II SA/Op 128/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Grażyna Jeżewska (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi S. K. na orzeczenie Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, dotychczasowego orzeczenia dyscyplinarnego oddala skargę. Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest orzeczenie Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...], nr [...] utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w K., który w dniu [...], nr [...], działając na podstawie art. 135s ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277, z późn. zm. – zwanej dalej ustawą o Policji), po rozpatrzeniu wniosku [...] S. K. [...] o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, odmówił uchylenia dotychczasowego orzeczenia z dnia 4 maja 2004 r., nr [...]. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: Komendant Powiatowy Policji w K. w dniu 4 maja 2004 r. wydał, kończąc postępowanie dyscyplinarne, orzeczenie nr [...], uznające S. K. winnym czynu polegającego na tym, że w okresie od czerwca 2002 r. do marca 2003 r., będąc referentem ds. informatyki w Komendzie Powiatowej Policji w K. nie zachował należytej ostrożności w trakcie wykonywania obowiązków służbowych, kilkakrotnie przekazywał telefonicznie informacje stanowiące tajemnicę służbową, uzyskane z policyjnych komputerowych baz danych osobie do tego nie uprawnionej, tj. o czyn stanowiący naruszenie dyscypliny służbowej wynikający z art. 27 ust. 1 w zw. z art. 58 ust.1 ustawy z dnia 4 kwietnia 1990 r. o Policji, art. 132 ust.1 i art. 132a ust. 2 ustawy o Policji, zarządzenia nr 6/2002 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2002 r. w sprawie uzyskiwania, przetwarzania i wykorzystywania przez Policję informacji oraz sposobów zakładania i prowadzenia zbiorów tych informacji (Dz. Urz. KGP. Nr 8, poz.44), ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych i decyzji nr 87/99 Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji. W orzeczeniu tym odstąpiono od ukarania skarżącego. Skarżący nie wniósł odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego. Powyższe orzeczenie stało się prawomocne w dniu 13 maja 2004 r. Pismem z dnia 17 kwietnia 2007 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w K. o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, podnosząc iż w postępowaniu dyscyplinarnym ograniczono jego prawo do obrony, gdyż ustanowionym przez niego obrońcą był policjant, podczas gdy Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 19 marca 2007 r. uznał, że przepis art. 135f ust.1 pkt 4 ustawy o Policji ograniczający możliwość powoływania obrońcy jedynie spośród policjantów jest niezgodny z Konstytucją RP. Dlatego skarżący miał w trakcie postępowania dyscyplinarnego ograniczone prawo do profesjonalnej pomocy ze strony radcy prawnego lub adwokata. Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2007 r. nr [...], Komendant Powiatowy Policji w K., odmówił S. K. wznowienia postępowania dyscyplinarnego z powodu braku przesłanek wynikających z art. 135r ust. 2 oraz art. 135r ust. 1 ustawy o Policji. Organ II instancji postanowieniem z dnia 21 grudnia 2007 r., nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego na powyższe postanowienie, utrzymał je w mocy. W wyniku skargi na postanowienie Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu tut. Sąd wyrokiem z dnia 13 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Op 85/08, uchylił postanowienia obu instancji wskazując, że organy błędnie przeprowadziły czynności co do przyczyn wznowienia postępowania przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania dyscyplinarnego. Ponadto Sąd wskazał iż w przypadku złożenia wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego organ w pierwszej kolejności zobowiązany jest do dokonania oceny terminów z art. 135r ust. 3, 5 i 7 ustawy o Policji bowiem nie wznawia się postępowania po upływie terminów przewidzianych wymienionymi przepisami. Komendant Powiatowy Policji w K., stosując się do oceny prawnej i wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zawartych w omówionym wyroku, postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2008 r. nr [...], wznowił postępowanie dyscyplinarne. Następnie tenże Komendant orzeczeniem z dnia [...]