II SA/Op 156/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz - spr. Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Krzywda po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 maja 2013 r. sprawy ze skargi S.C. na decyzję Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu z dnia 1 marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Strzelcach Opolskich z dnia 31 stycznia 2013 r., nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Przedmiotem skargi wniesionej przez S. C. była decyzja Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 1 marca 2013r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Strzelcach Opolskich z dnia 31 stycznia 2013 r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia u strony choroby zawodowej w postaci pylicy krzemowej wymienionej w pozycji 3.1 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do Rozporządzenia Rady Ministra dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych. Wydanie tych aktów administracyjnych poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu. S. C. dokonał osobistego zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej pylicy krzemowej, kierując je do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Strzelcach Opolskich w dniu 16 sierpnia 2011r. Wskazał w zgłoszeniu, że był zatrudniony jako ślusarz narzędziowy w Fabryce Maszyn i Urządzeń "A" w [...] i w latach od 1970 do 1978 był narażony na czynniki szkodliwe podczas szlifowania na szlifierkach. Zawiadomieniem z dnia 31 sierpnia 2011r. organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w toku którego przesłuchano dwóch świadków zgłoszonych przez stronę, a będących także pracownikami wymienionej fabryki oraz przesłuchano w charakterze strony S. C. W oparciu o te oświadczenia organ I instancji wystąpił do Archiwum Opolskiego Spółka z o.o. w Niemodlinie o przesłanie dokumentacji dotyczącej warunków przebiegu pracy zawodowej badań lekarskich oraz badań środowiska pracy w zakładzie "A". Wezwanie to wskazywało jednocześnie, że S. C. zatrudniony był w Fabryce "A" kolejno na stanowiskach ślusarza narzędziowego, krajacza, ślusarza konserwatora i operatora maszyn do krojenia. W aktach administracyjnych sprawy znajdują się odręczne zapisy, datowane na 3 listopada 2011r. z nagłówkiem "Archiwum Niemodlin" stanowiące wypisy i notatki zrobione przez anonimową osobę, częściowo nieczytelne. Notatki te są np. wyciągiem z Książki obliczeń Laboratorium Higieny Pracy "A" w [...] z lat 1970-1997. Notatki nie są w żaden sposób usystemowane. Można z nich się domyślać, że dotyczą różnych wydziałów fabryki w różnych okresach. W oparciu o tą dokumentację, świadectwa pracy i świadectwo szkolne strony, w tym świadectwo pracy z Huty im. [...] w Krakowie, Kierownik Oddziału Higieny Pracy Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Strzelcach Opolskich wypełnił kartę oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej. W karcie tej, jako czynnik będący przyczyną choroby zawodowej wymieniono pył z zawartością wolnej krystalicznej krzemionki zaznaczając jednocześnie, że w "dokumentacji brak wyników pomiarów". Następnie zwrócono się do następcy prawnego Huty im. [...] w Krakowie, czyli "B" Poland S.A., Oddział w Krakowie o sporządzenie karty oceny narażenia zawodowego z okresu zatrudnienia strony w Hucie w Krakowie. Z przedłożonych kart oceny z dnia 6 grudnia 2011r. i z dnia 23 stycznia 2012r. wynikało, że w okresie pracy w charakterze ślusarza pracownik mógł być narażony na czynnik szkodliwy w postaci pyłu z zawartością wolnej krystalicznej krzemionki, lecz zakład nie dysponuje pomiarami tego czynnika. Zaznaczono jednocześnie, że strona podlegała badaniom profilaktycznym oraz była zaopatrzona w toku pracy w środki ochrony zbiorowej i indywidualnej. Pismem z dnia 9 lutego 2012r. skierowano S. C. do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Opolu z siedzibą w Kędzierzynie – Koźlu na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej. W orzeczeniu lekarskim nr [...] jednostka orzecznicza I stopnia nie stwierdziła podstaw do rozpoznania u S. C. choroby zawodowej w postaci pylicy