II SA/Op 164/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 lipca 2009 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, Starosta [...] - po rozpatrzeniu zgłoszenia inwestora, tj. A Sp. z o.o. w W. - wniósł sprzeciw w sprawie zamiaru przystąpienia do instalacji bezprzewodowej stacji przekaźnikowej PLAY nr NYS2005 B na dachu budynku przy ul. [...] w N., na działce oznaczonej nr ewid. gruntów B k.m. [...]. Uzasadniając rozstrzygnięcie podniósł, że zgłoszone zamierzenie inwestycyjne dotyczy terenu, który w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenów budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego w rejonie ulic [...] i [...] w N., zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w N. z dnia [...], oznaczony jest symbolem 1 UHG,KS, który przeznacza się pod zespół usług lokalnych (handel, gastronomia, usługi nieuciążliwe) z zielenią towarzyszącą i parkingiem (§ 3 uchwały). Odnosząc się do powyższych zapisów planu uznał, że stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest obiektem, który może być zaliczony do usług lokalnych w zakresie handlu, jak i gastronomii. Stanowi obiekt związany z działalnością usługową o charakterze ponadlokalnym, zatem narusza ustalenia obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Stąd wniesienie sprzeciwu było uzasadnione. W odwołaniu od powyższej decyzji A Sp. z o.o. w W. wniosła o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania organu pierwszej instancji na podstawie art. 132 § 1 w zw. z art. 105 K.p.a., bądź na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 K.p.a. Zarzuciła, iż Starosta [...] naruszył: przepisy postępowania, a to art. art. 7, 77 i 80 K.p.a., przez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i dowolne uznanie, że inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu; oraz przepisy prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy prawo budowlane, przez przyjęcie zaistnienia podstaw do wniesienia sprzeciwu w sytuacji gdy zgłoszone roboty budowlane są zgodne z postanowieniami miejscowego planu, a także § 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przez błędne przyjęcie, iż usługa lokalna to tylko taka, która będzie służyła mieszkańcom danej miejscowości, czy gminy. Uzasadniając zarzuty Spółka dowodziła, opierając się na orzecznictwie sądów administracyjnych, że nietrafna jest taka interpretacja miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, iż na terenie objętym planem dopuszczalne są tylko i wyłącznie inwestycje wyraźnie przewidziane w przeznaczeniu podstawowym w nim określonym, tj. usługi lokalne, wykluczając wszelkie pozostałe inwestycje, także te, których wyraźnie nie zakazano. W konsekwencji, organ winien był, zdaniem Spółki, uwzględnić także inne możliwe przeznaczenia terenu w kontekście tych postanowień planu, które dotyczą kwestii zagospodarowania telekomunikacyjnego terenu i rozwoju infrastruktury technicznej. Ponadto organ nie uwzględnił faktu, że planowana inwestycja będzie służyć świadczeniu usług telekomunikacyjnych, co mieści się w przeznaczeniu przedmiotowego terenu, mającego charakter usługowy. Przy pomocy zgłoszonej inwestycji Spółka będzie świadczyć usługi na terenie objętym jej oddziaływaniem, który wyznacza okręg o promieniu ok. 800 m., licząc od miejsca jej zlokalizowania. Świadczy to o wykorzystywaniu spornej stacji przekaźnikowej do świadczenia usług telekomunikacyjnych o lokalnym, a nie ponadlokalnym charakterze. Na poparcie swoich wywodów Spółka dołączyła do odwołania wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 9 września 2008 r., sygn. akt II SA/Bd 499/08. Przesyłając odwołanie wraz z aktami sprawy do Wojewody Opolskiego, w piśmie z dnia 5 stycznia 2009 r., skarżony organ wyjaśnił, odnosząc się do treści okazanego przez Spółkę wyroku, iż w rozpoznawanej sprawie nie występuje sytuacja, w której plan ustala podstawowe przeznaczenie terenu z możliwością dopuszczenia innej funkcji. W rozważanym przypadku zapis planu stanowi o wyłącznym przeznaczeniu terenu pod konkretną funkcję. Decyzją z dnia [...] o numerze [...] Wojewoda Opolski utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Po zrelacjonowaniu przebiegu dotychczasowego postępowania przypomniał, że zgodnie z § 3 przedmiotowej uchwały, symbol 1UHG,KS oznacza przeznaczenie terenu