II SA/Op 122/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędzia NSA Jerzy Krupiński Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 22 stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Opolu z dnia 27 listopada 2014 r., nr [...], w częściach dotyczących nałożenia kary w wysokości 800 (osiemset) złotych za niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, 2) określa, że zaskarżona decyzja w części opisanej w pkt 1 wyroku nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia 27 listopada 2014 r., nr [...], Opolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Opolu (WITD), działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414), nałożył na B. B. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą: A z siedzibą w [...], karę pieniężną w wysokości 2.350 zł za trzy naruszenia opisane w lp. 6.3.8., lp. 6.3.6. i lp. 1.4. załącznika nr 3 do ww. ustawy, tj. odpowiednio: okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy - za każdą wykresówkę - kara łączna 1500 zł; brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów: stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu - kara 50 zł; niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8, w wymaganym terminie - kara 800 zł. W uzasadnieniu organ podał, że w dniach od 30 lipca do 17 września 2014 r. w przedsiębiorstwie B. B. przeprowadzono kontrolę w zakresie przestrzegania warunków i obowiązków przewozu drogowego, określonych w art. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym. Kontrolą objęto okres od 1 października 2013 r. do 31 lipca 2014 r. i zakończono ją podpisaniem w dniu 17 września 2014 r. protokołu kontroli nr [...]. Podczas kontroli przedsiębiorca okazał wykresówki zatrudnionych kierowców, m.in. P. R., S. P. i M. D.. Odnosząc się do wykreskówek P. R., organ ustalił, że w dniach 20, 22/23, 28, 31 stycznia 2014 r. oraz 6 lutego 2014 r., kierowca ten nie rejestrował aktywności pomiędzy miejscowościami [...] – [...], [...] – [...], [...] – [...]. W tym zakresie wyjaśnił, że z zapisów na wykresówce z dnia 20 stycznia 2014 r. wynika, że kierowca wyjął wykresówkę z tachografu o godzinie 21:50 w miejscowości [...]. Następną okazaną wykreskówką była wykresówka z dnia 22/23 stycznia 2014 r. z miejscem włożenia do tachografu o godzinie 10:40 w [...]. Nie odnotowano aktywności kierowcy z [...] do [...]. Z kolei, w dniu 28 stycznia 2014 r. kierowca wyjął wykresówkę z tachografu o godzinie 22:20 w [...], po czym w dniu 29 stycznia 2014 r. włożył wykreskówkę do tachografu o godzinie 11:05 w [...], nie rejestrując aktywności z [...] do [...]. Nadto na odwrocie wykresówek zapisano odpoczynek. W dniu 31 stycznia 2014 r. kierowca wyjął wykresówkę o godzinie 17:35 w [...], a następną okazaną wykresówką była wykresówka z dnia 6 lutego 2014 r. z miejscem włożenia do tachografu o godzinie 9:35 w [...]. Na wykresówkach nie zapisano aktywności z [...] do [...]. Odnośnie kierowcy S. P. organ stwierdził brak zapisów aktywności kierowcy pomiędzy miejscowościami [...] – [...] i [...] – [...]. Wyjaśnił, że z okazanych wykresówek oraz ewidencji czasu pracy tego kierowcy wynika, że w dniu 28 stycznia 2014 r. kierowca wyjął wykresówkę z tachografu o godzinie 22:10 w [...]. Z ewidencji czasu pracy za miesiąc styczeń wynika natomiast, że w dniach 29 i 30 stycznia nie prowadził pojazdu, nie zapisano również aktywności kierowcy z [...] do [...]. Z kolei, z zapisów na wykresówce z dnia 31 stycznia 2014 r. wynika, że kierowca prowadził pojazd i włożył do tachografu wykresówkę o godzinie 19:50 w miejscowości [...], jednak nie odnotowano zapisów aktywności z [...] do [...]. Powyższe świadczy, zdaniem WITD, o naruszeniu przez przedsiębiorcę art. 92a ust. 1 i 6 ustawy o transporcie drogowym oraz l.p. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy, za co łączna kara wynosi 1500 zł. Co do tych naruszeń organ wskazał na obowiązki przedsiębiorcy odnośnie prawidłowej organizacji pracy kierowcy, wydawania kierowcom odpowiednich poleceń i przeprowadzania regularnych kontroli w celu przestrzegania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE z 2006 r., L 102, s. 1, z późn. zm. - zwane dalej rozporządzeniem nr 561/2006) oraz rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE z 1985 r., L 370, s. 8, z późn. zm. - zwane dalej rozporządzeniem nr 3821/85). Akcentował również, że przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszcza się nie tylko sam przedsiębiorca, ale także kierowcy tego przedsiębiorstwa. Zaznaczył, że kierowca może odstąpić od przestrzegania przepisów w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku, jeżeli nie będzie to zagrażało bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwi osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju. W takiej sytuacji kierowca zobligowany jest jednak do wskazania