przepisom art. 45 ust. 1 oraz art. 28 ust. 5 ustawy o Służbie Więziennej, wobec powyższego na mocy art. 151 P.p.s.a. skargę oddalono.