pod zespół usług lokalnych (handel, gastronomia, usługi nieuciążliwe) z zielenią towarzyszącą i parkingiem. Ponadto uchwała dopuszcza na terenie objętym tym symbolem zabudowę do II kondygnacji (dopuszczalna II kondygnacja jako poddasze użytkowe), określa wymagania dotyczące posadowienia parteru oraz wymagania dotyczące parkingu. Dalsze uszczegółowienie planu znajduje się w jego załączniku, tj. części graficznej, którym jest rysunek planu. Określono w nim, że symbolem UH oznaczono tereny obiektów i urządzeń usług handlu, symbolem UG tereny obiektów i urządzeń usług gastronomii, zaś symbolem KS tereny ogólnodostępnych parkingów. Zdaniem Wojewody, z takich zapisów wynika, że przedmiotowy teren przeznaczony został pod usługi handlu i gastronomii oraz ogólnodostępny parking, a nie pod usługi telekomunikacyjne oraz urządzenia służące świadczeniu tych usług. Dlatego też bez znaczenia pozostaje to, czy inwestor zamierzał na tym terenie świadczyć usługi telekomunikacyjne o lokalnym, czy ponadlokalnym charakterze. Ponadto w miejscowym planie wyznaczono tereny o symbolu EE, na których zlokalizowane mogą zostać urządzenia infrastruktury technicznej, w tym także urządzenia bezprzewodowej stacji przekaźnikowej telefonii komórkowej (§ 3 pkt 3 i § 6 uchwały). Reasumując, organ odwoławczy uznał za trafne stanowisko Starosty [...] o naruszeniu przez zgłoszoną inwestycję ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego i o konieczności wniesienia sprzeciwu. W skardze skierowanej do tut. Sądu pełnomocnik inwestora - A Sp. z o.o. w W. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody Opolskiego, jak również poprzedzającej ją decyzji Starosty [...], oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zarzucił, iż Wojewoda Opolski naruszył: art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji wnoszącej sprzeciw, w przypadku braku podstaw prawnych do wniesienia sprzeciwu; art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane oraz § 3 i 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przez przyjęcie, że objęte zgłoszeniem zamierzenie inwestycyjne narusza ustalenia tego planu; art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., przez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego oraz dowolne ustalenie, że planowana inwestycja jest sprzeczna z przeznaczeniem terenu określonym dla obszaru 1UHG,KS. Odnosząc się do argumentacji organu pierwszej instancji pełnomocnik Spółki podniósł, że stacja bazowa ma bardzo ograniczony (lokalny) zasięg działania i usługi świadczone dzięki takiej stacji są dostępne wyłącznie z ograniczonego (lokalnego) obszaru. Z kolei organ odwoławczy błędnie ograniczył przeznaczenie terenu 1UHG,KS do usług gastronomii i handlu oraz ogólnodostępnego parkingu, bowiem z treści § 3 planu wynika, że dopuszczalne są wszelkie lokalne usługi nieuciążliwe, a do świadczenia takiej usługi przeznaczona jest sporna inwestycja. Ponadto, w planie nie ma zapisów, że infrastruktura techniczna ma być lokalizowana wyłącznie na obszarze oznaczonym symbolem EE, dlatego - zadaniem Spółki - taka możliwość istnieje także na innych terenach. Wadliwym i sprzecznym z Konstytucją RP (art. 20, art. 30) oraz art. 140 K.c. był także pogląd, że dopuszczalna jest lokalizacja tylko takich inwestycji, które są wyraźnie w planie przewidziane, bowiem podstawową zasadą jest dopuszczalność lokalizowania tego, co nie jest sprzeczne, co nie narusza postanowień planu miejscowego. Nadto, trzeba mieć na uwadze, że zagospodarowanie przedmiotowego terenu wymaga zapewnienia infrastruktury technicznej, w tym telekomunikacyjnej. Brak stosownego zezwolenia w planie nie oznacza naruszenia planu. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w literaturze przedmiotu. Poza tym zauważenia wymaga, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wprowadzają wymogu dokładnego rozmieszczenia inwestycji komunikacji i infrastruktury technicznej. Dalej pełnomocnik Spółki wywodził, ze wskazaniem na konkretne rozstrzygnięcia sądowe, że postanowienia planu określające przeznaczenie terenu nie mogą być interpretowane jako źródło zakazu realizacji infrastruktury telekomunikacyjnej, w szczególności stacji bazowych telefonii komórkowej, która służy całej społeczności lokalnej, w tym także mieszkańcom terenów przeznaczonych na cele mieszkaniowe, czy