powodów odstępstwa odręcznie na wykresówce lub wydruku z karty kierowcy, najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój, co wynika z treści art. 12 rozporządzenia nr 561/2006. Organ uznał, że w niniejszej sprawie przedsiębiorca nie może się zwolnić od odpowiedzialności na podstawie art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, gdyż w toku prowadzonego postępowania nie przedstawił dowodów potwierdzających, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, zaś zebrany materiał dowodowy nie wskazuje, iż naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Zdaniem organu, doszło do naruszenia art. 15 ust. 1, 2 i 6 rozporządzenia nr 3821/85. Odnosząc się do naruszenia określonego w lp. 6.3.6. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, WITD wywodził, że z analizy wykresówki M. D., który prowadził pojazd w dniu 17 marca 2014 r. z miejscem włożenia wykresówki w miejscowości [...], wynika, że wykresówka nie zawiera wpisanego stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu. Zgodnie z art. 15 ust. 5 lit. d rozporządzenia nr 3821/85, każdy członek załogi pojazdu nanosi na swoją wykresówkę informacje dotyczące: wskazania licznika długości drogi przy rozpoczęciu pierwszej jazdy zarejestrowanej na wykresówce, oraz przy zakończeniu ostatniej jazdy zarejestrowanej na wykresówce. Brak wskazania stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu stanowi zatem naruszenie, które podlega karze w wysokości 50 zł. Także i w tym przypadku organ nie stwierdził, by wystąpiły przesłanki, o jakich mowa w art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. W zakresie trzeciego naruszenia, tj. niezgłoszenia na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8, w wymaganym terminie, WITD stwierdził, że okazany podczas kontroli wykaz pojazdów będących w dyspozycji przedsiębiorcy B. B. nie zgadzał się z danymi zgłoszonymi do licencji nr [...]. Z przesłanych drogą elektroniczną faktur wynikało bowiem, że pojazdy o nr rej. [...], [...] zostały sprzedane w dniu 8 lipca 2013 r., jednak nadal pozostawały w ewidencji organu rejestrującego. W tej sytuacji organ uznał, że przedsiębiorca nie dopełnił obowiązku zgłoszenia w terminie 28 dni zmniejszenia liczby pojazdów, co stanowiło naruszenie, o którym mowa w lp. 1.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Organ wyjaśnił również, że wskazany obowiązek wynika z art. 14 ust. 1 tej ustawy. W odwołaniu od powyższej decyzji B. B. zarzuciła, że opisane w decyzji naruszenia nie zostały prawidłowo zakwalifikowane. Nie zgodziła się ze stanowiskiem, że doszło do naruszenia polegającego na niezgłoszeniu organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o jakich mowa w art. 8 ustawy o transporcie drogowym, ponieważ przepis ten dotyczy licencji, o których mowa w art. 5b ust. 1 i 2 ww. ustawy. W jej przypadku nie ma zastosowania ten ostatni przepis, ponieważ nie posiadała i nie posiada licencji wydanej dla samochodu osobowego, taksówki lub też pojazdu samochodowego przeznaczonego konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. Nadto nie zajmuje się pośrednictwem przy przewozie rzeczy. Natomiast, jeśli chodzi o okazanie wykresówek, które nie zawierają wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy, podkreśliła, że w wyjaśnieniach złożonych do protokołu kontroli wskazała, iż pojazdy wypożyczyła kierowcom do ich celów prywatnych. Przewozy te nie mają nic wspólnego z jej działalnością gospodarczą i nie odbywają się w ramach firmy przewozowej. Kierowcy wiedzą, że w takich sytuacjach mają zakaz okazywania licencji i ponoszą osobistą odpowiedzialność za prywatne kursy. Po wykonaniu prywatnego przewozu kierowcy odprowadzają pojazd na firmowy parking w [...] lub w [...]. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) decyzją z dnia 22 stycznia 2015 r. - wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), zwanej dalej K.p.a., art. 4 pkt 22 lit. a i h, art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 3 pkt 5, art. 14, art. 92a, art. 92c ustawy o transporcie drogowym, lp. 1.4., lp. 6.3.2. (winno być lp. 6.3.8.- dopisek Sądu), lp. 6.3.6. załącznika nr 3 do ww. ustawy, art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 561/2006, art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85 - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny sprawy oraz omówił przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę wydania decyzji. Odnosząc się do poszczególnych naruszeń, organ odwoławczy wskazał na wynikający z art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85 obowiązek kierowcy stosowania wykresówki w każdym dniu, w którym prowadzi pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejął, a także na obowiązek wprowadzenia na wykresówkę okresów wskazanych w tym przepisie, jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać