II SA/Op 15/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na uchwałę Rady Gminy Chrząstowice z dnia 15 marca 2006 r., Nr XXXIV/238/2006 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę. Pismem procesowym z dnia 31 października 2019 r. M. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, drogą elektroniczną, za pośrednictwem Gminy Chrząstowice, skargę na uchwałę Rady Gminy Chrząstowice z dnia 15 marca 2006 r., Nr XXXIV/238/2006, podjęta w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...]. Na skutek zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 15 stycznia 2020 r., wezwano skarżącego do uiszczenia - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania - wpisu sądowego od skargi w kwocie 300 zł oraz do wykazania, że przed wniesieniem skargi wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą i w tym celu nadesłania wystosowanego do organu wezwania wraz z potwierdzeniem daty jego wniesienia. Wezwania powyższe, zawierające pouczenie, że niezastosowanie się do ich treści spowoduje odrzucenie skargi, zostały doręczone skarżącemu w jednej przesyłce w dniu 22 stycznia 2020 r., do rąk dorosłego domownika, co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru pisma (k. 46 akt sąd.). Do dnia wydania niniejszego postanowienia skarżący nie uiścił wymaganego wpisu od skargi (patrz: zapisek urzędowy sekretariatu), a także nie wykazał, że wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zasadności skargi sąd zobowiązany jest do ustalenia jej dopuszczalności. W myśl bowiem art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej zwanej "P.p.s.a.", skarga podlega odrzuceniu, jeśli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Kontrola sądowa w tym zakresie wykazała, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o samorządzie gminnym", w jej brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z przytoczonego przepisu wynika, że wezwanie do usunięcia naruszenia jest obligatoryjnym elementem skuteczności wniesienia skargi na uchwałę organu gminy. Z regulacją tą koresponduje art. 52 § 4 P.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.), wedle którego w przypadku aktów innych niż określone w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Ponadto zakres kontroli został przez ustawodawcę ograniczony treścią art. 52 § 1 P.p.s.a., który stanowi, że skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Z kolei, stosownie do art. 53 § 2 P.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.), w przypadku, o którym mowa m.in. w art. 52 § 4 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W uchwale z 2 kwietnia 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że przepis art. 53 § 2 P.p.s.a. znajduje zastosowanie do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, dostępna na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym miejscu odnotowania wymaga, że wprawdzie przepisami art. 2 pkt 1 oraz art. 9 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) z dniem 1 czerwca 2017 r. został zniesiony zawarty w wyżej przytoczonym przepisie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym obowiązek wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa, a przepis art. 52 § 4 P.p.s.a. został uchylony oraz zmieniony został termin określony w art. 53 § 2 P.p.s.a., jednakże na mocy art. 16 i art. 17 ust. 2 powołanej ustawy zmieniającej, zmiany te dotyczą wyłącznie aktów lub czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie tej ustawy. Wystąpienie z wezwaniem w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym warunkuje zatem możliwość skutecznego zaskarżenia uchwały podjętej przed dniem 1 czerwca 2017 r. i warunek ten ma zastosowanie w niniejszej sprawie, w której przedmiotem skargi jest uchwała z dnia 15 marca 2006 r. Skarżący został wezwany do wykazania, że przed wniesieniem skargi wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą. Wezwanie w tym przedmiocie skarżący odebrał w dniu 22 stycznia 2020 r. Doręczenie nastąpiło w trybie art. 67 § 1 i art. 72 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którymi, jeżeli stroną jest osoba fizyczna, doręczenia dokonuje się jej osobiście, a w przypadku, gdy doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - zarządcy domu lub dozorcy, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma. Stąd, wyznaczony termin 7 dni do wykonania wezwania rozpoczął bieg w dniu 23 stycznia 2020 r. i zakończył się w dniu 29 stycznia 2020 r. (środa). Skarżący nie odpowiedział na wezwanie, a zatem nie wykazał, że przed wniesieniem skargi wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą, co skutkowało stwierdzeniem niedopuszczalności skargi, na podstawie wskazanego wyżej art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Ponadto, zgodnie z art. 230 P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, a do takich pism należy skarga, pobiera się wpis. Wpis jest opłatą sądową (art. 212 § 1 P.p.s.a.), którą stosownie do treści art. 219 § 1 P.p.s.a. należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Ustawodawca w art. 220 § 1 P.p.s.a. przewidział sytuację, gdy wnoszący pismo nie wniósł opłaty od tego pisma już w chwili jego złożenia. W tym przypadku przewodniczący zobowiązany jest wezwać wnoszącego pismo, aby opłacił pismo (skargę) w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Wpis stały w kwocie 300 zł, na podstawie § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193, z późn. zm.), pobiera się w sprawach skarg, bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności, na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Wezwanie do uiszczenia wpisu zostało przesłane skarżącemu wraz z wezwaniem do uzupełnienia braku formalnego skargi - w dniu 22 stycznia 2020 r. Siedmiodniowy termin do wykonania powyższego obowiązku rozpoczął bieg w dniu 23 stycznia 2020 r. i upływał z końcem dnia 29 stycznia 2020 r. (środa). Skarżący nie uiścił jednak wpisu od skargi, co potwierdza zapisek urzędowy z dnia 7 lutego 2020 r., znajdujący się w aktach sprawy (k. 48 akt. sąd.). Skoro we wskazanym przez Sąd terminie nie doszło do uiszczenia wymaganego wpisu od skargi, to zastosowanie znajduje przepis art. 220 § 3 P.p.s.a., wedle którego skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. i art. 220 § 3 P.p.s.a., skarga podlegała odrzuceniu.