II SA/Op 129/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie: sędzia WSA Daria Sachanbińska asesor sądowy Grażyna Jeżewska – spraw. Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w dniu 27 września 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie należności przedemerytalnych 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że zaskarżona decyzja w całości nie podlega wykonaniu, 3) zasądza od Wojewody [...] na rzecz J. G. kwotę 255 (słownie: dwieście pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Starosta [...] decyzją z dnia [...], nr [...] , na podstawie art 37k, art. 371 oraz art. 6 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 14 grudnia 1994r o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. z 2003r Nr 58, poz. 514), odmówił J. G. przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego z uwagi na rozwiązanie umowy o pracę z ostatnim pracodawcą bez wypowiedzenia na skutek choroby trwającej od 29 lipca 2002r. do 25 sierpnia 2003r., a nie z powodu likwidacji stanowiska pracy z przyczyn o których mowa w Kodeksie pracy. Od tej decyzji odwołała się J. G., wnosząc o zmianę decyzji poprzez uwzględnienie jej wniosku, zarzucając decyzji organu I instancji sprzeczność ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału oraz obrazę przepisów materialnych, w szczególności art. 37k, 37l i art. 6 pkt 6 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. J. G. podniosła, że na stwierdzenie organu I instancji miała wpływ redakcja wcześniejszego wypowiedzenia: "na wskutek choroby trwającej od 29.07.2002 r. do 25.08.2003 r", tymczasem dostarczyła do PUP pismo pracodawcy precyzujące powód zwolnienia, zgodnie z oczekiwaniami Urzędu. Wyraziła pogląd, że pracownik ubiegający się o świadczenie jakie mu mocą ustawy przysługuje, nie może ponosić niekorzystnych skutków, wydania przez pracodawcę wadliwego w treści wypowiedzenia a następnie świadectwa pracy. Nie może też ucierpieć wobec mylnej interpretacji w/w dokumentów przez Urząd Pracy. Gdyby organ literalnie tłumaczył przyczyny zwolnienia, to już we wrześniu 2003r., odczytałby rzeczywistą przyczynę zwolnienia ze świadectwa pracy z 31 sierpnia 2003 r. w którym jednoznacznie określono jako jedyny powód "likwidacja etatu". Odwołująca uważa, że kierowanie jej na drogę postępowania sądowego o sprostowanie świadectwa jest zbędne. Weryfikacja bowiem świadectwa "z góry jest przesądzona na jej korzyść i niepotrzebnie przeciągnęłaby tylko w czasie jej starania." Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 6c ust. 2, art. 37k ust. 1 pkt 2, 37l ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że J. G. w dniu 24 grudnia 2003r. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w K., składając wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego, posiadając okres uprawniający do emerytury wynoszący 31 lat, 2 miesiące i 23 dni. Podniósł, iż w aktach administracyjnych sprawy znajduje się pismo pracodawcy z dnia 29 sierpnia 2003r. rozwiązujące ze stroną umowę o pracę bez wypowiedzenia z dniem 31 sierpnia 2003 r. oraz świadectwo pracy z dnia 31 sierpnia 2003 r. z którego wynika, iż stosunek pracy ustał w wyniku wypowiedzenia przez zakład pracy z powodu likwidacji etatu, zatem występują rozbieżności, gdyż w piśmie pracodawca rozwiązuje z J. G. umowę o pracę bez wypowiedzenia, natomiast ze świadectwa pracy wynika, iż stosunek pracy został rozwiązany za wypowiedzeniem przez zakład pracy z powodu likwidacji stanowiska pracy, na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 2 Kodeksu pracy oraz ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy - Dz. U. z 2002r. Nr 112, poz. 980). Wyjaśniając stwierdzone rozbieżności pracodawca, A w K., pismem z dnia 28 stycznia 2004r. poinformował Powiatowy Urząd Pracy w K., iż rozwiązanie umowy o pracę z J. G. nastąpiło bez wypowiedzenia z powodu likwidacji stanowiska pracy na skutek choroby strony trwającej od "29.07.2002r. do 25.08.2003r." Wojewoda [...] podniósł, że wraz z odwołaniem wpłynęło pismo pracodawcy z dnia 24 lutego 2004r. wnoszące sprostowanie do pisma z dnia 28 stycznia 2004r. z którego wynika, iż umowa o pracę ze stroną została rozwiązana bez wypowiedzenia z powodu likwidacji stanowiska pracy. W tej sytuacji, zdaniem organu, pracodawca kilkakrotnie podawał rozbieżne informacje dotyczące sposobu rozwiązania z J. G. stosunku pracy. Wskazał, iż po 30 czerwca 2003r. do małych firm, zatrudniających do 19 pracowników nie stosuje się ustawy z 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy (Dz. U. z 2002r. Nr 112, poz. 980, ze zm.). Małe zakłady mogą zwalniać pracowników z przyczyn leżących po ich stronie, w oparciu o ustawę o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, bowiem w art. 2 ust. 1 pkt 20a zawarto własną definicje