płuc. W orzeczeniu lekarskim opisano przebieg badania strony w ośrodku oraz w poprzednich placówkach służby zdrowia. W oparciu o to ustalono, że badany cierpi na przewlekły proces swoisty (TBC), samoistne śródmiąższowe włóknienie płuc i brak podstaw do rozpoznania pylicy krzemowej płuc. Z orzeczeniem lekarskim jednostki orzeczniczej I stopnia nie zgodził się badany i wniósł o ponowne badanie lekarskie, w związku z czym organ I instancji skierował go do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu. W jednostce orzeczniczej II stopnia strona przebywała od 5 – 9 listopada 2012r. na Oddziale Chorób Zawodowych, po czym wydano orzeczenie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania pylicy krzemowej płuc jako choroby zawodowej wymienionej w poz. 3.1 wykazu chorób zawodowych. W orzeczeniu Instytutu zaznaczono, że podstawą rozpoznania klinicznego pylicy płuc jest stwierdzenie na pełno wymiarowych zdjęciach RTG klatki piersiowej zmian ogniskowych w płucach ( regularnych, okrągłych o odpowiedniej gęstości) mogących odpowiadać efektom oddziaływania pyłów zwłókniających na miąższ płucny. Tymczasem aktualny radiogram klatki piersiowej pacjenta nie wykazuje zmian dostatecznie uzasadniających rozpoznanie pylicy płuc zgodnie ze standardami Klasyfikacji Radiologicznej Pylic Międzynarodowego Biura Pracy w Genewie (ILO 2011). W obrazie radiologicznym płuc badanego dominują zacienienia nieregularne. Obraz ten przemawia za rozpoznaniem samoistnego śródmiąższowego włóknienia płuc aniżeli powodowanego narażeniem na pyły zawierające krzemionkę krystaliczną, konkludował Instytut. Po zawiadomieniu strony w trybie art. 10 § 1 K.p.a. do zapoznania się z aktami sprawy i ewentualnego wypowiedzenia się co do zebranych dowodów organ I instancji decyzją z dnia 31 stycznia 2013r. stwierdził brak postaw do rozpoznania u badanego choroby zawodowej pylicy krzemowej płuc. Po przedstawieniu w uzasadnieniu przebiegu postępowania administracyjnego oraz definicji choroby zawodowej organ I instancji stwierdził, że u badanego zdiagnozowano stopniową progresję zmian włóknistych płuc przemawiającą za rozpoznaniem samoistnego śródmiąższowego włóknienia płuc, a nie choroby zawodowej pylicy krzemowej płuc w wyniku narażenia na pyły zawierające krystaliczną krzemionkę. Odwołanie od tej decyzji wniósł S. C. Organ odwoławczy powołaną na wstępie decyzją z dnia 1 marca 2013r. utrzymał w mocy decyzję pierwszej instancji. W uzasadnieniu, powołując się na przepisy rozporządzenia oraz art. 2351 Kodeksu pracy, Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził, że zmiany występujące w płucach S. C. nie odpowiadają zmianom charakterystycznym dla pylicy płuc, co potwierdził Instytut Medycyny Pracy w Sosnowcu na podstawie cyt. Klasyfikacji Międzynarodowego Biura Pracy w Genewie. Zdaniem organu odwoławczego, przeprowadzone specjalistyczne badania lekarskie w Oddziale Chorób Zawodowych Instytutu dały podstawy do odmowy stwierdzenia choroby zawodowej. Jeżeli orzeczenia lekarskie obu jednostek orzeczniczych są jasne, logiczne i zbieżne to należało wykluczyć chorobę zawodową u strony, zauważył końcowo organ. W skardze sądowadministracyjnej S. C. nie zgadzając się z wymienioną decyzją wniósł o stwierdzenie choroby zawodowej i dodatkowo załączył kartę informacyjną leczenia szpitalnego z dnia 8 marca 2013r. wystawioną przez Publiczny Szpital Kliniczny nr [...] w [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentów zawartych w zaskarżonej decyzji. W toku postępowania sądowego skarżący złożył do akt kopię karty informacyjnej leczenia szpitalnego i wynik badania histopatologicznego w Dolnośląskim Centrum Chorób Płuc [...] z lutego 2009r., które zdaniem strony, złożył wcześniej do akt postępowania administracyjnego w organie I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Zaskarżona decyzja Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z 1 marca 2013r., podobnie jak decyzja organu I instancji, opierając się na wydanych w sprawie orzeczeniach lekarskich, odmawia stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej pylicy krzemowej wymienionej w pozycji 3.1 wykazu chorób zawodowych, obowiązującego w dacie orzekania, jako załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. 