urządzeń zainstalowanych w pojeździe. Zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 561/2006, kierowca jest obowiązany oznaczyć na wykresówce swoją aktywność polegającą na dojeździe z miejsca zakończenia prowadzenia pojazdu do miejsca rozpoczęcia prowadzenia pojazdu w dniu następnym, lub też bazy przedsiębiorstwa. Przepis ten miał zastosowanie w każdym z przypadków wskazanych przez organ pierwszej instancji, stąd - w ocenie GITD - zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 1500 zł za stwierdzone naruszenie określone w lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie naruszenia polegającego na braku w okazanej wykresówce wymaganych wpisów, tj. stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia używania pojazdu, organ odwołał się do brzmienia art. 15 ust. 5 rozporządzenia nr 3821/85, zgodnie z którym każdy członek załogi pojazdu nanosi na swoją wykresówkę m.in. wskazania licznika długości drogi przy zakończeniu ostatniej jazdy zarejestrowanej na wykresówce. Takich zapisów brakuje na wykresówce kierowcy M. D. z dnia 17 marca 2014 r., co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 50 zł za naruszenie opisane w lp. 6.3.6. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Uzasadniając nałożenie kary za naruszenie polegające na niezgłoszeniu na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie, GITD powołał się na art. 5 ust. 1 oraz art. 7a ust. 7 i art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Wywodził, że w dniu 8 lipca 2013 r. zostały sprzedane pojazdy o nr rej. [...] i [...], lecz pomimo tego faktu w chwili kontroli pojazdy dalej widniały w ewidencji organu licencyjnego. Skoro zatem, zgodnie z art. 14 ustawy o transporcie drogowym, przedsiębiorca jest zobowiązany zgłaszać na piśmie organowi udzielającemu licencji lub zezwolenia wszelkie zmiany danych zawartych w licencji lub zezwoleniu w terminie 28 dni od dnia ich powstania, to zaniechanie takiego zgłoszenia powinno skutkować karą za każde niezgłoszenie pojazdu do licencji. Zgodnie jednak z art. 139 K.p.a. zakazane jest orzekanie na niekorzyść strony, dlatego organ utrzymał - za ww. naruszenie określone w lp. 1.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym - nałożoną karę pieniężną w wysokości 800 zł. W dalszej kolejności, organ odniósł się do zarzutów odwołania. Odnotował, że obowiązek określony w art. 14 ustawy o transporcie drogowym dotyczy każdego przedsiębiorcy, który uzyskał zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencję. Przedsiębiorcy wykonujący krajowy transport drogowy rzeczy są obowiązani do uzyskania zezwolenia. Strona posiada licencję na krajowy transport drogowy rzeczy. Przepis art. 4 ustawy z dnia 5 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym i ustawy o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2013 r., poz. 567) stanowi, że licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, lub licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy uprawnia do wykonywania przewozów w krajowym transporcie drogowym, zgodnie z rodzajem przewozów w niej określonym, do czasu upływu terminu jej ważności, lub wydania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Oznacza to, że po zmianie ustawy strona zachowała nabyte na mocy licencji uprawnienia, a w konsekwencji ciąży na niej powinność wykonywania obowiązków, które wiążą się z posiadaniem licencji. Dalej, GITD wyjaśnił stronie, powołując się na brzmienie art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 561/2006, że dojazd do miejscowości innej niż ta, w której zakończono używanie wykresówki, zawsze winien być rejestrowany na odwrocie tarczy, stosownie do dyspozycji wynikającej z art. 15 ust. 2 zdanie trzecie rozporządzenia nr 3821/85. Tymczasem okazane do kontroli wykresówki kierowców takich adnotacji na rewersie nie zawierały, więc bez znaczenia jest podnoszona przez stronę okoliczność dotycząca prywatnych przewozów wykonywanych w tym czasie przez kierowców. Organ odwoławczy stwierdził również, że w przedmiotowej sprawie nie miał zastosowania art. 92b ustawy o transporcie drogowym, ponieważ nie stwierdzono naruszenia czasu pracy kierowców. Ponadto strona nie wskazywała żadnych okoliczności, których nie mogła przewidzieć, lub na które nie miała wpływu, a które pozwoliłyby na zastosowanie art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Końcowo, GITD podkreślił, że wysokość kar pieniężnych za dane naruszenie jest ściśle określona w przepisach, zatem organy orzekające nie mają możliwości dowolnego kształtowania ich wysokości. Gdy strona znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej poniesienie kary w orzeczonej wysokości, może wystąpić z wnioskiem do właściwego organu o rozłożenie na raty lub umorzenie nałożonej kary pieniężnej. W skardze na powyższą decyzję