II SA/Op 135/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Opolu w przedmiocie wymierzenia grzywny organowi w sprawie nagrody funkcjonariusza Służby Więziennej postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia 23 lutego 2007 r. M. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, za pośrednictwem Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Opolu, skargę na jego decyzję z dnia [...], nr [...] z dnia [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Zakładu Karnego Nr [...] w S. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nagrody rocznej za pełnienie służby w 2002 r. Poza wnioskiem o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, M. P. wniósł również o wymierzenie grzywny organowi na mocy art. 154 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu podał, że wniesiona skarga łączy się z wyrokami tut. Sądu z dnia 28 września 2006 r., sygn. akt II SA/Op 451/06, oraz z dnia 1 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Op 288/06, które nie zostały przez organ wykonane. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości. Odnośnie zarzutu bezczynności organu w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 28 września 2006 r., sygn. akt II SA/Op 451/06 wskazał, iż wyrok ten usunął z obrotu prawnego decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Opolu z dnia 17 kwietnia 2004 r., wydaną w trybie autokontroli i nie należy do wyroków nadających się do wykonania w toku dalszego postępowania. W wykonaniu zarządzenia z dnia 16 marca 2007 r., skarga M. P. w części odnoszącej się do niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 28 września 2006 r., sygn. akt II SA/Op 451/06, będąca przedmiotem niniejszego postępowania, została zarejestrowana w repertorium sądowym pod sygn. akt II SA/Op 135/07. W dniu 22 marca 2007 r. Sąd wezwał skarżącego do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych skargi przez wykazanie, że skarżący pisemnie wezwał zaskarżony organ do wykonania wyroku tut. Sądu z dnia 28 września 2006 r., sygn. akt II SA/Op 451/06. Odpowiadając na wezwanie Sądu, M. P. w piśmie procesowym z dnia 25 marca 2007 r. oświadczył, iż nie zastosował art. 37 K.p.a., wyjaśniając, iż wnosił o ocenę sprawy na podstawie art. 113 P.p.s.a. Podkreślił, że ewentualne oddalenie skargi wyłącznie w oparciu o argumenty formalne, będzie, jak to określił "nieokazywaniem przez Sąd szacunku dla własnych orzeczeń", a także "skutecznym remedium na rażące błędy popełniane przez Służbę Więzienną (...) oraz niewykonywaniem ustrojowego obowiązku kontroli zaskarżonej decyzji". W dalszej części pisma M. P. stwierdził, iż meritum skargi z dnia 23 lutego 2007 r. jest zaskarżenie decyzji [...] z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Powyższy przepis stanowi zatem podstawę do wniesienia szczególnego rodzaju skargi, zawierającej żądanie wyłącznie wymierzenia przez sąd grzywny w związku z niewykonaniem przez organ wyroku tego sądu. Zgodzić należy się z poglądami wyrażanymi w literaturze przedmiotu, wedle których art. 154 P.p.s.a. nie określa charakteru prawnego ani trybu wnoszenia wezwania, o którym mowa w tym przepisie. Należy więc przyjąć, że wezwanie stanowi przesłankę dopuszczalności zaskarżenia sensu stricto, której niedochowanie przez skarżącego powoduje odrzucenie skargi bez możliwości jej konwalidacji. Do wezwania tego należy per analogiam stosować postanowienia art. 52 § 4 P.p.s.a., a to z uwagi na okoliczność, iż przedmiotem skargi na podstawie art. 154 § 1 P.p.s.a. nie jest akt lub czynność organu administracji publicznej, do których odnosi się art. 54 § 4 P.p.s.a., lecz sam stan bezczynności organu po wydaniu wyroku przez sąd administracyjny. Skutkiem tego, stosownie do postanowień art. 52 § 4 in fine, należy przyjąć, że wezwanie takie może być skierowane do organu w każdym czasie po upływie ustawowego terminu do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym, a skarga może być wniesiona stosownie do postanowień art. 53 § 2 P.p.s.a. (patrz: Tadeusz Woś [w:], Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze "LexisNexis" Warszawa 2005 r., s. 481). Na tle uregulowania zawartego w art. 154 § 1 P.p.s.a. bezspornym jest, iż uprzednie pisemne wezwanie przez stronę właściwego organu do wykonania orzeczenia sądu jest warunkiem formalnym skutecznego wniesienia skargi określonej tym przepisem, co implikuje, że w sytuacji braku takiego wezwania wniesienie skargi jest niedopuszczalne, stąd wniesiona w takich warunkach skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi na niewykonanie przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Opolu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 28 września 2006 r., sygn. akt II SA/Op 451/06, poprzez wykazanie, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skarżący wzywał pisemnie organ do wykonania powyższego wyroku. Skarżący, w zakreślonym przez Sąd terminie, ustosunkował się do w/w wezwania w piśmie z dnia 25 marca 2007r., w którym przedstawił dodatkowe wywody, jednakże nie wykazał, aby przed wniesieniem skargi wzywał organ do wykonania wyroku. Sąd zważył w szczególności, iż M. P. w wyżej wskazanym piśmie sam oświadczył, iż nie zastosował w tym przypadku wymaganej prawem procedury. Wprawdzie we wstępie pisma użył jedynie stwierdzenia, że nie zastosował art. 37 K.p.a., niemniej jednak jego dalsza wypowiedź, a także nieprzedłożenie stosownego wezwania, świadczą w sposób jednoznaczny, iż skarżący nie wyczerpał trybu określonego w art. 154 § 1 P.p.s.a., którego przepisy, a nie przepisy wskazywanego przez skarżącego art. 37 K.p.a., mają zastosowanie w sprawie dotyczącej wymierzenia grzywny organowi. Odnosząc się natomiast do podniesionej przez skarżącego w piśmie procesowym z dnia 25 marca 2007 r. kwestii zaskarżenia decyzji z dnia [...], Nr [...], stanowiącej w jego ocenie meritum skargi, Sąd zważył, iż skarga z dnia 23 lutego 2007 r. w części kwestionującej w/w decyzję została zarejestrowana w repertorium sądowym pod sygn. akt II SA/Op 134/07 i jest przedmiotem odrębnego postępowania toczącego się przed tut. Sądem. W tym zakresie, kwestia powyższa nie może być przedmiotem niniejszego postępowania, które dotyczy wyłącznie niewykonania wyroku tut. Sądu z dnia 28 września 2006 r., sygn. akt II SA/Op 451/06. Wobec powyższych okoliczności sprawy, Sąd stwierdził, że skarżący nie dokonał czynności warunkującej skuteczne wniesienie skargi na niewykonanie powyższego wyroku i na podstawie art. 154 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., skargę odrzucił, jako niedopuszczalną.