II SA/Op 13/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik - spr. Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant st. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2007 r. sprawy ze skargi G. H. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Opolu orzekł o nie wystąpieniu u G. H. choroby zawodowej w postaci obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem, wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych... (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). W uzasadnieniu decyzji organ podał, że G. H. był zatrudniony przez okres ponad 30 lat w warunkach narażenia na hałas. Jednakże wobec treści orzeczenia lekarskiego z dnia 19 sierpnia 2005 r., nr [...], wystawionego przez Mazowiecki Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Płocku Oddział w Warszawie brak jest podstaw do rozpoznania u G. H. choroby zawodowej - niedosłuchu odbiorczego. Przeprowadzone bowiem przez Ośrodek badania lekarskie wykazały u pacjenta obustronny niedosłuch pochodzenia ślimakowego ze średnim ubytkiem słuchu 27 dB, dla obu uszu. Do rozpoznania zaś choroby zawodowej niedosłuchu typu ślimakowego upoważnia podwyższenie progu słuchu do wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym. W przypadku G. H. powyższy wymóg wielkości ubytku słuchu dla ucha lepiej słyszącego nie został spełniony. Organ zauważył nadto, iż G. H., pomimo pouczenia zawartego w orzeczeniu lekarskim nie złożył wniosku o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce orzeczniczej. Wyjaśnił także organ, iż w niniejszej sprawie zastosowanie miały przepisy rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r., gdyż G. H. zgłosił się na badanie lekarskie w celu rozpoznania choroby zawodowej w dacie obowiązywania w/w rozporządzenia. Odwołanie od tej decyzji złożył G. H. wskazując w nim, iż nie zgadza się z decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Opolu, gdyż przesłanki stwierdzenia u niego choroby zawodowej zostały spełnione, a zastosowanie w sprawie winny mieć przepisy rozporządzenia obowiązującego przed 2002 r. Odwołujący wskazywał na okoliczność, iż już w dniu 19 kwietnia 2002 r. uzyskał skierowanie do Specjalistycznej Przychodni Laryngologicznej w Warszawie z rozpoznaniem obustronnego niedosłuchu. Pomimo takiej diagnozy odmówiono mu wydania skierowania do Mazowieckiego Ośrodka Medycyny Pracy w Warszawie. Nadto odwołujący podniósł, że organ nie dokonał ustaleń w zakresie narażenia na hałas za czas pracy w A w Ł. w okresie od października 1972 r. do 31 grudnia 1976 r. Decyzją dnia [...] Nr [...], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Opolu działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2000 r. - Dz. U. Nr 98, poz. 1071), zwanej dalej kpa., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił przebieg postępowania oraz w związku z zarzutami zawartymi w odwołaniu stwierdził, iż postępowanie w przedmiocie ustalenia u G. H. choroby zawodowej rozpoczęło się dnia 12 listopada 2002 r., czyli z dniem wystawienia przez lekarza chorób wewnętrznych NZOZ [...] w W. skierowania dla odwołującego do Poradni Chorób Zawodowych Mazowieckiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Płocku Oddział w Warszawie. Podkreślał organ, iż powyższy fakt wynika zarówno z treści pisemnej odpowiedzi NZOZ [...] w W. z dnia 18.10.2006 r., kopii skierowania oraz daty zgłoszenia się odwołującego ze skierowaniem do Poradni Chorób Zawodowych Mazowieckiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Płocku Oddział w Warszawie na badania. W ocenie organu powyższe fakty dowodzą, że postępowanie w sprawie rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej u G. H. rozpoczęło się po wejściu w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. Zauważył jednocześnie organ, że podniesiony w odwołaniu zarzut nie dokonania ustaleń dotyczących narażenia zawodowego na hałas podczas pracy w A w Ł. w latach 1972 - 1976 nie znajduje uzasadnienia, gdyż dochodzenie epidemiologiczne w tym zakresie zostało przeprowadzone dnia 29.05.2006 r., a stosowny protokół znajduje się w aktach. Reasumując organ uznał, iż pomimo szczegółowej analizy zaskarżonego orzeczenia nie znalazł podstaw do kwestionowania jego prawidłowości. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na powyższą decyzję wniósł G. H. W złożonej skardze skarżący podkreślił, że rozpoznano u niego niedosłuch typu odbiorczego pochodzenia ślimakowego o średnim ubytku słuchu wynoszącym obustronnie po 27 dB i dnia 19 sierpnia 2003 r. wydano orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Zdaniem skarżącego uprawniona do wydania orzeczenia lekarskiego jednostka medyczna nie powinna wydać takiej treści orzeczenia, gdyż postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej narządu słuchu rozpoczęło się przed dniem wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. O powyższym świadczy uzyskanie przez skarżącego skierowania do Specjalistycznej Przychodni Laryngologicznej w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2002 r. Zastosowanie w sprawie winny mieć zatem przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r., które nie przewidywały stopnia niedosłuchu. Powołując się na orzecznictwo sądowe skarżący stwierdził nadto, że lekarz nie jest uprawniony do dokonywania oceny związku pomiędzy schorzeniem, a rodzajem pracy. Lekarz nie orzeka o uznaniu choroby zawodowej, lecz stwierdza tylko stan chorobowy i jego przyczyny i stąd też skoro opinia lekarska nie budzi wątpliwości i stwierdza wystąpienie u skarżącego niedosłuchu typu odbiorczego pochodzenia ślimakowego, a więc uszkodzenie słuchu wywołane hałasem, to organ zobowiązany był z przyczyn w/w przeprowadzić postępowanie zgodnie z przepisami obowiązującymi przed wrześniem 2002 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Opolu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i obciążenie skarżącego kosztami postępowania sądowego, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo - administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270). W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu (art. 151 ustawy o P.p.s.a). Legalność decyzji bada się zarówno pod względem formalnym jak też i materialno - prawnym. Oznacza to, że sąd kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może decyzję taką uchylić lub stwierdzić jej nieważność, tylko wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Dodać przy tym należy, iż sąd nie jest władny do zastępowania organów administracji państwowej w rozstrzyganiu spraw administracyjnych. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu z dnia [...] Nr [...], który działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2000 r. - Dz. U. Nr 98, poz. 1071), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Opolu z dnia [...], nr [...], którą orzekł o nie wystąpieniu u G. H. choroby zawodowej wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Przeprowadzona kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, iż odpowiada ona prawu. Na wstępie zauważyć należy, iż skarżący nie kwestionuje dokonanych w orzeczeniu lekarskim z dnia 19 sierpnia 2005 r., nr [...], przez Mazowiecki Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Płocku Oddział w Warszawie ustaleń dotyczących wystąpienia u niego obustronnego niedosłuchu typu odbiorczego pochodzenia ślimakowego ze średnim ubytkiem słuchu 27 dB, dla obu uszu. Zasadniczą kwestią na jaką zwraca uwagę i z którą się nie godzi skarżący w toku postępowania administracyjnego, jak też i sądowoadministracyjnego jest ustalenie daty wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia choroby zawodowej, a w konsekwencji przyjęcie jako podstawy do orzekania przepisów obowiązujących w tej dacie. Skarżący utrzymuje, iż postępowanie w sprawie ustalenia wystąpienia u niego choroby zawodowej wszczęło wydanie w dniu 19 kwietnia 2002 r. przez lekarza chorób wewnętrznych W. R. skierowania do Poradni Laryngologicznej z rozpoznaniem niedosłuch obustronny. Niedosłuch obustronny stwierdzony został także w dniu 19 kwietnia 2002 r. w Poradni Laryngologicznej. W związku z powyższymi zarzutami skargi zauważyć należy, iż obowiązujące jeszcze w kwietniu 2002 r. przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) stanowił w § 7 - 9, iż jednostkami właściwymi do rozpoznania chorób zawodowych są poradnie chorób zawodowych, kliniki chorób zawodowych, oddziały chorób zawodowych wchodzące w skład odpowiednich zakładów społecznej służby zdrowia, akademie medyczne lub instytuty naukowo - badawcze, a w odniesieniu do pracowników kolejowych - oddziały i poradnie medycyny pracy kolejowej służby zdrowia. Terenowy organ administracji państwowej o właściwości szczególnej do spraw zdrowia i opieki społecznej stopnia wojewódzkiego mógł wyznaczyć na obszarze swojego działania inne jednostki organizacyjne zakładów służby zdrowia uprawnione do rozpoznania określonych chorób zawodowych. Jednostki organizacyjne wymienione w ust. 1 - 3 § 7 wydawały orzeczenie w sprawie choroby zawodowej, na podstawie którego to orzeczenia oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego właściwy ze względu na siedzibę zakładu pracy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia (§ 10 ust. 1). Z powyższego wynika, że jednostkami orzeczniczymi uprawnionymi do wydawania orzeczeń lekarskich w sprawach o ustalenie choroby zawodowej, pod rządami w/w