B. B. domagała się "umorzenia decyzji" co do naruszenia opisanego w pkt 3 decyzji, tj. niezgłoszenia na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8, w wymaganym terminie. W uzasadnieniu skargi, skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 K.p.a. Wywodziła, że jej sytuacja nie jest tą, o której mowa w art. 8 ust. 3 i art. 5b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, więc zastosowanie tych przepisów jest ewidentną pomyłką. Wątpliwości w tym zakresie zawarła już w odwołaniu, jednak organ drugiej instancji nie odniósł się do nich w swojej decyzji. Dlatego uważa, że zaskarżona decyzja narusza również art. 107 § 3 K.p.a. Ponadto skarżąca podkreśliła, że skoro w dacie sprzedaży dwóch samochodów, czyli w dniu 8 lipca 2013 r. obowiązywała poprzednia wersja ustawy o transporcie drogowym, to nie miała obowiązku zgłaszania zmian do licencji na transport drogowy, wydanej na podstawie poprzedniego stanu prawnego, tj. przed dniem 15 sierpnia 2013 r. Akcentowała, że z aktualnego brzmienia przepisów wynika, iż karze w wysokości 800 zł podlega niezgłoszenie danych organowi, który udzielił nowych uprawnień, czyli zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji. Zapis ten, zdaniem skarżącej, odnosi się do nowych uprawnień, a więc do licencji wspólnotowej, zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika, licencji krajowych taksówek, spedycji, mniejszych pojazdów do przewozu osób. Przedsiębiorcę mającego licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego, międzynarodowego zarobkowego przewozu osób autokarem lub autobusem, międzynarodowego zarobkowego przewozu rzeczy, wydaną przed dniem 15 sierpnia 2013 r., uznaje się za posiadającego zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, jednak z treści przepisów nie wynika możliwość nałożenia kary za niezgłoszenie zmian do "starych licencji". Zatem, nałożona na skarżącą kara za naruszenie przepisów, które nie obowiązywały jeszcze w chwili sprzedaży przedmiotowych pojazdów, narusza ogólną zasadę niedziałania prawa wstecz. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo wyjaśnił, że obowiązek określony w art. 14 ustawy o transporcie drogowym dotyczy każdego przedsiębiorcy, który uzyskał zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencję. Przedsiębiorcy wykonujący krajowy transport drogowy rzeczy są obowiązani obecnie do uzyskania zezwolenia. Po zmianie ustawy strona zachowała nabyte na mocy licencji uprawnienia. Pomiędzy dawną licencją na wykonywanie transportu drogowego rzeczy i obecnym zezwoleniem na wykonywanie zawodu przewoźnika istnieje ciągłość, która wyraża się w tym, że wskazane zezwolenie zastąpiło licencję, a poprzednio uzyskane licencje na wykonywanie transportu drogowego rzeczy uzyskały rangę zezwoleń na wykonywanie zawodu przewoźnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dlatego sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Oceniając - według powyższych kryteriów - prawidłowość zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, Sąd doszedł do przekonania, że naruszają one prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Na wstępie rozważań celowe jest przypomnienie, że przedmiot zaskarżenia stanowi decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, którą utrzymano w mocy rozstrzygnięcie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego - wydane na podstawie obowiązujących w dacie orzekania przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. transporcie drogowym (cyt. wyżej), zwanej dalej również ustawą - nakładające na prowadzącą działalność gospodarczą B. B. karę pieniężną w łącznej wysokości 2.350 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Organy obu instancji zgodnie uznały, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dał podstawę do nałożenia na przedsiębiorcę kary w wysokości 1.500 zł za okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy - za każdą wykresówkę (lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy); karę w wysokości 50 zł za brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów, tj. stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu (lp. 6.3.6. załącznika nr 3 do ustawy) oraz karę w wysokości 800 zł za niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie (lp. 1.4. załącznika nr 3 do ustawy), w związku ze sprzedażą dwóch pojazdów zgłoszonych do licencji. W ocenie Sądu, zaprezentowane przez organy decyzyjne stanowisko co do wystąpienia przesłanek do nałożenia na skarżącą ww. kary pieniężnej w wysokości 800 zł jest przedwczesne, a w sferze prawnej niewystarczające. Przede wszystkim jednak zostało podjęte z naruszeniem przepisów o postępowaniu administracyjnym, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tego rodzaju wadliwość decyzji sąd administracyjny bierze pod uwagę w pierwszej