II SA/Op 144/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik – spr. Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Górska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi C. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...], działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Opola, Naczelnik Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa określił Publicznemu Samodzielnemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej – A w O. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie lądowiska dla śmigłowców sanitarnych na działkach nr A i B, k.m. nr [...], obręb [...]. Decyzja wydana została na postawie art. 46 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i ust. 4 pkt 2, art. 46a ust.7 pkt 4, art. 48 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.). Określając warunki realizacji inwestycji organ wskazał w uzasadnieniu decyzji, że postępowanie w sprawie wszczęte zostało na wniosek A, w którym określono że lądowisko będzie przeznaczone do lądowań śmigłowców w porze dziennej. Wniosek złożony został po uzyskaniu dla przedsięwzięcia, w dniu 29 stycznia 2007 r., decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z uwagi na przewidywany zakres oddziaływania planowanego zamierzenia na środowisko pod względem hałasu oraz możliwość wystąpienia konfliktów społecznych w trakcie postępowania, na podstawie art. 51 ust. 2 Prawa ochrony środowiska, nałożono na wnioskodawcę, postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2007 r., obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu lądowiska na środowisko ze szczególnym uwzględnieniem oddziaływania pod względem hałasu oraz analizy konfliktów społecznych, związanych z planowanym przedsięwzięciem. Organ wskazał, że przedłożony przez stronę raport, po jego uzupełnieniu, został pozytywnie zaopiniowany przez Wojewódzką Komisję do Spraw Oceny Oddziaływania na Środowisko. Ponadto, warunki realizacji przedsięwzięcia zostały uzgodnione przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O., a informacja o wniosku w sprawie wydania decyzji oraz możliwości składania uwag i wniosków – wskazująca miejsce i 21-dniowy termin ich składania – podana została do publicznej wiadomości, poprzez zamieszczenie jej na stronie internetowej i tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta Opola oraz ogłoszenie w prasie lokalnej. Organ zaznaczył, że w okresie przewidzianym do składania uwag przez społeczeństwo (tj. okresie od 19 sierpnia do 8 września 2008 r.) do organu żadne uwagi i wnioski nie wpłynęły, natomiast do uwag składanych przed jak i po tym okresie odniesiono się w aneksie do raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Jednocześnie, uwzględniając zakres i charakter oddziaływania planowanego przedsięwzięcia uznał organ zebrany w toku postępowania materiał dowodowy za wystarczający do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stwierdzając, że według oceny wynikającej z raportu lądowisko przy zachowaniu określonych ograniczeń w jego eksploatacji nie spowoduje pogorszenia standardów środowiska na terenach zlokalizowanych w otoczeniu A. Zaznaczył przy tym, że planowane przedsięwzięcie nie jest zaliczane do stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii, ani też nie jest zaliczane do wymagających przeprowadzenia postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania, w jego rejonie nie stwierdzono występowania jakiegokolwiek obszaru lub obiektu podlegającego ochronie konserwatorskiej i obszarów Natura 2000, a zdarzenia losowe typu katastrofy lotnicze mogą wystąpić niezależnie od przyjętego wariantu realizacji przedsięwzięcia. Stwierdzając, że oddziaływanie lądowiska nie wykracza poza granice terenu własności wnioskodawcy organ wskazał, że jako strony postępowania uznani zostali jedynie właściciele działek sąsiadujących z terenem przedsięwzięcia tj. wnioskodawca (jako właściciel działek sąsiadujących z działkami A i B) oraz Gmina [...] (jako właściciel Al. [...] i ul. [...]). Pismem z dnia 14 listopada 2008 r. odwołanie od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację lądowiska wniósł C. S. Podnosząc zarzuty dotyczące oddziaływania przedsięwzięcia co do poziomu hałasu, w tym w porze nocnej, odwołujący zakwestionował ustalenia oddziaływania na środowisko w tym zakresie. Wskazał, że lądowisko musi być czynne całą dobę, a według aneksu do raportu podczas startów śmigłowca w nocy niedozwolony poziom hałasu obejmie teren do 500 m od lądowiska, tj. osiedle [...] i [...] przy ul. [...] oraz ul. [...] i ul. [...] z przyległymi do niej uliczkami. Zaznaczył też, że wskazane tereny będą zagrożone niebezpieczeństwem katastrofy. Wyjaśniając, iż odwołanie wniesione jest w terminie 14 dni od upublicznienia decyzji, odwołując zawnioskował o uznanie go za stronę postępowania. Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu umorzyło postępowanie odwoławcze stwierdzając, że wnoszący odwołanie nie jest jego stroną w rozumieniu art. 28 K.p.a. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że stronami postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oprócz wnioskującego o wydanie decyzji są właściciele i użytkownicy wieczyście nieruchomości, na których będzie realizowane przedsięwzięcie oraz innych działek położonych w zasięgu oddziaływania inwestycji, zwłaszcza działek sąsiednich. Stosownie do tego organ też stwierdził, że właścicielem działek nr A i B, na których ma zostać zlokalizowane lądowisko, jak również działek bezpośrednio z nimi graniczących nr C, D, E, F, G, H i I jest Województwo Opolskie, a ich użytkownikiem A. Pozostałe nieruchomości sąsiednie, nr J i K ( oddana w trwały zarząd Miejskiemu Zarządowi Dróg w O.) stanowią z kolei własność Gminy [...]. Wskazując, iż odwołujący wywodzi swoją legitymację procesową z faktu dysponowania prawami rzeczowymi do nieruchomości nr L organ, odnosząc się do oceny przedstawionej w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wskazał, iż na terenie działki którą włada odwołujący nie wystąpi ponadnormatywny hałas. Tym samym w ocenie organu nie jest on legitymowany do wniesienia środka zaskarżenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu C. S. wniósł o uznanie za stronę postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację lądowiska. Jednocześnie też, odnosząc się do oceny przedstawionej w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co do planowanej inwestycji podniósł zarzuty dotyczące, przekroczenia normy hałasu w nocy, niedoszacowania wyniku hałasu w dzień, niepodania natężenia hałasu podczas przelotów śmigłowca nad domami, w tym na niskiej niedozwolonej wysokości, nieuwzględnienie niebezpieczeństwa katastrof lotniczych oraz lokalizacji hotelu pielęgniarek w odległości ok. 50 m od płyty lądowiska, a także nieprzyjęcie alternatywnego wariantu lokalizacji inwestycji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu potrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Jednocześnie też, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W zakresie oceny legalności nie może zatem wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Na zasadzie natomiast art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Przeprowadzona w niniejszej sprawie przez Sąd, według powyższych kryteriów kontrola legalności wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu umarzająca postępowanie odwoławcze. Od razu też wskazać trzeba, że z uwagi na zakres zaskarżonego rozstrzygnięcia, przedmiotem rozważań w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym nie były kwestie związane z merytorycznym rozstrzygnięciem w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia, lecz zagadnienia dotyczące stwierdzonego braku legitymacji skarżącego do wniesienia odwołania. Przechodząc zatem do kwestii podlegających ocenie podkreślić należy, iż zgodnie z art.127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.)- zwanej K.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji odwołanie służy stronie postępowania. Uprawnienie to przysługuje przy tym nie tylko stronie, która brała udział w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, ale również podmiotom, które pomimo posiadania legitymacji do bycia stroną, w postępowaniu tym nie brały udziału. Stosownie do tego organ odwoławczy rozpoznając odwołanie obowiązany jest do zbadania, czy wnoszącemu je przysługuje przymiot strony. Brak legitymacji do wniesienia odwołania, czyni wszak bezprzedmiotowym postępowanie odwoławcze. W przypadku postępowania dotyczącego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia, zgodnie z art. 46a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), który wprawdzie uchylony został ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), ale który na mocy jej art. 153, znajduje zastosowanie do niniejszej sprawy, jako stronę tego postępowania bez wątpienia uznać należy wnioskującego o wydanie decyzji. Nie jest on jednak jedynym uczestnikiem tego postępowania. Wobec braku szczególnych regulacji na gruncie Prawa ochrony środowiska, zgodnie z art. 28 K.p.a., za stronę tego postępowania uznać bowiem należy każdego, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Stosownie do treści art. 53 ustawy dostrzec przy tym trzeba, iż w przypadku przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego obowiązek sporządzenia raportu wynika z przepisów, bądź też nałożony został we wstępnym postępowaniu w drodze postanowienia, na podstawie art. 51 ust. 2 ustawy, koniecznym jest zapewnienie przez organ wydający decyzję możliwości udziału w postępowaniu społeczeństwu. W ramach tego udziału, w myśl art. 31 ustawy każdy ma z kolei prawo składania uwag i wniosków. Sposób w jaki prawo wynikające z art. 31 ustawy ma być realizowane określony został w art. 32 ustawy, który określa działania organu służące zagwarantowaniu społeczeństwu udziału w postępowaniu. Wśród nich w art. 32 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz ust. 2 ustawy, ustawodawca określił obligatoryjne obowiązki: podania do publicznej wiadomości informacji o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków, przy jednoczesnym wskazaniu miejsca i 21-dniowego terminu ich składania (pkt 1), rozpatrzenia zgłoszonych uwag i