II SA/Op 168/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Zdzieszowic na uchwałę Nr XLIII/268/05 Rady Miejskiej w Zdzieszowicach z dnia 13 grudnia 2005 r. w przedmiocie działalności burmistrza postanawia: odrzucić skargę. Uchwałą Nr XLIII/268/05 Rady Miejskiej w Zdzieszowicach z dnia 13 grudnia 2005 r., podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym i art. 229 pkt 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, uznano za uzasadnioną skargę M. C. na działalność Burmistrza Zdzieszowic. Rada stwierdziła, że postępowanie służb podatkowych Urzędu Miejskiego w Zdzieszowicach, które wydały decyzje o wymiarze podatku za nieruchomość rolną (działka nr a, położona w Z.) przyjmując, że posiadaczem samoistnym gruntu jest J. B., nosiło znamiona umożliwienia osobie nieuprawnionej przejęcia we władanie cudzej nieruchomości. Nadto Rada uznała za słuszny zarzut opieszałości Burmistrza w zawiadomieniu organów ścigania o dokonaniu bezprawnej wycinki drzew. Działając na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), Burmistrz Zdzieszowic - Dieter Przewdzing wezwał Radę Miejską w Zdzieszowicach do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego przez podjęcie uchwały, której treść jest sprzeczna z obowiązującymi przepisami. W trakcie sesji Rady, która odbyła się w dniu 22 lutego 2006 r., i w której uczestniczył Burmistrz, odmówiono żądaniu odnośnie zmiany treści uchwały. Burmistrz Zdzieszowic złożył w dniu 8 marca 2006 r., bezpośrednio do Sądu Wojewódzkiego w Opolu, skargę na uchwałą Nr XLIII/268/05 Rady Miejskiej w Zdzieszowicach z dnia 13 grudnia 2005 r. Zarzucił, że w kwestionowanej uchwale wyrażono błędny pogląd, iż decyzje w sprawie wymiaru podatku rolnego dotyczące działki nr a, położonej w Z., naruszają postanowienia art. 129 Ordynacji podatkowej a także umożliwiają osobie nieuprawnionej przejęcie we władanie cudzej nieruchomości. Decyzja podatkowa nie jest tożsama z umową użytkowania a opłacenie podatku rolnego spoczywa na posiadaczu samoistnym gruntu, którym -według złożonego oświadczenia - jest J. B. Wnosząca skargę powszechną M. C. nie uregulowała spraw spadkowych po zmarłej właścicielce działki nr a – G. P. i nie złożyła informacji podatkowej wskazującej siebie lub inną osobę, jako użytkownika przedmiotowej działki. W ocenie skarżącego, podjęta decyzja ma tło polityczne i godzi w jego dobre imię. W dniu 13 marca 2006 r. Sąd przesłał skargę do organu, zobowiązując Radę do udzielenia odpowiedzi na skargę oraz do nadesłania w ustawowym terminie akt administracyjnych sprawy. Odpowiadając na skargę, Rada Miejska w Zdzieszowicach nie odniosła się do zarzutów Burmistrza, nie zgłosiła też swojego stanowiska procesowego w sprawie. Wyjaśniła, że mimo obecności Burmistrza na sesji w dniu 22 lutego 2006 r., przesłano dodatkowo skarżącemu informację o podjętej przez radnych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skargę należało odrzucić, jako niedopuszczalną. Przedmiotem rozpatrywanej skargi jest uchwała Rady Miejskiej w Zdzieszowicach, podjęta w sprawie skargi M. C. na działalność Burmistrza Zdzieszowic. Rada uznała skargę za uzasadnioną, co z kolei spowodowało, że niezadowolony ze sposobu jej rozpatrzenia Burmistrz, zaskarżył - po wcześniejszym, bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - przedmiotową uchwałę do Sądu, w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), zwanej dalej ustawą samorządową. Zdaniem skarżącego, stanowisko Rady wyrażone w spornej uchwale narusza przepisy Ordynacji podatkowej i dodatkowo dyskredytuje jego osobę w oczach wyborców. Przed dokonaniem oceny zasadności skargi należało, w pierwszym rzędzie, wyjaśnić, czy w niniejszej sprawie spełnione zostały warunki formalne skutecznego jej złożenia, w szczególności Sąd zobowiązany był zbadać, czy skargę wniósł podmiot do tego legitymowany. Generalne rozwiązania w zakresie ustalenia kręgu osób, którym przysługuje legitymacja czynna do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, a także podstaw tej legitymacji, zawiera art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), stanowiąc, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Jednocześnie, w § 2 tego przepisu prawodawca przyznał uprawnienie do wniesienia skargi także innemu podmiotowi, jeśli ustawa tak stanowi. I tak, w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy samorządowej, prawo wniesienia skargi przysługuje każdemu podmiotowi, o ile wykaże - i to już na etapie składania skargi - że jego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Analizując wskazane regulacje stwierdzić przyjdzie, że mimo odmiennego określenia podstaw legitymacji do wniesienia skargi, zarówno przepisy procedury sądowoadministracyjnej, jak i przepisy ustawy samorządowej wymagają, by podmiot składający skargę posiadał, przede wszystkim, własne prawo (interes prawny) w jej wniesieniu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, mieć interes prawny oznacza, że istnieje przepis prawa materialnego, przyznający określonemu podmiotowi konkretne uprawnienie o indywidualnym charakterze, które podlega realizacji w postępowaniu administracyjnym. W rozpoznawanej sprawie oczywiste jest, że Burmistrz Zdzieszowic, którego działanie jest objęte skargą powszechną, wniesioną na podstawie przepisów działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., nie ma własnego interesu prawnego w żądaniu przeprowadzenia kontroli sądowej uchwały podjętej przez organ stanowiący Gminy, w tym wypadku Radę Miejską w Zdzieszowicach. Pamiętać bowiem trzeba, że z uwagi na pozycję ustrojową burmistrza nie występuje on jako podmiot w "prywatnej" sprawie, lecz działa w imieniu gminy (w ramach jej interesu prawnego), bądź jako organ administracji publicznej, na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji. Ponadto należy podkreślić, że przy wskazanym wyżej sposobie rozumienia interesu prawnego nie można uznać, by troska Burmistrza o swój pozytywny wizerunek świadczyła o prawnym, opartym na normie prawa materialnego, charakterze jego interesu. Co najwyżej, może świadczyć o interesie faktycznym. Konsekwencją stanowiska, iż burmistrz - co do zasady - nie posiada interesu prawnego legitymującego go do wniesienia skargi na uchwałę rady gminy, jest konieczność odrzucenia skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 cyt. wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 - 5, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niezależnie od powiedzianego dotychczas podkreślić trzeba, że nawet gdyby hipotetycznie przyjąć, że skarżący posiada legitymację skargową, to i tak skarga podlegałaby odrzuceniu, bowiem uchwała organu gminy podjęta w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Przepis art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określający właściwość rzeczową sądów administracyjnych, nie obejmuje swym zakresem uproszczonego postępowania, prowadzonego w oparciu o art. 221 - 256 k.p.a. Uchwała rady gminy podjęta w trybie tych przepisów nie rozstrzyga konkretnej sprawy administracyjnej, jest jedynie informacją o sposobie załatwienia skargi. Tak więc, w rozpatrywanej sprawie, z uwagi na materię kwestionowanej uchwały, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy postanowiono, jak w sentencji.