kolejności. Dlatego Sąd w niniejszej sprawie jako pierwsze badał stawiane w skardze zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 i art. 107 K.p.a. i uznał, że są one zasadne. Podkreślenia wymaga, że sporządzone zgodnie z wymogami art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie decyzji administracyjnej jest odzwierciedleniem toku postępowania, ustaleń poczynionych przez organ i dowodów, które doprowadziły do takich, a nie innych wniosków. Wedle tego przepisu, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza także zasady ogólne postępowania administracyjnego, przede wszystkim określoną w art. 7 K.p.a. zasadę dochodzenia prawdy obiektywnej i realizujący tę zasadę szereg przepisów nakładających na organy administracji obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.), oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.). Powyższe naruszenia stanowią podstawę do uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji. Pamiętać trzeba, że uzasadnienie decyzji jest tak samo ważne, jak jej rozstrzygnięcie, zarówno dla strony, jak i dla sądu administracyjnego kontrolującego decyzję pod względem zgodności z prawem, gdyż powinno odzwierciedlać stanowisko organu i wyjaśniać przebieg rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Skoro strona postępowania stawia konkretne zarzuty w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, to - z uwagi na wymogi stawiane przez ustawodawcę w art. 107 § 3 K.p.a., a także ze względu na zasadę przekonywania (art. 11 K.p.a.) i obowiązek dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej - ma prawo oczekiwać odniesienia się przez organ do przedstawionej argumentacji. Badając realizację przez organ powyższych powinności, nie sposób nie dostrzec, że w zaskarżonej decyzji nie dokonano w sposób wystarczający oceny i weryfikacji stawianego przez stronę zarzutu dotyczącego błędnego zastosowania przez organy przepisów art. 8 ust. 3, art. 5b ust. 1 i 2 oraz art. 14 ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2013 r., do sytuacji sprzedaży w dniu 8 lipca 2013 r. dwóch pojazdów zgłoszonych do licencji, bez poinformowania o tym fakcie organu, który tej licencji udzielił. W konsekwencji tego, zdaniem B. B., doszło do nieuprawnionego przypisania jej naruszenia, o jakim mowa w lp. 1.4. załącznika nr 3 do ustawy. W ocenie Sądu, poruszona przez skarżącą kwestia jest istotna i wymagała dokładnego wyjaśnienia. W tym zakresie wskazać przyjdzie, że w przedmiotowej sprawie WITD wszczął w dniu 9 września 2014 r. postępowanie, w toku którego ustalił, że w dniu 8 lipca 2013 r. skarżąca sprzedała dwa pojazdy o numerach rejestracyjnych [...] i [...]. Pojazdy te zostały zgłoszone do licencji i na dzień 18 września 2014 r. nadal pozostawały w ewidencji organu udzielającego licencji. W tych okolicznościach organy uznały, że skoro przedsiębiorca nie dokonał zmiany danych odnośnie pojazdów pozostających w jego dyspozycji, to naruszył obowiązujący w dacie orzekania art. 14 ustawy. Uzasadniając obowiązek nałożenia kary za powyższe naruszenie, WITD powołał się na przepisy art. 5 ust. 3 pkt 5 i art. 8 ust. 3 pkt 8 ustawy o transporcie drogowym, w ich brzmieniu obowiązującym do dnia 15 sierpnia 2013 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265). Natomiast, cytując art. 14 ustawy o transporcie drogowym i wskazując na naruszenie tego przepisu, organ pierwszej instancji odwołał się do jego treści nadanej ustawą zmieniającą z dnia 5 kwietnia 2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 567), która weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2013 r. Wedle tej regulacji, przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił: 1) zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a, 2) licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Także organ odwoławczy wskazał jako podstawę prawną rozstrzygnięcia w tym zakresie aktualnie obowiązujące przepisy ustawy o transporcie drogowym, w tym cyt. art. 14, a także art. 5 ust. 1, wedle którego podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, oraz art. 7a ust. 7, po myśli którego po uzyskaniu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego przedsiębiorca przedkłada do organu, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wykaz pojazdów zawierający następujące informacje: 1) markę, typ; 2) rodzaj/przeznaczenie; 3) numer rejestracyjny; 4) numer VIN; 5) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem. W związku z zaistniałym pomiędzy stronami sporem odnośnie możliwości nałożenia kary pieniężnej za naruszenie określone w lp. 1.4. załącznika nr 3 do ustawy, wskazać należy, że w orzecznictwie sądowym trafnie akcentuje się, iż kara z tytułu naruszenia może być nałożona jedynie wówczas, gdy przewiduje to stan prawny z daty zdarzenia (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 