wniosków (pkt 3) oraz podania do publicznej wiadomości informacji o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o decyzjach wymagających udziału społeczeństwa. Podanie do publicznej wiadomości wskazanych w ust. 1 pkt 1 i ust. 2 informacji, zgodnie z art. 32 ust. 3 ustawy, winno przy tym nastąpić także, poprzez zamieszczenie ich na stronie internetowej organu właściwego do wydania decyzji, jeśli organ ten takową prowadzi. Odnośnie charakteru uczestnictwa w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w tym na zasadzie art. 31 ustawy, wskazać jednak należy, iż nie można utożsamiać udziału społeczeństwa, z udziałem strony w tym postępowaniu. Zgodnie z art. 28 K.p.a., jedyną przesłanką uzyskania przez dany podmiot statusu strony postępowania administracyjnego jest bowiem to, czy legitymuje się on interesem prawnym lub obowiązkiem, ze względu na który żąda czynności organu lub którego dotyczy postępowanie. Zgodnie ze stanowiskiem utrwalonym zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądów przyjąć przy tym należy, że treścią pojęcia interesu prawnego jest publiczne prawo podmiotowe, rozumiane jako przyznanie przez przepis prawa jednostce konkretnych korzyści, które można realizować w postępowaniu administracyjnym, poprzez uprawnienie do żądania orzeczenia o nich przez wydanie decyzji administracyjnej. Interes prawny, o którym mowa w art. 28 K.p.a. oznacza obiektywnie, czyli rzeczywiście istniejącą potrzebę ochrony prawnej. Jest on przeciwstawny do interesu faktycznego, który nie ma wpływu na uzyskanie statusu strony, a który wyróżnia się tym, iż zainteresowanie rozstrzygnięciem sprawy nie znajduje poparcia w przepisach prawa. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga zaś ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającego na tym, że decyzja będąca aktem stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki jest indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Postępowanie administracyjne dotyczy tym samym interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w jego graniach wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby, lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Przymiot strony ma zatem tylko ta osoba, której dotyczy bezpośrednio to postępowanie lub w którym może być wydane orzeczenie godzące w jej prawem chronione interesy poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania z przysługujących jej praw. Inaczej mówiąc interes prawny występuje, jeżeli pomiędzy sytuacją prawną podmiotu, a przedmiotem postępowania istnieje - uzasadnione treścią normy prawa materialnego - realne, rzeczywiste powiązanie, czyniące go "zainteresowanym" tym postępowaniem i w konsekwencji uprawnionym do udziału w nim w charakterze strony. Odwrotnie też, legitymowanym do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony nie jest ten, kto uzasadnia swój interes prawny zdarzeniami i okolicznościami przewidywanymi, takimi które według jego zamiarów wystąpią dopiero w przyszłości (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 310/05, System Informacji Prawnej LEX nr 190891, wyrok NSA z dnia 25 października 2006 r., sygn. akt II GSK 163/06, System Informacji Prawnej LEX nr 274855). Zdarzenia niepewne, nie mogą bowiem stanowić o interesie prawnym, a jedynie o interesie faktycznym, który nie daje uprawnień strony. Stosownie do tego, uwzględniając znaczenie pojęcia "interesu prawnego", na gruncie Prawa ochrony środowiska, w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za stronę obok wnioskodawcy uznać należy podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się w granicach oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, co związane jest z narażeniem na jego oddziaływanie. Na zasadach określonych w art. 33 ustawy do udziału w postępowaniu na prawach strony może być również dopuszczona organizacja społeczna określona w tym przepisie. W stosunku do osób władających nieruchomościami dalej położonymi, znajdującymi się poza strefą wpływu planowanej inwestycji, stwierdzić natomiast trzeba, iż nie przysługuje im przymiot strony postępowania. W szczególności zaś interesu prawnego tych osób nie uzasadnia przypuszczalna, mogąca powstać w przyszłości w wyniku odrębnych zdarzeń nie wynikających wprost z wydawanej w sprawie decyzji, możliwość naruszenia ich praw. Mogą one zatem brać udział w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, dotyczącym przedsięwzięcia objętego obowiązkiem sporządzenia raportu, jedynie na podstawie art. 31 ustawy. Jest przy tym oczywiste, że zgłoszenie uwag i wniosków w postępowaniu na zasadzie art. 31 ustawy, nie jest równoznaczne z uczestnictwem w nim na prawach strony. Gwarancja udziału społeczeństwa w przedmiotowym postępowaniu nie jest bowiem tożsama z określoną w art. 10 K.p.a. zasadą czynnego udziału strony. Istotą udziału społeczeństwa, jest możliwość składania, w wyznaczonym przez organ terminie 21 dni, uwag i wniosków, które organ obowiązany jest następnie rozpatrzyć. Niekoniecznie jednak, w przypadku ich bezzasadności, musi je uwzględnić. Oznacza to, że uprawnienia przyznane społeczeństwu