rolnicze. Stąd, zdaniem skarżącej Spółki, zamierzenie inwestycyjne objęte zgłoszeniem nie narusza postanowień miejscowego planu, a obie decyzje wydano z naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w swojej decyzji. Odpowiadając na zarzuty Spółki zauważył, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, a z tego faktu wynika konsekwencja, iż realizacja zamierzenia budowlanego na dowolnie wybranym przez inwestora terenie, na którym tego rodzaju zabudowa nie została przewidziana, jest niedopuszczalna. W ramach władztwa planistycznego dopuszczalne jest takie kształtowanie przez organy samorządu ładu przestrzennego, w ramach którego następuje powstrzymanie zabudowy niepożądanej na danym terenie, zabudowy która nie da się pogodzić z istniejącą zabudową. Dalej organ przypomniał, że podstawową funkcją terenu objętego zgłoszeniem jest ogólnodostępny parking oraz usługi handlu i gastronomii, które to usługi nie są tożsame, ani nawet rodzajowo zbliżone z usługami jakie świadczyć miałby inwestor będący operatorem telefonii komórkowej. W ocenie skarżonego organu, wskazane przeznaczenie terenu stanowi o zawężeniu jego przeznaczenia tylko do określonego rodzaju usług. W trakcie rozprawy sądowej pełnomocnik Spółki podtrzymał wnioski i argumentację skargi, akcentując dodatkowo, że sporne urządzenie jest zaliczane do infrastruktury technicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Przypomnijmy, że przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Opolskiego utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] wnoszącą sprzeciw w sprawie zamiaru przystąpienia do instalacji bezprzewodowej stacji przekaźnikowej PLAY nr NYS2005 B na dachu budynku przy ul. [...] w N. Podstawę materialnoprawną obu wydanych w sprawie decyzji stanowił przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym, zgodnie z którym, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. W tym miejscu od razu powiedzieć trzeba, że orzekające w sprawie organy, zważywszy na charakter inwestycji oraz treść art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 pkt 3b Prawa budowlanego, trafnie przyjęły brak konieczności uzyskania przez wnioskodawcę - A Sp. z o.o. w W. (zwana dalej Spółką), pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem ze wskazanymi regulacjami zgłoszenia właściwemu organowi, a nie pozwolenia na budowę, wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych (np. budynkach) urządzeń o wysokości powyżej 3 m. Zresztą, kwestia ta pozostaje poza sporem pomiędzy stronami. Problematyczne natomiast stało się stanowisko obu orzekających w sprawie organów administracji, które - uzasadniając wniesienie sprzeciwu - powołały się na brak zgodności planowanej inwestycji (posadowiony na dachu budynku maszt antenowy o wysokości 10 m z zespołem anten radioliniowych i sektorowych oraz urządzeniem sterującym) z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenów budownictwa jednorodzinnego w rejonie ulic [...] i [...], zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w N. nr [...] z dnia [...]. Co prawda, stanowisko organów w tej kwestii było zgodne, jednak różnie je uzasadniono. Organ pierwszej instancji wywodził, że stacja bazowa telefonii komórkowej przewidziana jest do realizacji na terenie oznaczonym symbolem 1 UHG,KS, przeznaczonym pod zespół usług lokalnych, tymczasem jest ona obiektem związanym z działalnością usługową o charakterze ponadlokalnym. Natomiast organ odwoławczy uznał, powołując się na zapisy załącznika graficznego, uszczegóławiające miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów budownictwa jednorodzinnego w rejonie ulic [...] i [...] (zwany dalej planem), że teren na którym wnioskodawca zamierza zrealizować inwestycję przeznaczony został - poza ogólnodostępnym parkingiem - wyłącznie pod obiekty i urządzenia usług handlu oraz gastronomii (UH i UG). Jest to więc teren, na którym nie dopuszcza się lokowania usług telekomunikacyjnych i urządzeń służących świadczeniu tych usług, ani instalowania urządzeń bezprzewodowych stacji telefonii komórkowej, które winny być usytuowane na terenie o symbolu EE. Z kolei, Spółka zakwestionowała oba poglądy i wywodziła, że na terenie objętym zgłoszeniem plan dopuszcza realizację usług nieuciążliwych, a do świadczenia takiej usługi przeznaczona jest sporna inwestycja. Ponadto wywodziła, że plan ten nie stanowi o zakazie lokalizowania na spornym terenie stacji bazowych telefonii komórkowych, co przesądza o możliwości takiego zagospodarowania terenu. W ocenie Sądu, błędny jest pogląd prezentowany przez inwestora, natomiast zgodzić się trzeba z końcowym wnioskiem organów administracji o naruszeniu przez zgłoszoną inwestycję ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla wyjaśnienia stanowiska Sądu niezbędne staje się przytoczenie odpowiednich postanowień uchwały Rady Miejskiej w N. z dnia [...]