II SA/Op 153/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu Anna Misiak po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania w sprawie zaliczki alimentacyjnej wniosku pełnomocnika skarżącego ustanowionego z urzędu o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: przyznać adwokatowi A. M. R. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej w kwocie 219,60 zł (słownie: dwieście dziewiętnaście złotych sześćdziesiąt groszy) zawierającej podatek od towarów i usług, w kwocie 39,60 zł (słownie: trzydzieści dziewięć złotych sześćdziesiąt groszy). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 14 lipca 2009 r. sygn. akt II SA/Op 153/09, oddalił skargę M. J., wówczas małoletniego i reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego matkę A. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania w sprawie zaliczki alimentacyjnej. Wyrok wraz z uzasadnieniem na piśmie został skarżącemu doręczony na jego wniosek w dniu 3 sierpnia 2009 r. Skarżący, działając przez przedstawiciela ustawowego wniósł w dniu 17 sierpnia 2009 r. o przyznanie mu prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu. Postanowieniem z dnia 21 marca 2009 r., referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienia adwokata z urzędu. Odpis postanowienia o przyznaniu prawa pomocy został stosownie do art. 253 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w skrócie P.p.s.a., w związku z § 35 ust. 2 i 3 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 września 2003 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 169, poz. 1646), przesłany z Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w Opolu celem wyznaczenia adwokata z urzędu dla skarżącej. Okręgowa Rada Adwokacka w Opolu wyznaczyła adwokatem z urzędu A. M. R., w dniu 2 września 2009 r. W dniu 15 września 2009 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej), do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wpłynęła skarga kasacyjna sporządzona przez adwokata z urzędu, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W piśmie procesowym obejmującym skargę kasacyjną adwokat zawarł wniosek o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu na rzecz skarżącego tytułu sporządzenia wniosku o przywrócenie terminu, skargi kasacyjnej i zastępstwa procesowego. Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, obejmują zgodnie z § 19 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) – zwanego dalej rozporządzeniem, opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 – 5 rozporządzenia i niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia – stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynoszą 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 lit. c rozporządzenia, wynoszącej 240 zł, a jeżeli sprawy nie prowadził w drugiej instancji ten sam adwokat – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Przy przyznawaniu przez Sąd, zgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa procesowego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z § 2 ust. 3 Rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w brzemieniu nadanym przez § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 października 2005 r. zmieniającym to rozporządzenie, sąd podwyższa opłatę za udzielenie pomocy prawnej z urzędu o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 5 kwietnia 2004r., Nr 454, poz. 535 ze zm.) stawka podatku od towarów i usług wynosi 22 %, jest to stawka podstawowa, i obowiązuje ona podatników świadczących usługi prawnicze. Referendarz sądowy przyznając adwokatowi ustanowionemu z urzędu, koszty udzielonej przez niego pomocy prawnej, kierował się wyżej wskazanymi przepisami prawa i uznał, iż za sporządzenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej i sporządzenie skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi M. J., należy mu przyznać, wynikającej z przepisów wynoszącej 75 % stawki minimalnej. Rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz niezbędny nakład pracy adwokata uzasadniał, w ocenie referendarza sądowego, taką wysokość wynagrodzenia. Referendarz sądowy nie przyznał adwokatowi zwrotu niezbędnych wydatków, ponieważ nie wykazał on ich poniesienia. Zasądzając wynagrodzenie uwzględniono § 2 ust. 3 rozporządzenia i podwyższono wynagrodzenie o stawkę podatku od towarów i usług, czyli o kwotę 39,60 zł (słownie: trzydzieści dziewięć złotych sześćdziesiąt groszy). W związku z powyższym na postawie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.