., na podstawie art. 135s ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, odmówił uchylenia własnego orzeczenia nr [...] z dnia 4 maja 2004 r. W uzasadnieniu, powołując się na wyrok tut. Sądu wskazał, iż dokonał oceny terminów uprawniających do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W wyniku jej uznał, że wniosek S. K. został złożony w wymaganym trzydziestodniowym terminie. Stąd w dniu 3 września 2008 r. postanowieniem nr [...] wyznaczył kom. J. Ż. na rzecznika dyscyplinarnego do prowadzenia wznowionego postępowania. W związku z wszczęciem tego postępowania [...] S. K. został poinformowany o możliwości zapoznania się z materiałami postępowania i czynnego udziału w postępowaniu. W dniu 5 października 2008 r. S. K. złożył wniosek dotyczący wznowionego postępowania podnosząc, że "postępowanie powinno być wznowione i każda czynność powinna być powtórzona z udziałem profesjonalnego obrońcy.", gdyż "wyłapał by on wszystkie niuanse w tej sprawie (...), złożył szereg wniosków dowodowych itp." Zawnioskował o ustanowienie obrońcy z urzędu. W dniu 3 listopada 2008 r. skarżący doprecyzował treść wniosku, wnosząc o uchylenie dotychczasowego orzeczenia i uniewinnienie, bądź umorzenie postępowania dyscyplinarnego. Organ I instancji, badając przyczynę wznowienia postępowania, opartą przez S. K. na treści art. 135r ust. 2 ustawy o Policji stanowiącego, że postępowanie dyscyplinarne "wznawia się na wniosek ukaranego lub obwinionego, albo w przypadku jego śmierci na wniosek członka rodziny uprawnionego do renty rodzinnej, jeżeli w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stracił moc lub uległ zmianie przepis prawny będący podstawą wydania orzeczenia dyscyplinarnego" stwierdził, że orzeczenie kończące postępowanie dyscyplinarne nie było wydane na podstawie cyt. przepisu. Wskazał, iż podstawą prawną tego orzeczenia był art. 135j ust. 1 pkt 2 i ust. 5 oraz art. 27 ust. 1 w zw. z art. 58 ust.1 ustawy o Policji, art. 132 ust. 1 i 132a ust. 2 ustawy o Policji i zarządzenie nr 6/2002 KGP z dnia 16 maja 2002 r. w sprawie uzyskiwania, przetwarzania i wykorzystywania przez Policję informacji oraz sposobu zakładania zbiorów informatycznych. Podkreślił, iż przepis który został zmieniony w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego nie tylko nie był podstawą ale również nie miał wpływu na treść wydanego orzeczenia. Zaznaczył również, iż S. K. pomimo, że we wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego podnosił fakt ograniczenia możliwości profesjonalnej obrony w prowadzonym aktualnie postępowaniu dyscyplinarnym, mając możliwość ustanowienia nowego obrońcy w czynnościach po wznowieniu, nie dokonał tego. W swoim wniosku z dnia 5 października 2008 r. nie cofnął pełnomocnictwa dotychczasowemu obrońcy i nie ustanowił nowego, korzystając z przysługujących mu uprawnień związanych z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego. Od opisanego orzeczenia skarżący wniósł odwołanie do Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji, wnosząc o zmianę orzeczenia i uniewinnienie w postępowaniu wznowieniowym. Zarzucił, że jego wniosek o przyznanie adwokata, bądź radcy prawnego z urzędu nie został rozpatrzony przez organ I instancji w formie procesowej, tj. postanowieniem. Ponownie zawnioskował o przyznanie mu obrońcy z urzędu oraz wskazał, że w trakcie trwania postępowania dyscyplinarnego był szantażowany, poddany mobbingowi oraz zmuszany do określonego postępowania. Wniósł o przesłuchanie w charakterze świadka nadkom. K. M. na okoliczność przesłania do obrońcy R. H. orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w K. Orzeczeniem z dnia [...], nr [...] Opolski Komendant Wojewódzki Policji, na podstawie art. 135s ust. 5 ustawy o Policji, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu, podzielając ustalenia faktyczne i ocenę prawną organu I instancji odnotował, że zgodnie z art. 135s ust. 1 ustawy o Policji po wznowieniu postępowania dyscyplinarnego przeprowadza się czynności dowodowe ograniczone do przyczyn wznowienia. Podał, że przyczyną wznowienia postępowania dyscyplinarnego był wniosek złożony przez