436/14, dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W dacie tej powinien istnieć również obowiązek, którego naruszenie zarzuca organ. Skoro w realiach sprawy doszło do zbycia dwóch pojazdów - wymienionych w wykazie dołączonym do licencji - w dniu 8 lipca 2013 r., to organy powinny zbadać kwestię istnienia ewentualnego obowiązku zgłoszenia zmiany danych oraz wystąpienia podstaw prawnych do nałożenia kary za naruszenie tego obowiązku - z uwzględnieniem przepisów wówczas obowiązujących. Tylko w przypadku, gdy stan prawny z daty sprzedaży pojazdów nakładał na przedsiębiorcę obowiązek zgłoszenia zmiany danych w tym zakresie i jednocześnie ustawodawca przewidział sankcję z tego tytułu, możliwe byłoby nałożenie kary pieniężnej, o ile oczywiście pozwala na to obowiązujący porządek prawny. Z zasady niedziałania prawa wstecz wynika bowiem zakaz nakładania sankcji za czyn, który w czasie jego popełnienia nie stanowił naruszenia prawa. Tymczasem, takiej oceny organy obu instancji nie dokonały. Przytoczone w decyzji pierwszoinstancyjnej przepisy ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu sprzed zmiany ustawy (art. 5 i art. 8), określają jedynie wymogi wniosku, jakie winien spełnić przedsiębiorca ubiegający się o licencję. Podobnie, w zaskarżonej decyzji pominięto konieczność przeanalizowania, pod podanym wyżej kątem, stanu prawnego w dniu sprzedaży pojazdów. Powyższe oznacza brak dostatecznego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy w kwestiach, które mogły wpłynąć na sposób jej rozpatrzenia, a w efekcie świadczy o naruszeniu zasady prawdy obiektywnej i wydaniu decyzji z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów. Ponadto, za zbyt ogólnikową i niewyjaśniającą istoty sporu Sąd uznał przedstawioną w zaskarżonej decyzji argumentację przemawiającą za koniecznością zastosowania aktualnie obowiązujących przepisów ustawy. B. B. słusznie zarzuca, że organ odwoławczy nie odpowiedział na jej wątpliwości dotyczące zastosowanych przez WITD przepisów ustawy, tj. art. 8 i 5b ust. 1 i 2, które - co podkreśliła - nie odnoszą się wprost do jej przypadku, ponieważ nie posiada licencji wydanej dla samochodu osobowego, taksówki lub pojazdu samochodowego przeznaczonego konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, ani też nie zajmuje się pośrednictwem przy przewozie rzeczy. Skarżąca uważa nadto, że w poprzednim stanie prawnym nie miała obowiązku zgłaszania zmian do licencji na transport drogowy. Również zdaniem Sądu, zgłoszonego w odwołaniu problemu nie tłumaczy jedynie przypomnienie przez GITD, że "po zmianie ustawy strona zachowała nabyte na mocy licencji uprawnienia" oraz uwaga, że powyższe "oznacza (...) obowiązek wykonywania obowiązków, które wiążą się z posiadaniem licencji". Takie ogólne, mało konkretne wyjaśnienie kwestii spornej, gdy strona przedstawia własną interpretację przepisów ustawy w kontekście jej sytuacji, wykazując przy tym brak podstaw do ich zastosowania, nie realizuje obowiązującej w procedurze administracyjnej zasady przekonywania oraz nie jest wystarczające w świetle wymogów stawianych przez ustawodawcę w art. 107 § 3 K.p.a. Powtórzyć przyjdzie, że ukazane w decyzji stanowisko organu powinno objaśniać przebieg rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego, a strona ma prawo oczekiwać odniesienia się przez organ do przedstawionej argumentacji. W tym miejscu wyraźnego podkreślenia wymaga, że ostatnio poczynione uwagi dotyczyły argumentacji zaprezentowanej w obu kontrolowanych decyzjach organów administracji i zastosowanych przez te organy regulacji prawnych (art. 5 i art. 8 i art. 14 ustawy). W ponownym rozpoznaniu sprawy istotną natomiast kwestią będzie to, czy w jej stanie faktycznym omawiane regulacje oraz wskazane przyczyny stwierdzonego naruszenia powinny mieć zastosowanie. Odnotować nadto trzeba, że w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podniósł dodatkowo, iż wykonywanie transportu drogowego rzeczy po dniu 14 sierpnia 2013 r. również wymaga posiadania uprawnień do wykonywania transportu drogowego rzeczy. Jednocześnie tłumaczył, że pomiędzy dawną licencją na wykonywanie transportu drogowego rzeczy a obecnym zezwoleniem na wykonywanie zawodu przewoźnika istnieje ciągłość, wyrażająca się tym, że zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika zastąpiło licencje na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, zaś poprzednio uzyskane licencje na wykonywanie transportu drogowego rzeczy uzyskały rangę zezwoleń na wykonywanie zawodu przewoźnika. Tak więc dopiero w piśmie procesowym sporządzonym po wydaniu zaskarżonej decyzji GITD zaprezentował szerszą argumentację w kwestii zasadności stwierdzenia wobec skarżącej naruszenia z lp. 1.4. załącznika nr 3 do ustawy. Niewątpliwie, ocena prawna sprawy pod tym kątem, z uwzględnieniem "nowych" (innych niż podane w decyzji) przesłanek uzasadniających stwierdzenie naruszenia, nie została przeprowadzona w toku postępowania administracyjnego, nie legła u podstaw jej rozstrzygnięcia, nie została przedstawiona w uzasadnieniach kolejnych decyzji, tak, by strona została z nią zapoznana i by korzystając ze swych praw, mogła wskazać kierunek ewentualnego zaskarżenia podjętych decyzji przez podanie argumentacji pozostającej w bezpośrednim związku z treścią decyzji. To decyzja, a nie pismo procesowe kierowane do sądu, powinna wyjaśniać rozstrzygnięcie, którego prawidłowość jest następnie przedmiotem kontroli sądowej. Dlatego, zdaniem Sądu, konieczne stało się uchylenie wydanych w sprawie decyzji w omawianej części, by w ponownie prowadzonym postępowaniu - po rozważeniu stanu prawnego z daty zdarzenia - organ mógł zdecydować i dać temu wyraz w podjętym rozstrzygnięciu, popartym wskazaniem odpowiednich przepisów, o nałożeniu na stronę kary pieniężnej z tytułu niezgłoszenia w wymaganym terminie komentowanych danych, o ile oczywiście uzna, że zachodzą przesłanki do stwierdzenia takiego naruszenia. Natomiast rola sądu administracyjnego sprowadza się wyłącznie do badania (korygowania) działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie do zastępowania ich w załatwianiu spraw i samodzielnego kreowania "nowych" podstaw prawnych końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd administracyjny, który jest w zasadzie sądem kasacyjnym, ocenia bowiem zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej; nie zastępuje go w czynnościach. Z tych przyczyn Sąd uchylił decyzję organu odwoławczego i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, w części, w jakiej nakładają na skarżącą karę pieniężną w wysokości 800 zł. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w pozostałym zakresie, Sąd stwierdził, że organy przeprowadziły należytą analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, uwzględniając wyniki kontroli oraz wyjaśnienia przedsiębiorcy, i zasadnie dopatrzyły się podstawy do nałożenia na skarżącą kary w kwocie 1.500 zł z tytułu okazania podczas kontroli wykresówek, które nie zawierały wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy - za każdą wykresówkę (lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy) oraz w kwocie 50 zł za brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów, tj. stanu licznika w chwili zakończenia użytkowania pojazdu (lp. 6.3.6. załącznika nr 3 do ustawy). Z akt sprawy wynika, że w toku kontroli przeprowadzono m.in. analizę zapisów na wykresówkach, dokonano również analizy norm związanych z przestrzeganiem przepisów dotyczących warunków i obowiązków przewozu drogowego. W wyniku tej analizy stwierdzono, że kontrolowani kierowcy w pojedynczych przypadkach naruszyli przepisy cyt. wyżej rozporządzenia nr 561/2006. Dowody zgromadzone w sprawie potwierdzają także naruszenie przepisów ww. rozporządzenia nr 3821/85 Odnośnie naruszenia określonego w lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy, wskazać trzeba, że po myśli art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać urządzeń zainstalowanych w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 3 tiret drugie lit. b), c) i d): a) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, wprowadza się na wykresówkę, ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc karty; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB, wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do ręcznego wprowadzania danych, w jakie wyposażone jest urządzenie rejestrujące. Natomiast, zgodnie z art. 9 rozporządzenia nr 561/2006, czas spędzony na dojeździe do miejsca postoju pojazdu objętego zakresem tego rozporządzenia lub powrotu z tego miejsca, jeżeli pojazd nie znajduje się ani w miejscu zamieszkania kierowcy, ani w bazie pracodawcy, w której kierowca zwykle pracuje, nie jest liczony jako odpoczynek lub przerwa, chyba że kierowca znajduje się na promie lub w pociągu i posiada dostęp do koi lub do kuszetki (ust. 2). Czas spędzony przez kierowcę kierującego pojazdem nieobjętym zakresem ww. rozporządzenia do lub z pojazdu objętego zakresem niniejszego rozporządzenia, który nie znajduje się w miejscu zamieszkania kierowcy ani w bazie pracodawcy, gdzie kierowca zazwyczaj pracuje, jest traktowany jako "inna praca" (ust. 3). W świetle tych regulacji prawidłowo wywodziły organy, że dojazd do miejscowości innej niż ta, w której zakończono używanie wykresówki, zawsze winien być rejestrowany na odwrocie tarczy. Skoro zakwestionowane podczas kontroli wykresówki kierowcy P. R. i S. P. (opisane wcześniej) nie zawierały takich adnotacji, to organy zasadnie uznały, że kierowcy ci - z naruszeniem art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/859 - nie rejestrowali wszystkich okresów swej aktywności. W efekcie, wystąpiła podstawa do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 300 zł za każdą wykresówkę, za naruszenie, o jakim mowa w lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy. Z uwagi na zgłoszone przez stronę w postępowaniu administracyjnym zarzuty, wyjaśnić jeszcze należy, że stosownie do art. 4 lit. e rozporządzenia nr 561/2006, "inna praca" oznacza czynności zdefiniowane jako czas pracy w art. 3 lit. a dyrektywy 2002/15/WE, z wyjątkiem "prowadzenia pojazdu", włącznie z wszelką pracą dla tego samego lub innego pracodawcy, w sektorze transportowym lub poza nim. Niewątpliwie, okres takiej pracy winien być zarejestrowany na wykresówce. