II SA/Op 142/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Violetta Radecka po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku okresowego postanawia przyznać radcy prawnemu Z. C. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej J. M., w kwocie 369 zł (słownie: trzysta sześćdziesiąt dziewięć złotych), zawierającej podatek od towarów i usług, w kwocie 69 zł (słownie: sześćdziesiąt dziewięć złotych). Postanowieniem z dnia 5 lutego 2013 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu, ustanowił J. M. radcę prawnego z urzędu, w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 listopada 2012 r., nr [...]. Na podstawie wydanego przez referendarza sądowego orzeczenia, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w Opolu, na pełnomocnika skarżącej została wyznaczona radca prawny Z. C. Pismami procesowymi z dnia 28 lutego 2013 r. pełnomocnik skarżącej złożyła skargę do tut. Sądu, a także wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2013 r. tut. Sąd przychylił się do wniosku i przywrócił termin do wniesienia skargi. Na rozprawie w dniu 16 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, oddalił skargę J. M., a z protokołu rozprawy, podczas której zapadło orzeczenie wynika, że pełnomocnik skarżącej – radca prawny Z. C. uczestniczyła w posiedzeniu Sądu i zwróciła się o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje: W myśl art. 250 P.p.s.a., wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady przyznawania wynagrodzenia reguluje natomiast rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490). W niniejszej sprawie ustanowiona z urzędu pełnomocnikiem J. M., radca prawny Z. C. sporządziła w imieniu ww. skargę do sądu administracyjnego i złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Występowała także na rozprawie przed tut. Sądem w dniu 16 maja 2013 r., na której zwróciła się o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c cytowanego rozporządzenia wynagrodzenie minimalne radcy prawnego występującego przed sądem administracyjnym I instancji wynosi 240 złotych. Mając jednakże na względzie regulację § 2 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którą orzekający o wynagrodzeniu powinien brać pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, referendarz sądowy w niniejszej sprawie przyznał wynagrodzenie pełnomocnikowi powiększając stawkę o 60 zł, za sporządzenie skargi do tut. Sądu. W ten sposób ustalone wynagrodzenie wynosi zatem łącznie 300 zł. Natomiast wraz z należnym podatkiem VAT wynoszącym 23% (co wynika z art. 41 ust. 1 i art. 146 a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.), daje to kwotę 369 złotych. Referendarz nie przyznał zwrotu niezbędnych wydatków, albowiem pełnomocnik nie wykazała ich poniesienia W tym stanie rzeczy, należało postanowić o przyznaniu pełnomocnikowi wynagrodzenia w podanej wyżej wysokości, co też referendarz orzekł, jak w sentencji.