2009r., Nr 105, poz. 869 ze zm.), dalej też zwanego rozporządzeniem. Orzeczenia lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Opolu z siedzibą w Kędzierzynie – Koźlu oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu uzasadniały brak możliwości rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej w postaci pylicy płuc, z powołaniem się na brak u strony zmian radiologicznych w badaniu rentgenowskim płuc, upoważniających do rozpoznania wyżej wymienionych chorób zgodnie z międzynarodową Klasyfikacją zdjęć radiologicznych pylicy, obowiązującą na podstawie zalecenia Międzynarodowego Biura Pracy, jako organu MOP. W ocenie Sądu, w konsekwencji wydanych orzeczeń lekarskich, organy z naruszeniem art. 6 K.p.a. i art. 235¹ Kodeksu pracy posługiwały się dla sklasyfikowania objawów występujących na pełnowymiarowych zdjęciach rentgenowskich zaleceniami nie będącymi obowiązującymi w polskim porządku prawnym przepisami prawa. Stosowanie pomocniczo Międzynarodowej Klasyfikacji Zdjęć Radiologicznych Pylicy nie zwalnia placówek diagnostycznych od szczegółowego i przekonywającego uzasadnienia orzeczenia lekarskiego w oparciu o dostępny materiał dowodowy. Choroba zawodowa pylicy płuc (pylicy krzemowej) zawarta w pozycji 3.1 wykazu chorób zawodowych, będącego załącznikiem do powołanego wyżej rozporządzenia, nie jest ograniczona przez wskazanie koniecznych do jej stwierdzenia objawów, czy parametrów. Trzeba zaznaczyć, że ten sam załącznik do rozporządzenia stanowi, iż okres w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej, pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, wyraźnie wskazuje, iż czasu takiego "nie można określić". Klasyfikacja Międzynarodowego Biura Pracy nie stanowi wystarczającej podstawy do samodzielnego definiowania jednostek chorobowych wymienionych w pozycji 3.1. wykazu chorób zawodowych. Zgodnie z art. 237 § 4 Kodeksu Pracy jedynym podmiotem upoważnionym do formułowania wytycznych diagnostyczno – orzeczniczych i kryteriów rozpoznawania chorób zawodowych jest minister właściwy do spraw zdrowia, który został upoważniony do wydania aktu wykonawczego, regulującego te kwestie. W dacie orzekania przez organy i wydania zaskarżonej decyzji właściwy minister nie wydał takiego aktu wykonawczego. Mimo to nie mogą go zastąpić zalecenia Międzynarodowego Biura Pracy, które jest organem Międzynarodowej Organizacji Pracy i to nawet pomimo, że Polska jest członkiem tej organizacji. Międzynarodowe Biuro Pracy, zgodnie z art. 10 Konstytucji Międzynarodowej Organizacji Pracy ma charakter organu wykonawczego i nie posiada uprawnień do stanowienia obowiązujących norm prawnych o zasięgu międzynarodowym (por. Konstytucja MOP opubl. Dz.U. 1948, nr 43, poz. 308). Wydana przez wymienione Biuro klasyfikacja zdjęć radiologicznych pylicy nie zawiera przepisów prawa obowiązujących bezwzględnie na terenie Polski, które zgodnie z zasadą praworządności z art. 6 K.p.a. organy administracji publicznej zobowiązane byłyby stosować. Omawiana klasyfikacja ma charakter zaleceń, a jej celem było wyłącznie ułatwienie i ujednolicenie opisywania indywidualnych objawów pylicy, takich jak zaciemnienia, zagęszczenia drobnoguzkowe i inne, i nie może ona służyć do utworzenia prawnej definicji choroby zawodowej płuc, jaką jest pylica krzemowa. Ponadto Klasyfikacja nie definiuje jednostek chorobowych, nie określa warunków narażenia zawodowego, nie określa zdolności do pracy. Jej zapisy w konsekwencji nie wyznaczają prawnych definicji pylicy płuc w jakiejkolwiek postaci. Jeżeli zatem orzeczenia lekarskie powoływały się na Klasyfikację Międzynarodowego Biura Pracy, a w ślad za nimi czyniły to organy rozstrzygające sprawę, to koniecznym byłoby ewentualne, ale tylko posiłkowe odnoszenie się do aktualnej Klasyfikacji zdjęć radiologicznych pylicy, na podstawie obrazu wynikającego ze zdjęć rentgenowskich. Powoływanie się na zalecenia Międzynarodowego Biura Pracy służące wyłącznie klasyfikowaniu i porównywaniu stwierdzanych w