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy oraz z wyjaśnień przedsiębiorcy wynika, że ww. kierowcy nie odnotowali na wykresówce aktywności polegającej na dojeździe z miejsca zakończenia zadania przewozowego do miejsca rozpoczęcia prowadzenia pojazdu lub też bazy przedsiębiorstwa, choć stosownie do treści przytoczonego już wcześniej art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 561/2006, nie jest to czas liczony jako odpoczynek lub przerwa; jest on traktowany jako "inna praca". Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, okoliczności podnoszone przez skarżącą w odwołaniu odnośnie przyczyn braku wymaganych wpisów na wykresówkach oraz prywatnych przewozów wykonywanych w tym czasie przez kierowców, nie mogły być podstawą do wyłączenia jej odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia, ponieważ w świetle obowiązujących przepisów ustawy o transporcie drogowym odpowiedzialność za skutek w postaci naruszenia przepisów tej ustawy ponosi przedsiębiorca wykonujący transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, a odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny i nie jest oparta na zasadzie winy. Dlatego za prawidłowe trzeba uznać ustalenia organów w omawianym zakresie, tym bardziej, że skarżąca nie wykazała w żaden sposób, aby ustalenia te były niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy. Z kolei, uzasadniając naruszenie opisane w lp. 6.3.6. załącznika nr 3 do ustawy, polegające na braku w okazanej wykresówce przepisowych wpisów, a to stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu, organy trafnie wyjaśniły, że zgodnie z art. 15 ust. 5 lit. d rozporządzenia nr 3821/85, każdy członek załogi pojazdu nanosi na swoją wykresówkę informacje dotyczące wskazania licznika długości drogi przy rozpoczęciu pierwszej jazdy zarejestrowanej na wykresówce, oraz przy zakończeniu ostatniej jazdy zarejestrowanej na wykresówce. Dokonując analizy wykresówki M. D., który prowadził pojazd w dniu 17 marca 2014 r., prawidłowo organy wywodziły, że skoro na wykresówce nie odnotowano stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu, to uzasadnione było stwierdzenie naruszenia, za które kara wynosi 50 zł, stosownie do lp. 6.3.6. załącznika nr 3 do ustawy. Trafnie również organ odwoławczy uznał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek przemawiających za zastosowaniem art. 92c ust. 1 ustawy, zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Odnotować bowiem należy, że wskazane powyżej okoliczności powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu. Tymczasem, skarżąca nie udowodniła, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia prawa przez kierowców pojazdu lub że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń bądź okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Prawidłowo ponadto uznał organ odwoławczy, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 92b ustawy, który odnosi się do naruszeń dotyczących norm czasu pracy kierowców. Skoro organy nie wykryły naruszenia przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw i okresów odpoczynku, to brak było podstaw do zastosowania tej regulacji. Uwzględniając powiedziane dotąd, Sąd nie stwierdził, by organy decyzyjne naruszyły prawo materialne lub reguły postępowania w zakresie nałożenia kary za naruszenie określone w lp. 6.3.6 i 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., uchylił obie zaskarżone decyzje w części dotyczącej nałożenia kary w wysokości 800 zł za niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o czym orzekł w pkt 1 wyroku. O wstrzymaniu wykonania decyzji w uchylonej części Sąd orzekł na podstawie art. 152 P.p.s.a. Rozpoznając ponownie sprawę odnośnie nałożenia kary, o jakiej mowa w lp. 1.4. załącznika nr 3 do ustawy, organ pierwszej instancji uwzględni przedstawioną powyżej ocenę Sądu, w tym przede wszystkim przeanalizuje stan prawny obowiązujący w dacie sprzedaży przez skarżącą pojazdów. Ustalenia w powyższym zakresie, a następnie uzasadnienie prawne dotyczące ewentualnego nałożenia kary, organ przedstawi w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu decyzji.