II SA/Op 121/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 27 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 października 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia regulaminu strzelnicy na skutek wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 7 maja 2013 r. postanawia odmówić przywrócenia terminu. Wyrokiem z dnia 7 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę T. F., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 października 2012 r., nr [...]. O terminie i godzinie posiedzenia Sądu, na którym zapadło ww. orzeczenie, strony i uczestnicy postępowania zostali zawiadomieni przez Sąd pismem z dnia 8 kwietnia 2013 r., zawierającym ponadto pouczenie m.in. o zasadach i trybie składania wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku (pkt 3 pouczenia). Zawiadomienie takiej treści wraz z odpisem odpowiedzi na skargę udzieloną przez organ, zostało doręczone osobiście skarżącemu T.F. w dniu 17 kwietnia 2013 r., o czym świadczy podpis skarżącego złożony na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki (k-71 akt sądowych). Powyższe orzeczenie, wobec nie złożenia przez strony postępowania środka zaskarżenia, stało się prawomocne od dnia 7 czerwca 2013 r. Pismem procesowym, złożonym osobiście w siedzibie tut. Sądu w dniu 16 lipca 2013 r., T. F. wniósł na zasadzie art. 86 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o przywrócenie terminu do dokonania czynności złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia zapadłego w sprawie wyroku. Argumentując swoją prośbę podniósł, że w dniu rozprawy przebywał w delegacji służbowej, z której wrócił do Opola w dniu 21 maja 2013 r., a ponieważ stawiennictwo na rozprawie nie było obowiązkowe, nie podjął działań w celu uzyskania urlopu na ten dzień. Wskazał także, że nie zasięgał informacji w WSA w Opolu po terminie rozprawy, gdyż nauczony doświadczeniem z kontaktów z urzędnikami z Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, od których domagał się bezskutecznie uzyskania informacji na temat wydawanych decyzji, a decyzje te otrzymywał dopiero po trzech miesiącach, skontaktował się z Sądem telefonicznie dopiero po dwóch miesiącach od dnia rozprawy. Pragnął uzyskać informację dotyczącą terminu, w którym mógłby otrzymać wyrok wraz z uzasadnieniem. W rozmowie telefonicznej poinformowano jednakże skarżącego, że wyrok w sprawie zapadł, tj. skarga została oddalona, a orzeczenie to stało się już prawomocne. Ponadto T. F. zwrócił uwagę, że jego adres widniejący na zawiadomieniu o rozprawie z dnia 8 kwietnia 2013 r., jest nieprawidłowy. Reasumując wywody wniosku o przywrócenie terminu skarżący stwierdził, że nie podejmował jakichkolwiek kroków z uwagi na przedstawioną sytuację oraz na fakt, że nie otrzymywał odpisu sentencji wyroku, co wynika z treści przesłanego mu pouczenia. Na potwierdzenie okoliczności wskazanych we wniosku, skarżący dołączył do akt sprawy kserokopię zawiadomienia o rozprawie z dnia 8 kwietnia 2013 r. oraz kserokopie zaświadczenia wydanego przez Centrum Szkolenia Policji w [...], że skarżący w terminie od dnia 22 kwietnia 2013 r. do dnia 29 maja 2013 r. był słuchaczem kursu specjalistycznego dla policjantów w systemie stacjonarnym, a w dniach od 1 maja 2013 r. do dnia 5 maja 2013 r., korzystał z przerwy w zajęciach programowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Wyrok w sprawie ze skargi T. F. oddalający skargę, zapadł na rozprawie w dniu 7 maja 2013 r., co dawało stronie skarżącej możliwość wniesienia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia tego wyroku, w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku. Pouczenie o takiej treści zawarte było w zawiadomieniu o rozprawie z dnia 8 kwietnia 2013 r., w oparciu o przepis art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a." Warunki przywrócenia terminu do dokonania spóźnionej czynności regulują przepisy art. 86 i art. 87 P.p.s.a. Zgodnie z art. 87 § 1, wniosek o przywrócenie terminu należy złożyć w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. W niniejszej sprawie skarżący nie wskazał momentu, zgodnie z którym przyjąć można, że ustąpiła przyczyna uchybienia terminu. Ogólnikowe stwierdzenia dotyczące przebywania na szkoleniu zawodowym i niemożności uczestniczenia w rozprawie, a także przeświadczenie skarżącego o długotrwałej procedurze wydawania wyroku, nie dają podstawy do ustalenia daty rozpoczynającej bieg terminu do złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Sąd nie ma natomiast prawa domniemywać, że strona uchybiła terminowi w tej a nie w innej dacie. Jeśli zatem z okoliczności faktycznych sprawy nie da się jednoznacznie ustalić czy termin określony w art. 87 § 1 P.p.s.a. został zachowany, sąd musi wydać rozstrzygnięcie merytoryczne w przedmiocie uchybienia terminu na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. Zgodnie ze wskazanym wyżej przepisem, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób mający na uwadze obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem por. postanowienie z dnia 15 maja 2013 r., sygn. akt I OZ 370/13, LEX nr 1318822; postanowienie NSA z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 2870/12, LEX nr 1274236). Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem może mieć ono miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Od strony wszczynającej postępowanie należy wymagać, zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, nawet bez odwoływania się do profesjonalnej wiedzy prawniczej, antycypowania możliwego toku czynności procesowych. Mając powyższe na uwadze oraz wzgląd na okoliczności sprawy należy stwierdzić, iż skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Zaświadczenie o przebywaniu skarżącego na szkoleniu w dniu 7 maja 2013 r., czyli w dniu rozprawy, aż do dnia 29 maja 2013 r. nie należy automatycznie traktować jako okoliczności wykluczającej jego winę. Tylko nagłe zdarzenia, uniemożliwiające dokonanie określonej czynności procesowej, stanowić bowiem może przesłankę do przywrócenia terminu do jej dokonania. T. F. posiadał wiedzę o terminie rozprawy już w dniu 17 kwietnia 2013 r., kiedy to osobiście odebrał zawiadomienie o wyznaczeniu posiedzenia Sądu, co potwierdza adnotacja i podpis skarżącego złożone na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki (por. k-71 akt sądowych). Posiadając zatem wiedzę o planowanym szkoleniu w trakcie toczącego się postępowania i wyznaczonej w czasie trwania szkolenia rozprawie, skarżący powinien, zgodnie z zasadami należytej staranności, przewidzieć konieczność dokonania czynności związanych z trwającym procesem, w tym możliwość złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia zapadłego w sprawie wyroku. W takiej sytuacji nic nie stało na przeszkodzie, aby skarżący upoważnił inną osobę do złożenia takiego wniosku w jego imieniu. Ponadto, w ocenie Sądu, okoliczność przebywania przez skarżącego na szkoleniu, również nie stanowiła przeszkody uniemożliwiającej dokonania czynności procesowej. Sąd zauważa bowiem, że wyjazd służbowy, co wynika z załączonego zaświadczenia, miał miejsce na terenie kraju, w [...] i przypadał na dzień rozprawy oraz na siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Z tych siedmiu dni, pięć dni były dniami roboczymi, z normalnie pracującymi placówkami pocztowymi, a także z normalnie urzędującym Sądem, w którym telefonicznie można było uzyskać informację na temat zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia Sądu. Z kolei wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku ma charakter odformalizowany, wystarczy bowiem wskazanie, że strona domaga się sporządzenia takiego uzasadnienia. Skarżący mógł zatem, nadać wniosek w placówce pocztowej. Zwłaszcza, że o zasadach i trybie wnoszenia skargi kasacyjnej oraz warunku zaskarżenia wyroku oddalającego skargę, jakim jest zgłoszenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, skarżący faktycznie wiedział już wcześniej. We wspomnianym na wstępie pouczeniu zawartym w zawiadomieniu o rozprawie, Sąd precyzyjnie pouczył bowiem stronę o powyższym. Niezapoznanie się lub nienależyte zapoznanie się z tym pouczeniem przez skarżącego, nie może być uznane za okoliczność uprawdopodabniającą brak winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności. Wręcz przeciwnie - należy potraktować to jako brak należytej staranności skarżącego, który prawidłowo pouczony o sposobie wniesienia środka zaskarżenia, nie dopilnował swoich interesów. Nie ma przy tym znaczenia, że doręczając korespondencję sądową nieprawidłowo wskazano nr mieszkania skarżącego (zamiast: [...], podano: [...]), co podniósł T. F. we wniosku, skoro zawiadomienie o rozprawie zostało mu osobiście, a zatem skutecznie doręczone. Nieprawidłowe zaadresowanie przesyłki nie wywołało bowiem negatywnego dla skarżącego skutku w postaci braku lub błędnego pouczenia o przysługujących mu prawach. Nie naraziło tym samym skarżącego na brak wiedzy o zasadach prawidłowego wniesienia środka zaskarżenia, a w konsekwencji nie może stanowić okoliczności uzasadniającej przywrócenie terminu. Również błędne przypuszczenie skarżącego o długo trwającej procedurze wydawania rozstrzygnięcia sądowego, wynikające, co sam skarżący podniósł, z doświadczeń wyniesionych z postępowania administracyjnego przed organem II instancji, a nie przed Sądem, nie mogą stanowić podstawy do przywrócenia terminu. Przypuszczenia skarżącego, które były barierą w prawidłowym dokonaniu czynności procesowej, nie świadczą o braku jego winy. Są w istocie czynnikiem świadomym i zaplanowanym, które w niniejszym przypadku objawiło się oczekiwaniem na bieg zdarzeń i bezczynnością skarżącego, spowodowaną w istocie błędnym przeświadczeniem i niestarannością w prawidłowym odczytaniu pouczenia. Nie zastosowanie się do tego pouczenia z jednoczesnym brakiem przesłanek wyłączających zawinienie spowodował, że wbrew wnioskowi strony należało odmówić przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie i przesłanie wyroku wraz z uzasadnieniem. Powyższych okoliczności nie podważa pismo procesowe skarżącego z dnia 27 września 2013 r. (data wpływu do Sądu), albowiem z treści jego wynika, że skarżący jest niezadowolony z wyroku Sądu, jak i z działań organów administracji publicznej uniemożliwiających prowadzenia strzelnicy. W piśmie tym skarżący nie podnosi żądnych nowych okoliczności usprawiedliwiających niezłożenie w terminie wniosku o uzasadnienie wyroku tut. Sądu z dnia 7 maja 2013 r. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.