przyczyn dotyczących zakładu pracy, a mieści się w niej np. likwidacja stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnych albo technologicznych. W przypadku J. G. zwolnienie powinno nastąpić na podstawie art. 30 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy, czyli za wypowiedzeniem pracodawcy z przyczyn, np. ekonomicznych. O wpisanie takiej klauzuli w świadectwie pracy i wypowiedzeniu przez pracodawcę powinien zadbać pracownik, ponieważ stosunek pracy z J. G. został rozwiązany bez wypowiedzenia z powodu likwidacji etatu na skutek choroby strony, natomiast w świadectwie pracy podano, że stosunek pracy ustał w wyniku wypowiedzenia z powodu likwidacji stanowiska pracy, bez podania przyczyn likwidacji, nie można przyjąć, iż rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło z przyczyn dotyczących zakładu pracy. W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i przyznanie skarżącej świadczenia przedemerytalnego, zasądzając na jej rzecz koszty postępowania w tym zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego art. 37 j ust. l pkt 2 ustawy o zatrudnieniu (...), bowiem spełniała wszystkie łączne warunki do świadczenia opisane art. 37 ustawy o zatrudnieniu Do dnia rozwiązania stosunku pracy ukończyła 50 lat oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący 30 lat. Tymczasem odmowę prawa do świadczenia stanowi dla organów obu instancji literalne brzmienie wypowiedzenia a właściwie kłopoty z jego redakcją po stronie pracodawcy. Nie zmienia to jednak wymowy i ostatecznie przyjętej przyczyny rozwiązania umowy o pracę, tj. z przyczyn leżących po stronie zakładu pracy wobec likwidacji stanowiska pracy wymuszonego względami ekonomicznymi. Skarżąca została zwolniona w trybie art. 30 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy z w w/w przyczyn. Nakładanie na pracownika, obowiązku dbałości o wpis takiej klauzuli do wypowiedzenia jest chybione, ponieważ to pracodawca układa treść wypowiedzenia samodzielnie bez konsultacji z pracownikiem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 27 września 2005 r. pełnomocnik złożył wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów procesu w kwocie 400 zł. uiszczonych przez skarżącą, obejmujących łączne wynagrodzenie adwokata oraz zwrot kosztów przejazdu. Nie określił precyzyjnie kosztów przejazdu, bowiem nie wystawia delegacji, lecz w jego ocenie jest to kwota około 40-50 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: sąd uwzględnił skargę jednak z innych powodów niż w niej wywiedziono, biorąc pod uwagę, że sąd rozstrzyga sprawę w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwaną dalej Prawo o postępowaniu). Następnie wskazać należy, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu). Z zasady legalności, wynika konsekwencja, iż administracyjny sąd wojewódzki ocenia, czy wydana decyzja jest zgodna z prawem obowiązującym w dacie jej wydania (wyrok NSA z dn. 14 stycznia 1999 r., sygn. akt III SA 4731/97 – LEX nr 37180), jeżeli naruszone zostało prawo materialne lub proceduralne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, decyzja podlega uchyleniu, zatem można negatywnie oceniać wydaną decyzję z powodu nieuwzględnienia przepisów obowiązujących w dacie jej wydania. Zgodzić się należało w pierwszym rzędzie z organami, że podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 37k ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r., nr 58, poz. 514 z późn. zm. - zwaną dalej ustawą) obowiązujący w dacie złożenia wniosku przez skarżącą, tj. w dniu 24 grudnia 2003 r. w brzmieniu: "świadczenie przedemerytalne przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 9, osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli: 1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, lub 2) do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub 3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub 4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. 2002 r. Nr 9, poz. 85, Nr 127, poz. 1088 i Nr 155, poz. 1287), lub 5) zakończyła okres zatrudnienia, o którym mowa w art. 19 ust. 2a, i w wyniku zaliczenia go do okresu uprawniającego do emerytury spełnia warunki określone w pkt 1, 3 lub 4." W przypadku skarżącej uprawnienia jej podlegały ocenie, na podstawie punktu 2 ustawy, w którym przyjęto, że prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje jeżeli do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym kobieta była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat. Artykuł 37l ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, stanowił, iż prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która spełniła warunki do jego nabycia w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy i ustala się na wniosek tej osoby. W myśl ust. 2 ustawy