badaniach radiologicznych objawów nie tylko nie zwalnia lekarzy i jednostek orzeczniczych z § 5 rozporządzenia od szczegółowego uzasadnienia ich stanowiska, ale nie zwalnia także od szczegółowego ustosunkowania się do wyników innych badań, którymi dysponowali w czasie wydawania opinii. Tymczasem orzeczenia lekarskie jednostki orzeczniczej I i II stopnia zdawkowo odnotowują istnienie w aktach postępowania kart leczenia szpitalnego skarżącego w Samodzielnym Publicznym Zespole Szpitali Pulmonologiczno – Reumatologicznych w [...] i w Dolnośląskim Centrum Chorób Płuc [...], gdzie strona była leczona i poddana zabiegowi operacyjnemu w 2009r. W konsekwencji, zdaniem Sądu, rozpoznającego niniejszą sprawę wydane i będące podstawą decyzji orzeczenia lekarskie nie odpowiadają wymogom wynikającym z art. 84 § 1 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Orzeczenia lekarskie, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji nie spełniają wymagań stawianych opinii biegłego. Opinia taka, po zrelacjonowaniu wyników badań i dostępnej biegłemu dokumentacji lekarskiej, winna odnosić się także do innych badań lub dokumentacji lekarskiej i opisów zmian chorobowych, wynikających z rozpoznania dokonanego w specjalistycznych jednostkach służby zdrowia. Z kolei, obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę jest także szczegółowe uzasadnienie w wydanej decyzji w oparciu o art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., dlaczego odmawia rozpoznania u strony choroby zawodowej. Organ narusza dyspozycję art. 107 § 3 K.p.a., gdy nie dokonuje jakiejkolwiek oceny wydanych orzeczeń lekarskich i przyjmuje za podstawę wydanej decyzji jedynie konkluzję orzeczeń lekarskich. Organ I instancji naruszył ponadto dalsze przepisy procedury a to art. 75 § 1 w zw. z art. 79 § 1, art. 82, art. 67 § 2 pkt 2, art. 68 i art. 69 § 1 K.p.a. W szczególności przesłuchał świadków J. T. i W. G. bez zachowania formy protokołu, bez oznaczenia czy strona była przy przesłuchaniu obecna, bez odnotowania czy pouczono świadków o treści art. 82 i art. 83 K.p.a. oraz bez zastosowania art. 69 § 1 K.p.a. Ponadto z naruszeniem art. 86 K.p.a. przesłuchano S. C. w charakterze strony na początku postępowania dowodowego zamiast po wyczerpaniu innych środków dowodowych. Nie miał zatem skarżący możliwości zapoznania się z wynikami sprawdzenia dokumentów w Archiwum Opolskim w Niemodlinie i kartami oceny narażenia zawodowego. Przy tym odręczne zapisy (notatki) z badania dokumentów w Archiwum Opolskim nie mogą stanowić dowodu w sprawie, w rozumieniu art. 75 § 1 K.p.a., gdyż nie wiadomo kto je sporządził, częściowo są nieczytelne, nie wynika z nich czy stanowią całość badanej dokumentacji czy też są formą dokonanej analizy w oparciu o dane źródłowe (por. art. 68 § 1 K.p.a. i art. 72 K.p.a.). Wreszcie też organ I instancji w konsekwencji omówionych uchybień procedury administracyjnej naruszył § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, gdyż zlecił jednostkom orzeczniczym I i II stopnia wydanie orzeczenia lekarskiego bez należycie przygotowanej i zebranej dokumentacji medycznej (w aktach administracyjnych przedłożonych sądowi brak kart szpitalnych leczenia we [...] i [...]) i dokumentacji przebiegu zatrudnienia (vide: sprawa badania dokumentacji Archiwum Opolskiego albo brak jednoznacznego dowodu, że akta osobowe strony z zakładów w [...] i Krakowie nie zachowały się). W sprawie brak też jednoznacznych ustaleń, czy w zakładach "A" prowadzono pomiary czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. W konsekwencji wadą dotknięte mogą być ustalenia przyjęte w karcie oceny narażenia zawodowego z 3 listopada 2011 r. Karta sporządzona bez wcześniejszego zebrania wszechstronnej dokumentacji medycznej i dokumentacji przebiegu zatrudnienia nie może być podstawą wydania orzeczenia lekarskiego. Powyższych uchybień proceduralnych organu I instancji nie zauważył organ odwoławczy i przeszedł nad nimi do porządku dziennego, czego na etapie badania legalności zaskarżonej decyzji przez Sąd pominąć już nie można. Tym samym uznać trzeba, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. Bez