. Otóż, zgodni z jej § 2 pkt 2, przedmiotem ustaleń planu są tereny zabudowy usługowej, określone na rysunku planu symbolem UHG. Dalej, § 3 uchwały wprowadził dla terenu określonego jako 1 UHG,KS, m.in. następujące ustalenia: "teren przeznaczony pod projektowany zespół usług lokalnych (handel, gastronomia, usługi nieuciążliwe) z zielenią towarzyszącą i parkingiem. Zabudowa do II kondygnacji (dopuszczalna II kondygnacja jako poddasze użytkowe dachu)." Ponadto, w § 6 uchwały ustalono, że tereny przeznaczone m.in. pod projektowane urządzenia infrastruktury technicznej oznaczone zostały symbolem 4EE i 14EE. Z kolei, z treści legendy pomieszczonej na rysunku planu wynika, że symbole UH i UG oznaczają - odpowiednio - obiekty i urządzenia usług handlu podstawowego oraz usług gastronomicznych, natomiast oznaczenie - KS świadczy o przeznaczeniu danego terenu na ogólnodostępne parkingi. Przy takich ustaleniach planu odnośnie terenu oznaczonego symbolem 1 UHG,KS nie jest możliwe zrealizowanie przedmiotowej inwestycji. Nie można odmówić racji organowi odwoławczemu, że opisane wyżej zapisy należy czytać łącznie, pamiętając jednocześnie, że załącznik do planu ma za zadanie uszczegółowić jego postanowienia ogólne. Postanowienia planu powinny być zatem interpretowane w kontekście wszystkich zawartych w nim regulacji, a nie w sposób oderwany, jednostkowy. Analiza treści planu przeprowadzona pod tym kątem prowadzi do wniosku, że we wspomnianym załączniku doprecyzowano, a jednocześnie ograniczono przeznaczenie terenu objętego symbolem 1 UHG,KS do dwóch rodzajów usług, tj. usług handlu podstawowego oraz usług gastronomicznych, przy czym z § 3 omawianej uchwały wynika dodatkowo, że mają to być usługi nieuciążliwe. Odkodowanie komentowanych postanowień zgodnie z oczekiwaniami strony skarżącej, czyli w ten sposób, że oprócz usług handlu i gastronomii, organ stanowiący Gminy N. dopuścił na spornym terenie możliwość realizacji także usług nieuciążliwych, po pierwsze, czyniłoby zbędnym wyraźne wprowadzenie dwóch, rodzajowo określonych usług, po drugie zaś, oznaczałoby możliwość realizacji inwestycji handlowych i gastronomicznych o uciążliwym charakterze, a taką intencję trudno przypisać Radzie Miasta w N., zważywszy na mieszkaniowy charakter zabudowy terenów sąsiednich. Nie można też nie dostrzec, że w § 3 uchwały, po wskazaniu dwóch konkretnych usług lokalnych, uchwałodawca nie postanowił, iż dopuszcza realizację także innych (podkr. Sądu) usług nieuciążliwych, co - uwzględniając całość regulacji dotyczących danego terenu - ostatecznie przemawia za uznaniem, że wprowadzenie zapisu o usługach nieuciążliwych należy powiązać jedynie z usługami handlu i gastronomii. Odnosząc się nadal do argumentu Spółki o możliwości realizacji na terenie objętym zgłoszeniem wszelkiego rodzaju usług nieuciążliwych, trzeba przyznać, że takiego przekonania można nabrać w sytuacji niezapoznania się z regulacjami szczegółowymi planu. Dzieje się tak za sprawą niefortunnie użytego w treści § 3 uchwały znaku interpunkcyjnego. Użycie drugiego przecinka w wyrażeniu "handel, gastronomia, usługi nieuciążliwe" może sugerować, że za zespół usług lokalnych należy rozumieć usługi handlu, gastronomii a także wszelkie usługi nieuciążliwe. Jednak z przyczyn wywiedzionych wyżej, taka interpretacja komentowanego zapisu uchwały jest niedopuszczalna, tym bardziej gdy dodatkowo wziąć pod uwagę fakt, że postanowienia szczegółowe komentowanego planu nie wprowadzają takiej odrębnej kategorii, jak "usługi nieuciążliwe", czy "usługi nieuciążliwe wraz z urządzeniem infrastruktury technicznej, np. w zakresie łączności publicznej". Także wykładnia celowościowa przemawia za odczytaniem treści planu w sposób przyjęty przez Sąd. Zważyć bowiem