II SA/Op 168/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 13 grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego postanawia odrzucić skargę. E. G. przesłała na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przesyłkę, nadaną w dniu 24 stycznia 2017 r., zawierającą kserokopię postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 13 grudnia 2016 r., nr [...], o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Grodkowa z dnia 20 września 2016 r., przyznającej świadczenie z funduszu alimentacyjnego dla D. G. oraz dla W. G. w kwotach po 400 zł miesięcznie na okres od 1 października 2016 r. do 30 września 2017 r., a także dwie kserokopie jej pisma z dnia 17 października 2016 r. Przesyłka ta wpłynęła do tut. Sądu w dniu 31 stycznia 2017 r., o czym świadczy data prezentaty i została zarejestrowana pod sygnaturą II/Og 26/17. Na wezwanie Sądu, E. G. przesłała pismo z dnia 16 lutego 2017 r., w którym wniosła o ponowne rozpatrzenie jej sprawy o przyznanie alimentów z funduszu alimentacyjnego, a ponadto kolejny egzemplarz postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 13 grudnia 2016 r., nr [...]. Przesyłka ta została nadana w dniu 16 lutego 2016 r., co wynika z daty stempla pocztowego na kopercie. W odpowiedzi na kolejne wezwanie Sądu, E. G. w piśmie z dnia 9 marca 2017 r. wyjaśniła, że jej pismo z dnia 16 lutego 2017 r. stanowi skargę na ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 13 grudnia 2016 r. i podniosła, że Kolegium zarzuca jej uchybienie terminu, podczas gdy do tej pory nie otrzymała jeszcze decyzji na starszego syna M. Powyższe pismo wpłynęło do tut. Sądu w dniu 16 marca 2017 r. i wraz ze skargą z dnia 16 lutego 2017 r. zostało przez Sąd przesłane w dniu 16 marca 2017 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu w celu udzielenia odpowiedzi na skargę oraz nadesłania akt administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o odrzucenie skargi, wskazując, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Na zasadzie art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Natomiast według art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę złożoną po upływie terminu do jej wniesienia. Tak sformułowany zapis jest nakazem bezwzględnym, co oznacza, że odrzucenie skargi następuje bez względu na okoliczności sprawy. Odrzucenie skargi jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i nadania jej dalszego biegu. Stosownie do art. 58 § 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, zaś odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Określona w art. 54 § 1 P.p.s.a. zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu, który wydał skarżony akt, oznacza, że prawidłowe wniesienie skargi do sądu administracyjnego następuje w momencie złożenia, w wyznaczonym terminie, pisma zawierającego skargę w placówce pocztowej, o której mowa w art. 83 § 3 P.p.s.a., tj. w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 1113, z późn. zm.) albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Pismo to musi być przy tym skierowane (zaadresowane) do właściwego organu administracji. Strona może też oddać skargę w siedzibie właściwego organu. W literaturze i w orzecznictwie utrwalony został pogląd, że termin do wniesienia skargi jest zachowany nie tylko wtedy, gdy w ustawowym terminie sama strona wniosła ten skargę do organu, który wydał zaskarżony akt, ale także wówczas, gdy uczynił to sąd, do którego strona błędnie skierowała skargę. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd pod adresem właściwego organu administracji publicznej. Nie ma znaczenia kto, a mianowicie strona czy np. sąd, do którego błędnie zaadresowano pismo, złoży je w urzędzie pocztowym właściwie zaadresowane (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. LexisNexis, Warszawa 2016, s. 465 i powołane tam orzecznictwo). Jeśli zatem zamiast do organu strona wniesie skargę bezpośrednio do sądu, sąd ten zobowiązany jest odesłać ją do organu w celu zachowania trybu do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 54 § 1 P.p.s.a. W takim przypadku termin do wniesienia skargi zostanie zachowany jedynie wtedy, gdy sąd właściwy do rozpoznania skargi zdoła ją nadać na adres organu przed upływem terminu do jej wniesienia. Za datę wniesienia skargi uznaje się wówczas datę wysłania skargi przez sąd na adres właściwego organu, bądź złożenia jej bezpośrednio w jego siedzibie. Zgodzić trzeba się ze stanowiskiem, że skoro w art. 54 § 1 P.p.s.a. wyraźnie wskazano, iż skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, to dla oceny, czy został zachowany termin do wniesienia skargi, nie ma znaczenia data nadania skargi bezpośrednio do sądu, a istotna jest data nadania tej skargi do organu (por. postanowienie NSA z 4 września 2008 r., I FSK 687/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ewentualne ryzyko przekroczenia tego terminu oraz związane z tym skutki procesowe, polegające na odrzuceniu skargi, obciążają wnoszącego skargę, który nie zastosował się do pouczenia. Wskazany w art. 53 § 2 P.p.s.a. termin do wniesienia skargi jest bowiem terminem ustawowym, a więc niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie. Jest on również terminem prekluzyjnym, w tym znaczeniu, że jego upływ sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. odrzuca wniesioną skargę Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Jak wynika z przedłożonej dokumentacji, zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 13 grudnia 2016 r. zostało przez ten organ przesłane na adres skarżącej i pod tym adresem doręczone w dniu 30 grudnia 2016 r. dorosłemu domownikowi – M. W., o czym świadczą zapisy na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Postanowienie to zawierało prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na powyższe postanowienie rozpoczął bieg w dniu 31 grudnia 2016 r. i upływał z dniem dniu 29 stycznia 2017 r., będącym niedzielą, czyli dniem ustawowo wolnym od pracy zgodnie art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 90). W tych okolicznościach, na zasadzie art. 83 § 2 P.p.s.a., za ostatni dzień terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie należało uznać dzień 30 stycznia 2017 r. Wskazany ostatnio przepis stanowi, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Skarżąca wysłała natomiast skargę w dniu 16 lutego 2017 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, czyli już po upływie terminu. Z oczywistych względów nie było więc możliwe przekazanie skargi przez Sąd właściwemu organowi z zachowaniem wymaganego terminu. W związku z powyższym skargę, jako spóźnioną należało odrzucić, stąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.