II SA/Op 162/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Anna Misiak po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A.G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji o uchyleniu decyzji w sprawie świadczeń z funduszu alimentacyjnego wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy postanawia : ustanowić dla A. G. adwokata. A. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji o uchyleniu w sprawie świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W skardze nadmieniła, że choruje i nie stać jej na pomoc prawną. W związku z tym referendarz sądowy na zasadzie art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., poinformował skarżącą, że jeżeli sformułowanie w skardze "nie stać mnie na pomoc prawną", oznacza jej prośbę o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu, to wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się, zgodnie z treścią art. 252 § 2 P.p.s.a., na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wobec powyższego, referendarz sądowy, zwany dalej orzecznikiem, przesłał stronie w załączeniu formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, wzywając do jego wypełnienia oraz doręczenia do tut. Sądu w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pouczając, że niezastosowanie się do niniejszego wezwania spowoduje pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Jednocześnie orzecznik, wyjaśnił, że skarżąca nie ma w swojej sprawie, należącej do spraw z zakresu pomocy i opieki społecznej, obowiązku uiszczania kosztów sądowych, od których jest zwolniona z mocy ustawy na zasadzie art. 239 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Skarżąca odebrała wezwanie w dniu 14 kwietnia 2013 r. i przesłała do Sądu wypełniony formularz wniosku w dniu 24 kwietnia 2013 r. (data stempla pocztowego). W uzasadnieniu wniosku skarżąca napisała, że jest osobą samotnie wychowującą dwie córki w wynajętym mieszkaniu, bo uciekła od sprawcy przemocy. Jest osobą, która obecnie wróciła ze szpitala, gdzie trafia prawie co miesiąc, ma nowotwór złośliwy z możliwością przerzutów. Ma dwie córki, które potrzebują jedzenia, ubrania, środków czystości, książek, "życia po ludzku", a z samego wynagrodzenia za pracę ciężko jest się utrzymać. Podała, że zamieszkuje z córkami, z których jedna jest pełnoletnia. Nie posiada żadnego majątku ruchomego, czy nieruchomego. Według jej oświadczenia złożonego w rubryce nr 10 wniosku, osiąga ona wynagrodzenie za pracę w kwocie 1540 zł brutto. Skarżąca wniosła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Według natomiast art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest wstanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Orzecznik nie wzywał skarżącej, zwanej dalej wnioskodawczynią, do wykazania dodatkowych informacji odnośnie jego sytuacji materialnej, uznał bowiem, że z uwagi na względy ekonomii procesowej, posłuży się dokumentami znajdującymi się w załączonych do sprawy aktach administracyjnych, jako wystarczającymi do jej uprawdopodobnienia. Kierował się przy tym aktualnym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, zgodnie z którym sąd jest uprawniony do oceny sytuacji finansowej strony w oparciu o zawarte we wniosku oświadczenie strony i dowody przedstawione przez nią w konkretnej sprawie, a także o fakty znane sądowi z urzędu, np. okoliczności wynikające z dokumentów zawartych w aktach innych postępowań z udziałem wnioskodawcy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 listopada 2010 r., sygn. akt I GZ 360/10, System Informacji Prawnej Lex nr 741357). Dokumenty te to m.in. zaświadczenie z Urzędu Skarbowego o dochodzie wnioskodawczyni za 2010 r., jej karta informacyjna leczenia ze szpitala z 27 sierpnia 2012 r., znajdująca się w aktach administracyjnych sprawy załączonych do sprawy ze skargi A. G., zarejestrowanej w tut. Sądzie pod sygn. akt II SA/Op163/13, Ponadto w skardze wnioskodawczyni wskazała, że jedna córek powróciła już z Ośrodka wychowawczego. W ocenie orzecznika zaświadczenie od dochodzie, chociaż z 2010 r., uprawdopodabnia podaną przez wnioskodawczynię kwotę jej zarobków. W zaświadczeniu tym wskazano jej dochód roczny do opodatkowania, w kwocie 12134,30 zł. W ocenie orzecznika, mając na uwadze tę informację oraz orientację, co do przeciętnych zarobków w regionie, referendarz dał wiarę wnioskodawczyni, bez wzywania jej o dokumenty w tym względzie, że jej zarobki wynoszą 1540 zł. Nie dopytywał także o kwestię, czy wskazana kwota jest brutto, czy netto. W ocenie referendarza bowiem, fakt, że skarżąca choruje na raka, co potwierdza karta leczenia szpitalnego z 27 sierpnia 2012 r., oraz, że wychowuje dwie córki, to nawet gdyby kwota ta była kwotą netto, nie jest ona wystarczająca na zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych skarżącej i jej rodziny. Nie zmienia tego, zdaniem referendarza, również fakt, że jak wynika z akt administracyjnych sprawy i z oświadczenia wnioskodawczyni, jedna z córek nie w pełni jest na jej utrzymaniu, gdyż nadal przebywa w Ośrodku wychowawczym. Trudno bowiem założyć, że nawet przy zaspokojeniu w tego rodzaju ośrodku większości potrzeb bytowych córki, zwolni to matkę całkowicie z jakichkolwiek na nią wydatków. Ponadto jak wskazała wnioskodawczyni, druga córka powróciła już z ośrodka. W ocenie orzecznika, należy stwierdzić, że sam fakt kształtowania się dochodu miesięcznego wnioskodawczyni na poziomie 1540 zł, nawet jeśli jest to kwota netto, pozwala na uznanie, że nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego swojego i rodziny. Szczególnie, że jest osobą zmagającą się z poważną chorobą, mającą na wychowaniu dzieci. Sytuacja materialna wnioskodawczyni uprawnia ją zatem do przyznania jej prawa pomocy w zakresie przez nią żądanym, w związku z tym orzecznik postanowił ustanowić dla niej adwokata. Wobec powyższego, na podstawie art. 258 § 1 pkt 7 orzeczono, jak w sentencji.