rozporządzenia, były tylko i wyłącznie placówki służby zdrowia wymienione w przytoczonym przepisie. Skierowanie zatem skarżącego do Poradni Laryngologicznej NZOZ nie wszczynało postępowania w sprawie ustalenia choroby zawodowej niedosłuchu. Obowiązujące w listopadzie 2002 r. przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) w § 4 przewiduje, iż właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje pracownika, którego dotyczy podejrzenie, na badanie w celu rozpoznania choroby zawodowej do jednostki orzeczniczej, o której mowa w § 5 ust. 2. Datą zatem wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia choroby zawodowej jest otrzymanie przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego bądź zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej (§ 4 ust. 1), bądź kopii skierowania na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej przesłanego przez lekarza lub lekarza stomatologa j (w § 4 ust. 2 w zw. z w § 3 w § 4 ust. 4). Dodać należy także, iż właściwymi do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub braku podstaw do jej rozpoznania jednostkami orzeczniczymi I stopnia nie są wobec brzmienia w § 5 ust. 2 rozporządzenia Poradnie Laryngologiczne. Stosownie do ustępu 2 § 5 rozporządzenia jednostkami orzeczniczymi I stopnia są: 1) poradnie i oddziały chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy; 2) katedry, poradnie i kliniki chorób zawodowych akademii medycznych; 3) przychodnie i oddziały chorób zakaźnych poziomu wojewódzkiego - w zakresie chorób zawodowych zakaźnych i inwazyjnych; 4) jednostki organizacyjne zakładów opieki zdrowotnej, w których nastąpiła hospitalizacja - w zakresie rozpoznawania chorób zawodowych u pracowników hospitalizowanych z powodu wystąpienia ostrych objawów choroby. Zatem otrzymanie przez skarżącego skierowania na badania w Poradni Laryngologicznej w dniu 19 kwietnia 2002 r. i przeprowadzenie przez tę poradnię badań nie oznaczało wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia choroby zawodowej. Datą wszczęcia tegoż postępowania było skierowanie skarżącego na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej przez lekarza NZOZ [...] z dnia 12 listopada 2002 r. do Poradni Chorób Zawodowych przy Mazowieckim Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Warszawie, a więc uprawnionej do tego typu badań jednostki orzeczniczej I stopnia. Skoro zatem postępowanie o ustalenie choroby zawodowej wszczęte zostało już w dacie obowiązywania przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach to do tego postępowania zastosowanie miały właśnie te przepisy, a nie przepisy uchylonego w/w rozporządzenia Rady Ministrów z 1983 r. Pojęcie choroby zawodowej w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji określał art. 4 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 2002 r., Nr 199, poz. 1673). Zgodnie z tym przepisem za chorobę zawodową uważa się chorobę określoną w wykazie chorób zawodowych, o którym mowa w art. 237 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy, jeżeli została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy. Stosownie więc do tego przepisu, chorobą zawodową jest tylko i wyłącznie choroba, która jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U nr 132, poz. 1115), jeżeli została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Organ rozpoznający zatem sprawę dążąc do jej rozstrzygnięcia winien ustalić wystąpienie łącznie dwóch przesłanek materialnoprawnych, a mianowicie czy dane schorzenie na które cierpi pracownik ujęte jest w załączniku do powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. oraz czy dana choroba spowodowana jest działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Zasadniczą, zatem kwestią dla możliwości stwierdzenia u strony choroby zawodowej jest rozpoznanie u niej przez uprawnione jednostki orzecznicze faktu wystąpienia schorzenia, któremu ustawodawca nadał przymiot choroby zawodowej. Oznacza to, że jednostki właściwe do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania muszą ustalić istnienie nie w ogóle jakiś schorzeń, których strona nabawiła się w trakcie zatrudnienia, ale winny stwierdzić wystąpienie tylko i wyłącznie tych schorzeń, które znalazły się w wykazie chorób zawodowych, a więc stwierdzić występowanie u pracownika choroby, która jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych. Zauważyć przy tym należy, iż samo stwierdzenie choroby zawodowej wymienionej w wykazie nie skutkuje automatycznym uznaniem, iż ma ona charakter choroby zawodowej. Podkreślić należy bowiem, iż istotne znaczenie ma także ustalenie, czy dana choroba zawodowa związana jest z warunkami pracy i narażeniem zawodowym. U skarżącego