nie mogą stanowić źródła interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a., dającego poszczególnym członkom społeczeństwa przymiot strony w omawianej sprawie. Mając na względzie przedstawione powyżej uwagi, w zakresie oceny legalności zaskarżonej decyzji uznać należało, iż w niniejszej sprawie prawidłowo organ odwoławczy stwierdził brak interesu prawnego po stronie skarżącego. Przymiot strony w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie lądowiska dla śmigłowców sanitarnych na działkach nr A i B, k.m. nr [...], obręb [...], przysługiwałby bowiem skarżącemu jedynie wówczas, gdyby jego nieruchomość pozostawała w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. W takim przypadku, w związku z oddziaływaniem inwestycji na jego nieruchomość, wydanie decyzji miałoby bowiem wpływ na realizację uprawnień związanych z posiadaniem i korzystaniem z nieruchomości. Jak wynika natomiast ze sporządzonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko działka nr L, co do której skarżący dysponuje prawem rzeczowym, pozostaje poza sferą tego oddziaływania. W jego granicach pozostają jedynie tereny stanowiące własność wnioskodawcy oraz Gminy [...]. Zauważyć przy tym trzeba, iż sporządzony raport zawiera pełną charakterystykę i zakres oddziaływania przedsięwzięcia, dla którego wydana została decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie zaś z art. 56 ust. 1b pkt 2 Prawa ochrony środowiska, wydając decyzje organ obowiązany był uwzględnić ustalenia zawarte w raporcie. Skoro zatem z raportu jednoznacznie wynika, że nieruchomość skarżącego pozostaje poza sferą oddziaływania nie można było uznać, że posiada on interes prawny w postępowaniu dotyczącym oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, a tym samym legitymację do wniesienia odwołania. Podnoszona przez skarżącego w tym zakresie argumentacja dotycząca niedoszacowania wyniku hałasu, obawy co do korzystania w przyszłości z lądowiska również w porze nocnej i związana z tym możliwość przekroczenia hałasu, a także obawa co do istnienia niebezpieczeństwa katastrofy lotniczej, wskazuje jedynie na interes faktyczny, z którego nie można wywieźć przymiotu strony w postępowaniu. Mógł on stanowić jedynie podstawę wnoszenia uwag i wniosków na zasadach przewidzianych dla udziału społeczeństwa w postępowaniu dotyczącym oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, z którego to trybu jak wynika z akt administracyjnych skarżący nie skorzystał. Jakkolwiek zatem skarżącemu nie można odmówić interesu faktycznego w postępowaniu o wydanie wskazanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to jednak interes ten nie może być utożsamiany z interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. Nie każdy wszak związek pomiędzy subiektywnymi uprawnieniami podmiotu, a sprawą administracyjną oznacza, że podmiot ten ma w danej sprawie interes prawny. Istnienie interesu prawnego wymaga, by uprawnienia te znajdowały konkretyzację w postępowaniu administracyjnym z mocy wyraźnego przepisu prawa. Ten zaś warunek nie zachodzi w niniejszej sprawie w odniesieniu do skarżącego. Uwzględniając powyższe stwierdzić tym samym trzeba, że rozpoznając odwołanie skarżącego, organ drugiej instancji prawidłowo umorzył postępowanie odwoławcze w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. Odnosząc się do regulacji przepisu art. 138 kpa, określającego sposoby zakończenia postępowania odwoławczego dostrzec przyjdzie, iż przepis ten przyznaje organowi drugiej instancji obok kompetencji do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy również kompetencje kasacyjne. W myśl art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a., organ rozpoznający odwołanie obowiązany jest przy tym umorzyć postępowanie odwoławcze w każdym przypadku jego bezprzedmiotowości. Bezprzedmiotowość, o której mowa w art. 105 § 1 K.p.a., skutkująca podjęciem rozstrzygnięcia wskazanego w art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., występuje gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania odwołania a więc wówczas, gdy zabraknie jednego z elementów stosunku materialnoprawnego. Zaznaczyć przy tym trzeba, iż sprawa administracyjna jest połączeniem wzajemnie uwarunkowanych elementów podmiotowych i przedmiotowych. Dlatego też, bezprzedmiotowość postępowania może być spowodowana zarówno przyczynami o charakterze podmiotowym jak i przedmiotowym. Z przyczyn podmiotowych zaistnieje wtedy, gdy organ odwoławczy w toku postępowania stwierdzi, że wnoszący odwołanie nie posiada interesu prawnego, stanowiącego konieczny element materialnego stosunku prawnego, a co za tym idzie nie jest stroną postępowania. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania wnoszący odwołanie nie posiadał przymiotu strony. Tym samym też, prawidłowo zaskarżoną decyzją umorzono postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. W takim przypadku brak było bowiem podstaw do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ drugiej instancji, na skutek odwołania wniesionego przez skarżącego. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.