obwinionego w związku ze stwierdzeniem przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności art. 135f ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis ten zawężał możliwość ustanowienia obrońcy w postępowaniu dyscyplinarnym jedynie do policjantów. Ustawa z dnia 28 kwietnia 2008 r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2008 r. nr 86, poz. 521) rozszerzyła możliwość ustanowienia obrońcy również o adwokata i radcę prawnego. Poza tym, organ odwoławczy, cytując treść art. 135r ust. 2 ustawy o Policji, dostrzegł, że uchylony przepis art. 135f ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji stanowił o uprawnieniach obwinionego, lecz nie był podstawą wydania orzeczenia dyscyplinarnego. Zauważył również, że obwiniony w trakcie postępowania dyscyplinarnego, po wznowieniu postępowania dyscyplinarnego, nie zabiegał o wyznaczenie innego obrońcy niż podinsp. R. H. Organ odwoławczy zaakcentował, że postępowanie dyscyplinarne jest odrębnym postępowaniem, którego zasady wszczęcia, prowadzenia oraz zakończenia reguluje ustawa o Policji. Ustawa ta reguluje prawa i obowiązki obwinionego, rzecznika dyscyplinarnego oraz przełożonego dyscyplinarnego, zaś w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie (art. 135p ust. 1 ustawy o Policji) odsyła do Kodeksu postępowania karnego w sprawach dotyczących jedynie wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. Organ odwoławczy podkreślił, iż ani ustawa o Policji, ani rozporządzenie MSW i A z dnia 18 listopada 2003 r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów, nie dają uprawnień przełożonemu dyscyplinarnemu do przydzielenia obwinionemu obrońcy z urzędu. Użyte w art. 135f ust. 1 pkt 4a sformułowanie, że w toku postępowania dyscyplinarnego obwiniony ma prawo do ustanowienia obrońcy, którym może być policjant, adwokat lub radca prawny, stanowi jedynie o prawie obwinionego, jeżeli uzna to za konieczne, do ustanowienia obrońcy, którym może być jedna z wymienionych osób. Prawodawca nie nałożył na przełożonego dyscyplinarnego obowiązku ustanowienia obrońcy z urzędu, - gdy obwiniony tego zażąda. Na powyższe orzeczenie Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji S. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, wnosząc o uchylenie orzeczeń obu organów w całości, zarzucając orzeczeniu nr [...] naruszenie praw i swobód gwarantowanych obywatelom RP ustawą zasadniczą oraz ratyfikowanymi przez Rzeczpospolitą Polską umowami międzynarodowymi, a także przepisów ustawy o Policji, w szczególności rozdziału 10 i art. 14 ust. 3. Wniósł także o zobowiązanie przez Sąd organów Policji do ponownego rozpatrzenia postępowania dyscyplinarnego w całości, jak też zobowiązania organów do podjęcia wszystkich czynności związanych z tym postępowaniem. Wskazał, że złożył wniosek o przydzielenie adwokata z urzędu, tymczasem organy nie wydały żadnego aktu o uwzględnieniu bądź odmowie jego wniosku, a miały taki obowiązek na podstawie art. 135e pkt 7 ustawy o Policji. Odnotował, iż argumentacja organu I instancji w tej kwestii wskazuje na niedokładną i powierzchowną analizę jego wniosków (z 5 października 2008 r. i 3 listopada 2008 r.) przedstawiających okoliczności, które organ miał uwzględnić z urzędu. Ponownie wskazał na stosowanie wobec niego szantażu i metody "zmiękczania" oraz zastraszania w postępowaniu dyscyplinarnym. Wznawiając postępowania organy powinny były wziąć pod uwagę te okoliczności. Poza tym wniósł o uwzględnienie argumentacji przedstawionej w aktach postępowania dyscyplinarnego zakończonego wyrokiem WSA W Opolu z dnia 13 maja 2008 r. Zauważył, że nie został uwzględniony jego wniosek o przesłuchanie nadkom. K. M., wnosząc o zobowiązanie organu do przeprowadzenia tej czynności. W skardze skarżący przywołał również okoliczności nie związane ze sprawą wznowienia postępowania. Odpowiadając na skargę Opolski Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo zaakcentował, że skarżący nie ustanowił w trakcie postępowania dyscyplinarnego innego pełnomocnika niż podinsp. R. H. Skarżącego nie reprezentował profesjonalny pełnomocnik, którego przełożeni dyscyplinami nie dopuścili do udziału w postępowaniu. Nie skorzystał z możliwości ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika także w sprawie o wznowienie postępowania dyscyplinarnego. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji, nie uwzględnił jego wniosku o ustanowienie obrońcy z urzędu i nie zastosował w tym zakresie formy postanowienia stwierdził, iż wniosek o ustanowienie pełnomocnika przez organ Policji nie jest wnioskiem dowodowym, zaś z treści art. 135f ust. 1 pkt 4a 2 ustawy o Policji jednoznacznie wynika, że to obwiniony ustanawia obrońcę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.). W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu (art. 151 P.p.s.a.). Sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem. Sąd administracyjny rozważa, czy decyzja organu administracji publicznej została wydana na podstawie i w granicach obowiązującego prawa materialnego oraz procesowego. Rozpatrując skargę S. K. pod tym kątem, Sąd nie stwierdził, aby organ przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji dopuścił się naruszenia prawa materialnego, ewentualnie przepisów postępowania, w stopniu w jakim mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący podniósł, że w postępowaniu dyscyplinarnym uniemożliwiono mu obronę. Wskazał, że obowiązujące w czasie prowadzenia postępowania przepisy prawa ograniczały mu prawa do wyznaczenia obrońcy tylko do policjantów, gdy Trybunał Konstytucyjny uznał przepis ustawy o Policji ograniczający prawo policjanta do wyznaczenia obrońcy wyłącznie spośród innych policjantów za niezgodny z Konstytucją. W ocenie skarżącego, ogłoszenie tego wyroku jest wystarczającą przesłanką do wznowienia postępowania, bowiem zgodnie z art. 135r ust. 2 ustawy o Policji postępowanie dyscyplinarne wznawia się na wniosek ukaranego lub obwinionego, jeżeli w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stracił moc lub uległ zmianie przepis prawny, będący podstawą wydania orzeczenia dyscyplinarnego. Bezspornym jest w sprawie, że podstawą wydania orzeczenia dyscyplinarnego o wymierzeniu skarżącemu kary dyscyplinarnej nagany stanowił przepisy art. 135j ust. 1 pkt 2 i ust. 5 ustawy o Policji. Poza sporem pozostaje, że powołany wyżej przepis nie były przedmiotem rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego w wyroku z dnia 19 marca 2007 r., nr K 47/05. Odnosząc się zatem do zarzutu skargi dotyczącego nieuwzględnienia przez organy administracji opisanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego wskazać należy, że cyt. art. 135r ust. 2 in fine ustawy o Policji, w ocenie tut. Sądu nie stwarza podstawy do wznowienia postępowania dyscyplinarnego, dotyczy bowiem art. 135f ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, który przewidywał uprawnienie obwinionego policjanta do ustanowienia obrońcy spośród policjantów. Podkreślić trzeba, że przepis ten ma charakter przepisu procesowego, a nie materialnego. Słusznie zatem organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie przepis ten nie stanowił podstawy wydania orzeczenia dyscyplinarnego, dlatego też wejście w życie orzeczenia TK, nie uprawnia Sądu do zakwestionowania rozstrzygnięcia organów Policji. Następnie przyjdzie zauważyć, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla ten akt w całości lub części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Zgodnie z nieobowiązującym już art. 135f ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji obwiniony miał prawo do ustanowienia obrońcy za jego zgodą jedynie spośród policjantów. Przepis ten został uznany przez Trybunał Konstytucyjny w wymienionym wyżej wyroku za niezgodny z art. 42 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W myśl tych przepisów każdy, przeciw komu prowadzone jest postępowanie karne, ma prawo do obrony we wszystkich stadiach postępowania. Może on w szczególności wybrać obrońcę lub na zasadach określonych w ustawie korzystać z obrońcy z urzędu (art. 42 ust. 2 Konstytucji). Jednocześnie ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw (art. 31 ust. 3 Konstytucji). Stwierdzenie niekonstytucyjności art. 135f ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji nie oznacza jednak, że wszelkie wcześniejsze orzeczenia dyscyplinarne, które zapadły przed wejściem