w orzeczeniu lekarskim nr [...] rozpoznano schorzenie niedosłuchu odbiorczego pochodzenia ślimakowego ze średnim ubytkiem słuchu 27dB. Orzeczenia tego skarżący nie kwestionował i na co wskazywano powyżej nie wnosił o przeprowadzenie ponownej (dwuinstancyjnej) diagnostyki przez uprawnione jednostki orzecznicze II stopnia. W orzeczeniu lekarskim nie rozpoznano u skarżącego schorzenia - wymienionego w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Orzeczenie lekarskie uprawnionej jednostki orzeczniczej było jednoznaczne. Poradnia Chorób Zawodowych Mazowieckiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Płocku Oddział w Warszawie uzasadniła orzeczenie lekarskie faktem wystąpienia u G. H. niższej wielkości niedosłuchu typu ślimakowego niż ten na który wskazują przepisy. Do rozpoznania zawodowej etiologii niedosłuchu upoważnia bowiem stwierdzenie obustronnego, trwałego niedosłuchu typu ślimakowego wyrażonego podwyższeniem progu słuchu do wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2, 3 kHz. Opinia lekarska, która stanowiła podstawę zapadłych w sprawie decyzji była rzeczowa, jasna, spójna i logiczna oraz zawierała przekonywujące uzasadnienie i stąd też organy mogły ja uznać za środek dowodowy w rozumieniu art. 75 Kpa i art. 84 Kpa, który wyjaśniał istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy wymagające wiedzy specjalistycznej. Identyfikując się z treścią wyroku NSA z dnia 11 maja 1998 r., nr I S.A. 1200/98 - LEX nr 458333 gdzie uznano, iż orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią w rozumieniu art. 84 § 1 Kpa. Bez tej opinii bądź sprzecznie z nią organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby zawodowej i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. W związku z powyższym stwierdzić należy, iż nie rozpoznanie u G. H. przez jednostki orzecznicze schorzenia wymienionego w pozycji 21 w/w rozporządzenia uniemożliwiało stwierdzenie wystąpienia u skarżącego choroby zawodowej - obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem, wyrażonym podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45dB w uchu lepiej słyszącym, a więc choroby zawodowej wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Organ administracji publicznej stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 Kpa, w toku postępowania administracyjnego, pojął kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ administracji publicznej zebrał, a następnie rozpatrzył cały materiał dowodowy, wyjaśniając jakie okoliczności legły u podstaw podjęcia decyzji o określonej treści. Organ I instancji przeprowadził wymagane przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. postępowanie w zakresie ustalenia narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej (karty oceny narażenia zawodowego skarżącego, dokumentacja przebiegu zatrudnienia, dokumentacja medyczna i epidemiologiczna). Stwierdzone przez jednostkę orzeczniczą u skarżącego schorzenie niedosłuchu nie mieści się w wykazie chorób zawodowych, a zatem brak było podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, pomimo iż z kart oceny narażenia zawodowego, przebiegu pracy zawodowej oraz działania czynników szkodliwych dla zdrowia wynika jednoznacznie, iż skarżący G. H. przez okres ponad 30 lat narażony był w miejscach świadczonej pracy na hałas w stopniu stwarzającym ryzyko zachorowania na chorobę zawodową. Podkreślić należy jeszcze raz, iż stwierdzenie choroby zawodowej, w świetle art. 4 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 2002 r., Nr 199, poz. 1673) jest możliwe wyłącznie wówczas, gdy spełnione są łącznie wszystkie trzy przesłanki, a to w środowisku pracy występuje, bądź występował czynnik szkodliwy, u pracownika rozpoznano chorobę zawodową, która wymieniona jest w wykazie chorób zawodowych oraz miedzy czynnikiem szkodliwym dla zdrowia, a rozpoznaną chorobą występuje związek przyczynowy. W przedmiotowej sprawie, spełniona została jedynie pierwsza przesłanka, a mianowicie w środowisku pracy, w którym pracę świadczył skarżący występowały czynniki szkodliwe, które mogły, ale nie musiały wywołać choroby zawodowej. Wykonane u skarżącego badania diagnostyczne, których wyników skarżący nie kwestionuje, wykazały jednoznacznie, iż nie występuje u niego wielkość ubytku słuchu, która jest określona w/w przepisami, a wiec nie spełnione są dalsze dwie ustawowe przesłanki umożliwiające uznanie danego schorzenia za chorobę zawodową. Powyższe powoduje niemożności uznania, iż u skarżącego wystąpiła choroba zawodowa wymieniona w wykazie chorób zawodowych pod pozycją 21. W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu...(Dz. U Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.