świadczenia przedemerytalne przysługują od następnego dnia po dniu zarejestrowania się uprawnionej osoby w powiatowym urzędzie pracy albo od następnego dnia po dniu złożenia wniosku i dokumentów niezbędnych do ustalenia tych uprawnień, z zastrzeżeniem art. 27 ust. 1 pkt 3-6 i ust. 2 pkt 2-4. Z akt sprawy wynika, że skarżąca, w dniu 24 grudnia 2003 r. złożyła w właściwym organie wniosek o przyznanie jej świadczenia przedemerytalnego wraz z dokumentami niezbędnymi do ustalenia jej uprawnień. Organ uznał, iż J. G. spełniła warunek dotyczący wskazanego wieku (ponad 50 lat), jak też posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący w jej przypadku 31 lat 2 miesiące i 23 dni oraz posiada ponad sześciomiesięczny okres zatrudnienia. W ocenie organów, jednak skarżącej nie mogło zostać przyznane świadczenie przedemerytalne, ponieważ ze zgromadzonych dokumentów wynikało, iż pracodawca kilkakrotnie podawał rozbieżne informacje dotyczące sposobu rozwiązania stosunku pracy z J. G., bowiem w piśmie z dnia 28 stycznia 2004r. wskazał, że stosunek pracy z skarżącą został rozwiązany bez wypowiedzenia z powodu likwidacji stanowiska pracy na skutek jej choroby, natomiast w świadectwie pracy, że stosunek pracy ustał za wypowiedzeniem i jako powód wskazał likwidację stanowiska pracy, lecz bez podania przyczyn likwidacji stanowiska pracy, np. takich jak: ekonomiczne. Zdaniem organu o wpisanie takiej klauzuli w wypowiedzeniu i świadectwie pracy przez pracodawcę powinien zadbać pracownik, gdyż wówczas można przyjąć, iż chodzi o przyczyny dotyczące zakładu pracy. Podniósł, że w umowie o rozwiązaniu pracy z dnia 29 sierpnia 2003 r. rozwiązano ją z J. G. bez wypowiedzenia, zaś w świadectwie pracy zawarto klauzulę rozwiązania stosunku pracy za wypowiedzeniem przez zakład pracy. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy stwierdził, że pomiędzy dniami 29 a 31 sierpnia 2003 r. nie mieści się okres wypowiedzenia wynoszący tydzień, miesiąc albo wielokrotność, przeto zdaniem organu II instancji nie można było przyjąć, iż rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Wskazał także, że małe zakłady mogą zwolnić pracownika z przyczyn dotyczących zakładu pracy, gdyż ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w art. 2 ust 1 pkt 20a zawiera własną definicję w tym przedmiocie, a mieści się w niej likwidacja stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnych albo technologicznych. W tym stanie rzeczy należy powiedzieć, iż uszło uwadze organowi II instancji, że z dniem 1 stycznia 2004 r. został zmieniony art. 2 ust 1 pkt 20a ustawy przez art.19 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. Nr 90, poz. 844) i z tym dniem otrzymał brzmienie, że ilekroć w ustawie mowa o: "przyczynach dotyczących zakładu pracy" - oznacza to: a) rozwiązanie stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, zgodnie z przepisami o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników lub zgodnie z przepisami Kodeksu pracy, w przypadku rozwiązania stosunku pracy z tych przyczyn u pracodawcy zatrudniającego mniej niż 20 pracowników, b) rozwiązanie stosunku służbowego z powodu ogłoszenia upadłości pracodawcy, jego likwidacji lub likwidacji stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnych albo technologicznych, ...(...)" W niniejszej sprawie do oceny "przyczyn dotyczących zakładu pracy" zastosowanie będzie miało unormowanie pkt 20a lit. a ustawy, obowiązujące w dacie wydania decyzji przez organy obu instancji, zawierające m.in. dyspozycję statuującą, że rozwiązanie stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników w przypadku rozwiązania stosunku pracy z tych przyczyn u pracodawcy zatrudniającego mniej niż 20 pracowników następuje zgodnie z przepisami Kodeksu pracy. Następnie stwierdzić trzeba, że ustawie tej nie zawarto przepisów przejściowych odnoszących się do trwających w dniu wejścia w życie ustawy postępowań dotyczących rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy na podstawie przepisów Kodeksu pracy, wobec tego należy przyjąć, iż zastosowanie mają przepisy nowe. W świetle zmiany definicji ustawowej uzasadniającej przyznanie świadczenia przedemerytalnego organ odwoławczy, kwestionując zwolnienie J. G., na podstawie nieobowiązującego przepisu zawierającego definicję "przyczyn dotyczących zakładu pracy" niezasadnie uznał, że w świadectwie pracy pracodawca winien był podać przyczynę likwidacji stanowiska pracy z powodów ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnych albo technologicznych. W dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązek podania w/w przyczyn wynikał z art. 2 ust.1 pkt 20a lit. b, gdy następowało rozwiązanie stosunku służbowego, a nie stosunku pracy, z powodu likwidacji stanowiska pracy, i wówczas należało wskazać na nie, aby można było mówić o przyczynach dotyczących zakładu pracy. W Kodeksie pracy, jak i w ustawie o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, nie zostało zdefiniowane sformułowanie "z przyczyn niedotyczących pracowników", zatem przy ustalaniu tej przesłanki niewątpliwie należy wyeliminować przyczyny uzasadniające rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia wynikające z art. 52 i art. 53 Kodeksu pracy. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wywiódł, że w sytuacji gdy pracodawca rozwiązuje umowę o pracę bez wypowiedzenia to nie można twierdzić, iż doszło do rozwiązania umowy o pracę z przyczyn dotyczących zakładu pracy, tym bardziej, że w piśmie z dnia 28 stycznia 2004 r. pracodawca sprecyzował powód likwidacji etatu, wskazując jako przyczynę chorobę pracownika. W jego ocenie tylko to pismo jest wiarygodne pomimo, że w dniu 24 lutego 2004 r. pracodawca sprostował w/w pismo wyjaśniając, że umowa o pracę została rozwiązana bez wypowiedzenia z powodu likwidacji stanowiska pracy. W uzasadnieniu decyzji nie wskazał dlaczego odmówił wiarygodności i mocy dowodowej temu dokumentowi. Tymczasem pracodawca konsekwentnie wskazywał, że rozwiązał umowę o pracę z J. G. z powodu likwidacji stanowiska pracy, i ten argument jest eksponowany w odwołaniu od decyzji, zatem zdaniem tut. sądu, w tej sytuacji organ zatrudnienia powinien był w oparciu o obowiązujące przepisy, uwzględniając reguły zawarte w art. 7 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, podjąć kroki do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś w uzasadnieniu prawnym - wyjaśnić podstawy prawne decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W aktach sprawy znajdują się cztery dokumenty w których pracodawca podnosił, ze przyczyną zwolnienia skarżącej była likwidacja etatu, zatem bezspornie przyczyna ta nie dotyczy pracownika. Organ II instancji tymczasem eksponuje i uznaje za wystarczający powód zakwestionowania wiarygodności przedłożonych dokumentów, fakt nie podania w nich przyczyny likwidacji stanowiska pracy, gdy jak wykazano wyżej, nie ma on znaczenia prawnego w świetle zmienionego przepisu. Organ winien był wyjaśnić, na podstawie zgromadzonych dowodów, przyczyny podjętego rozstrzygnięcia, oceniając skutki wadliwie zastosowanego trybu rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia a następnie wydania świadectwa pracy, na podstawie art. 30 ust 1 pkt 2 Kodeksu pracy, oraz dwóch pozostałych dokumentów wystawionych przez pracodawcę zważywszy, iż organy prowadziły postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie faktycznych powodów zwolnienia skarżącej z pracy, zatem konsekwentnie organ powinien wskazać jakie znaczenie miało to postępowanie na wynik sprawy, a jego ustalenia winny zostać ocenione. Stanowisko organu wyeksponowało i oparło swoje rozstrzygnięcie na niekonsekwencji pracodawcy we wskazaniu sposobu rozwiązania stosunku pracy w świadectwie pracy i w rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia, wskazując jedynie, że zwolnienie J. G. powinno nastąpić na podstawie art. 30 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy, bez wykazania skutków prawnych tej niekonsekwencji. Skoro organ kwestionuje rozwiązanie umowy o pracę z przyczyn dotyczących zakładu pracy, to winien podać z powodu jakich okoliczności prawnych i faktycznych zajął niekorzystne stanowisko w tej sprawie. Konstrukcja prawidłowego uzasadnienia powinna zawierać fazę rozumowania, tzn. wyjaśnienie zmierzające do ustalenia faktów, ustalenia ich znaczenia według normy prawnej oraz zastosowanie normy prawnej obowiązującej. Zaskarżona decyzja nie spełnia tego wymogu. Godzi się w tym miejscu zaznaczyć, że organy administracji państwowej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 kpa). Oznacza to działanie w oparciu o obowiązującą normę prawną, prawidłowe ustalenie znaczenia tej normy, niewadliwe dokonanie subsumcji oraz prawidłowe ustalenie następstw prawnych. Dotyczy to zastosowania zarówno normy prawa materialnego, jak i normy prawa procesowego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji opiera się na wskazaniu uregulowań prawnych bez wywiedzenia ich skutków w odniesieniu do stwierdzonego stanu faktycznego. Z przedstawionych wyżej względów należało uznać, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz procesowego i dlatego, działając na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c Prawo o postępowaniu, orzeczono jak w sentencji wyroku. Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań. Rozstrzygnięć w punkcie drugim wyroku dokonano na podstawie art. 152 Prawo o postępowaniu. Orzeczenie o kosztach postępowania wydano na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu, w tym także w zakresie kosztów zastępstwa procesowego.