względu na przewidziane rozporządzeniem postępowanie diagnostyczne, w jednostkach I i II stopnia na organie inspekcji sanitarnej ciąży obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zbadania wszystkich zebranych dowodów i dokonania ustaleń na podstawie wszechstronnego ich rozważenia. Chorobę zawodową stwierdza lub odmawia takiego stwierdzenia organ inspekcji sanitarnej, a nie placówka diagnostyczno-konsultacyjna. Jego rolą jest więc uzyskać takie dane, na podstawie których można wyprowadzić i uzasadnić wniosek, czy stwierdzone objawy chorobowe odpowiadają objawom choroby zawodowej, czy pozostają w związku przyczynowym z wykonywaną pracą zawodową, czy też rodzaj wykonywanej pracy nie ma żadnego wpływu na powstanie i rozwój schorzenia. Mając do dyspozycji orzeczenie lekarskie niewyjaśniające w sposób wymagany prawem przyczyn odmowy rozpoznania u badanego jednostki chorobowej, organ inspekcji sanitarnej nie może wydać decyzji zgodnej z przywołanymi wyżej przepisami procedury administracyjnej. Organ musi nadto pamiętać, że jednym z istotnych czynników wpływających na umocnienie praworządności w administracji jest obowiązek jej organów należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się te organy w toku załatwiania spraw. Motywy te powinny znaleźć swój wyraz także w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, bowiem strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. Bez zachowania tego elementu decyzji, strony nie mają możliwości obrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem - zarówno w odwołaniu, jak też w skardze sądowej. Na ocenę legalności zaskarżonej decyzji niewątpliwie wpływać też musi naruszenie zasady przekonywania, uregulowanej w treści art. 11 K.p.a. W szczególności duże znaczenie dla realizacji wskazanej zasady ma przedstawienie procesu ustalania stanu faktycznego i zastosowania do niego przepisu prawa w uzasadnieniu decyzji. Orzeczenie lekarskie, aby było podstawą wydania decyzji w przedmiocie choroby zawodowej musi w sposób wszechstronny i przekonywujący wyjaśniać wszystkie wątpliwości. Nie są wystarczające dla organu administracji publicznej do rozstrzygnięcia sprawy decyzją takie orzeczenia lekarskie, które nie odnoszą się w sposób szczegółowy do całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Jeżeli mimo opinii uzupełniającej jednostka orzecznicza nadal nie odnosi się do całości materiału dowodowego obowiązkiem organu jest zwrócenie się o wydanie opinii do innej jednostki orzeczniczej. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w związku art. 135 P.p.s.a., należało uchylić zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję I instancji, a z mocy art. 152 P.p.s.a. orzec, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. W toku ponownego rozpoznawania sprawy organ administracji uwzględni wskazania zawarte powyżej w uzasadnieniu wyroku i uzupełni materiał dowodowy o kompletną dokumentację medyczną i dokumentację przebiegu zatrudnienia, po czym skieruje skarżącego na badania w celu uzyskania orzeczenia lekarskiego o jakim mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia do jednostki orzeczniczej I stopnia, po czym oceni, czy orzeczenie lekarskie zostało wydane z uwzględnieniem całokształtu dokumentacji medycznej i przez właściwego lekarza specjalistę (lekarzy specjalistów) w rozumieniu § 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia i czy jest wyczerpująco uzasadnione. Jeżeli po tak wydanym orzeczeniu lekarskim skarżący wniesie o przeprowadzenie kolejnego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia, w rozumieniu § 5 ust. 3 rozporządzenia, to organ skieruje skarżącego na badania do innej niż Instytut Medycyny Pracy w Sosnowcu jednostki orzekającej. Dopiero tak uzupełniony materiał dowodowy organ administracji rozpatrzy zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. i na tej podstawie wyda orzeczenie uzasadnione, zgodne z wymogami art. 107 § 3 K.p.a. Organ winien się także zapoznać ze złożoną przez skarżącego w postępowaniu sądowym kartą leczenia w Szpitalu Klinicznym w [...] w 2013 r.