w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, przed wydaniem których obwinieni funkcjonariusze nie skorzystali z prawa do ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika ze względu na treść art. 135f ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, były wydane z naruszeniem prawa w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu. Byłoby to uzasadnione tylko w przypadku, jeżeli skarżący wykazałby, że ze względu na ograniczenie wynikające z niekonstytucyjnego przepisu nie brał bez własnej winy udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego). Zarzucając w skardze kasacyjnej naruszenie art. 135f ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji skarżący nie wskazał jednak w jaki sposób niekonstytucyjne wyłączenie możliwości ustanowienia w sprawie adwokata lub radcy prawnego mogło wpłynąć na ograniczenie możliwości jego działania w postępowaniu dyscyplinarnym, a Sąd, nie mógł w tym zakresie czynić domniemań. S. K. zarówno we wniosku, w odwołaniu od decyzji, jak i w skardze do Sądu, nie wskazał w jaki sposób niekonstytucyjne wyłączenie możliwości ustanowienia w sprawie adwokata lub radcy prawnego mogło wpłynąć na ograniczenie możliwości jego działania w postępowaniu dyscyplinarnym. W szczególności nie podał jakie zarzuty lub wnioski mógłby podnieść, a zaniechał tego wskutek braku ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, ewentualnie w jakich czynnościach z tego powodu czynnie nie uczestniczył. Jego argumentacja ograniczyła się jedynie do ogólnego stwierdzenia, że profesjonalny obrońca mógłby, jak to określił skarżący, "wyłapać niuanse" sprawy oraz do zarzutu, iż nie rozpatrzono jego wniosku w formie aktu administracyjnego o przydzieleniu, bądź nie, profesjonalnego obrońcy z urzędu. Odnosząc się do tego ostatniego argumentu, należy podzielić stanowisko organu II instancji, że w świetle art. 135 f ust. 1 pkt 4a ustawy o Policji obwiniony miał prawo do ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Jednakże prawo to nie nakłada na organ obowiązku do podjęcia działań z urzędu nawet, gdy zostanie złożony wniosek w tej materii. Wbrew oczekiwaniu skarżącego trafnie organ II instancji uznał, że rzecznik dyscyplinarny wydaje postanowienia w postępowaniu dyscyplinarnym, jeżeli ich wydanie nie jest zastrzeżone do właściwości wyższego przełożonego, lecz tylko w tych przypadkach, gdy ustawa o Policji przewiduje taką formę załatwienia tych kwestii, np. rozpatrywanie wniosków dowodowych oraz gdy w niej wskazano na taką formę załatwienia spraw. W przedmiotach zaś nieuregulowanych w rozdziale 10 cyt. ustawy o Policji o odpowiedzialności dyscyplinarnej i karnej policjantów ustawa odsyła do Kodeksu postępowania karnego (art. 135p), wskazując na odpowiednie stosowanie przepisów dotyczących wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się również art. 184 Kodeksu postępowania karnego. Zgodzić się trzeba ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż wniosek o ustanowienie pełnomocnika przez organ policji nie jest wnioskiem dowodowym. Należy również odnotować, że skarżący nie skorzystał z przysługującego mu prawa i nie ustanowił do dnia wydania orzeczenia przez organ odwoławczy profesjonalnego pełnomocnika do obrony jego interesów w postępowaniu dyscyplinarnym, jak też postępowaniu wznowieniowym, o czym świadczy brak jakiejkolwiek dokumentacji w aktach administracyjnych sprawy. Pozostała argumentacja również nie zasługuje na uwzględnienie. Przyjdzie dostrzec, że jak słusznie zauważył Opolski Komendant Wojewódzki Policji po wznowieniu postępowania dyscyplinarnego przeprowadza się czynności dowodowe ograniczone jedynie do przyczyn wznowienia (art. 135s), zatem wniosek skarżącego o przesłuchanie nadkom. K. M. w tym postępowaniu nie mógł być uwzględniony. Podsumowując, w sytuacji, gdy brak jest przesłanek do wznowienia postępowania dyscyplinarnego, rozstrzygnięcie odmawiające uchylenia dotychczasowego orzeczenia należy uznać za prawidłowe. Organ II instancji zasadnie utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w K., dlatego Sąd uznał je za zgodne z prawem. Z przytoczonych powodów należało więc stwierdzić brak uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.