trzeba, że planowana inwestycja ma powstać w bliskim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej niskiej intensywności, wolnostojącej i szeregowej, o wysokości do dwóch kondygnacji nadziemnych (§ 4 uchwały). W przekonaniu Sądu, na budynkach dwukondygnacyjnych istnieje możliwość zainstalowania urządzeń służących do ich zwykłej, codziennej obsługi, ale zamiarem uchwałodawcy nie było z pewnością dopuszczenie do montowania na posadowionych na spornym terenie budynkach (w niniejszej sprawie - budynek usługowy o wysokości 4, 85 m) np. dziesięciometrowego masztu antenowego z zespołem anten radioliniowych i sektorowych oraz urządzeniem sterującym. Zdaniem Sądu, istotne znaczenie w sprawie ma również okoliczność, że przedmiotem ustaleń planu uczyniono m.in. tereny przeznaczone na urządzenia infrastruktury technicznej (§ 2 pkt 3). Tak więc, na stosunkowo niedużym obszarze, obejmującym tylko rejon ulic [...] i [...] w N., wydzielono specjalny teren o symbolu 4 EE i 14 EE, na którym dopuszcza się realizację m.in. stacji bazowej telefonii komórkowej. Fakt ten całkowicie pomija skarżąca Spółka, nie odnosząc się w ogóle do innych zapisów planu, w tym także jego regulacji szczególnych, mimo że stosowanie prawa miejscowego powinno odbywać się w sposób, który sprzyja uzyskaniu efektu spójności systemu prawa oraz komplementarności regulacji prawnych w danym zakresie. Przyjęcie w uchwale opisanego rozwiązania pozwala wnioskować, że intencją Gminy, dbającej o zachowanie ładu przestrzennego, było wyraźne oddzielenie terenów mieszkaniowych, usługowych i przeznaczonych pod urządzenia infrastruktury technicznej. Konkludując, inwestycja określona w zgłoszeniu - ze względu na jej charakter, wysokość, konstrukcję i miejsce lokalizacji - nie jest zgodna z zapisami planu dotyczącymi spornego terenu. Ponadto, odnotowania wymaga, że argument o możliwości lokalizowania bezprzewodowej stacji bazowej telefonii komórkowej na spornym terenie, wobec braku wyraźnego zakazu dokonywania na nim tego rodzaju inwestycji, również nie może odnieść pożądanego przez skarżącą Spółkę skutku. W rozważanym przypadku, jak słusznie dostrzegł organ pierwszej instancji w piśmie z dnia 5 stycznia 2009 r., nie mamy do czynienia z podstawowym przeznaczeniem terenu wraz z możliwością dopuszczenia innej funkcji, tak jak to miało miejsce w przywołanym przez Spółkę wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 9 września 2008 r. (sygn. akt II SA/Bd 499/08), lecz z wyłącznym przeznaczeniem terenu pod konkretną funkcję. Zaprezentowane stanowisko inwestora jest w ocenie Sądu zbyt daleko idące, bo w istocie sprowadza się do tego, że w przypadku braku wyartykułowania w planie zakazu lokalizowania stacji telefonii komórkowej, inwestycja ta może powstać w dowolnym miejscu. Z całą pewnością nie może to być jakaś generalna zasada, która nie uwzględnia zróżnicowanej specyfiki zapisów poszczególnych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Odtworzenie zawartych w nich norm prawnych może prowadzić do odmiennych od prezentowanych przez Spółkę wniosków, tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Pamiętając o przysługującym gminie władztwie planistycznym, nie można kwestionować jej prawa do takiego skonstruowania miejscowego planu, że konkretne tereny są przeznaczone wyłącznie na określony cel. Kwestią techniczną pozostaje sposób w jaki gmina wyrazi swą wolę w tym względzie. Zresztą, gdyby z przytoczonego twierdzenia Spółki uczynić jednak zasadę, wówczas, w sytuacji przeznaczenia terenu tylko na konkretny cel, przy opisie każdego symbolu planu powinien znajdować się kompletny katalog zakazów realizacji inwestycji niepożądanych, co wydaje się niemożliwe do przeprowadzenia. Podsumowując powiedziane dotychczas przyjąć należy, że zamierzenie inwestycyjne Spółki nie mieści się w pojęciu usług lokalnych handlu i gastronomi, ani urządzeń związanych z tymi usługami. Tak więc Wojewoda Opolski miał podstawy do wniesienia sprzeciwu, o jakim mowa w art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, bowiem realizacja objętej zgłoszeniem inwestycji naruszyłaby ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W świetle powyższego Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego, zatem wniesiona skarga podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.