II SA/Op 176/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 10 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. G. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 17 lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W dniu 21 marca 2011 r. H. M., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 17 lutego 2011 r., nr [...], uchylającą decyzję Prezydenta Miasta Kędzierzyna – Koźla z dnia 17 grudnia 2010 r., nr [...] o wymeldowaniu B. M. z pobytu stałego w [...], przy ul. [...] i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, z dnia 27 kwietnia 2011 r., strona skarżąca wezwana została do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przy wezwaniu skarżąca została pouczona (pkt 1 pouczenia), że o zachowaniu terminu do uiszczenia wpłaty decyduje data jej uiszczenia, a za datę uiszczenia wpłaty przyjmuje się datę dokonania tej wpłaty w kasie Sądu jak również na rachunek bankowy Sądu w banku lub urzędzie pocztowym. Wezwanie doręczone zostało skarżącej osobiście pod adresem wskazanym w skardze jako adres do doręczeń, w dniu 9 maja 2011 r., co potwierdza zwrotne pocztowe poświadczenie odbioru przesyłki. Wymagany wpis od skargi, w kwocie 100 zł, uiszczony został na rachunek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w dniu 17 maja 2011 r. Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Op 176/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę wniesioną przez H. M. z uwagi na uiszczenie wpisu od skargi z uchybieniem ustawowego termin, uznając je za równoznaczne z nieuiszczeniem wpisu. Postanowienie doręczone zostało skarżącej w dniu 14 czerwca 2011 r., przy czym doręczający zaznaczył na zwrotnym pocztowym potwierdzeniu odbioru przesyłki, że nastąpiła zmiana nazwiska adresata. W dniu 15 czerwca 2011 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Wyjaśniła w nim, że uchybienie terminowi nie było wynikiem lekceważenia przez nią Sądu i przepisów, lecz wynikało z niezrozumienia i przyjęcia przez nią, że 7 – dniowy termin odnosi się do dni roboczych. Wniosek został podpisany przez skarżącą nazwiskiem G Następnie, w odpowiedzi na wezwanie Sądu, do wyjaśnienia zaistniałych w toku postępowania sądowoadministracyjnego okoliczności sugerujących zmianę nazwiska, skarżąca wskazała w piśmie z dnia 28 lipca 2011 r., że w związku z rozwodem powróciła do nazwiska rodowego – G. Na dowód tego przesłała kserokopię aktualnego dowodu osobistego wydanego na nazwisko G. oraz odpis skrócony aktu małżeństwa, w którym nazwisko M. wpisane zostało jako nazwisko noszone przez nią po zawarciu małżeństwa, a w adnotacjach o ustaniu, unieważnieniu lub separacji małżeństwa wpisano informację o rozwodzie oraz powrocie przez skarżącą do nazwiska G. z dniem 14 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej P.p.s.a., P.p.s.a. wpis od skargi winien zostać uiszczony w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu. Zgodnie zaś z art. 220 § 3 P.p.s.a jego nieuiszczenie w wyznaczonym terminie skutkuje odrzuceniem skargi. Na mocy art. 86 P.p.s.a. Sąd może jednak przywrócić termin do uiszczenia wpisu od skargi. Jak stanowi bowiem przepis art. 86 § 1 P.p.s.a., sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 1 P.p.s.a., pismo zawierające wniosek o przywrócenie terminu winno być wniesione do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Niezachowanie tego terminu zgodnie z art. 88 P.p.s.a skutkuje odrzuceniem wniosku. Stosownie do art. 87 § 2 P.p.s.a we wniosku o przywrócenie terminu należy ponadto uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminowi. Jednocześnie, w myśl art. 87 § 4 P.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona powinna także dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Zasadnym przy tym zdaje się być stanowisko, że w odniesieniu do wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, który tak ja to miało miejsce w niniejszej sprawie, został już uiszczony jednakże z uchybieniem terminu, ponowne uiszczanie wpisu nie jest konieczne, skoro czynność ta została już dokonana, a wpis nie został stronie skarżącej zwrócony. Wskazana w art. 87 § 2 konieczność uprawdopodobnienia braku winy oznacza, że strona, która uchybiła terminowi powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją, że – mimo swej staranności – nie mogła, z uwagi na niezależną od niej przeszkodę, dokonać w terminie określonej czynności. Przepis o przywróceniu terminu do dokonywania czynności procesowych nie może być przy tym interpretowany w sposób rozszerzający, gdyż zasadą jest dokonanie czynności w terminie. O braku winy strony można mówić natomiast wtedy: "gdy dokonanie czynności w ogóle (w sensie obiektywnym), było wykluczone, jak również w takich przypadkach, w których w danych okolicznościach nie można było oczekiwać od strony, by zachowała dany termin procesowy" (patrz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 1999 r., sygn. akt I PKN 103/99, opubl. OSNP 2000/19/719). Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, zawarta w art. 86 § 1 P.p.s.a., polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 713/04, LEX nr 302279 ). Brak winy można natomiast przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminowi zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagła chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp. (patrz: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 kwietnia 2006 r., sygn. akt I SA/Sz 169/06, niepubl). Ponadto jak jest to już powszechnie uznane w kwestii oceny braku winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym " Brak winy w uchybieniu terminowi powinien być oceniony z wykorzystaniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem" (patrz: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 1 lutego 2006 r., sygn. akt I SA/Sz/359/04). Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła chociażby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie (por. postanowienie NSA z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 357/08, zamieszczone na stronie internetowej – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, że w niniejszej sprawie skarżąca bez wątpienia uchybiła terminowi do uiszczenia wpisu od skargi, co stwierdzone zostało postanowieniem tut. Sądu z dnia 6 czerwca 2011 r. o odrzuceniu skargi. W piśmie z dnia 15 czerwca 2011 r. bez wątpienia też wnosiła o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Wobec wskazania przez nią jako przyczyny uchybienia terminowi braku wiedzy w zakresie dochowania terminu fakt, iż wniesione zostało ono w terminie 7 dni od dnia otrzymania przez skarżącą postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi, w ocenie Sądu może przy tym przemawiać za uznaniem, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony z zachowaniem terminu określonego w art. 87 § 1 P.p.s.a. W złożonym wniosku nie sposób jednak dopatrzyć się obiektywnych i niezależnych od strony przeszkód w terminowym uiszczeniu wpisu. Podnoszony przez skarżącą, jako jedyna przyczyna uchybienia terminowi, brak wiedzy, co do tego, czy wpis należało uiścić w terminie kolejnych 7 dni od otrzymania wezwania, czy też 7 dni roboczych, w żaden sposób nie wskazuje na brak winy skarżącej w uchybieniu terminowi i w ocenie Sądu nie stanowi okoliczności uniemożliwiającej uiszczenie wpisu w terminie. Z akt sądowych bezsprzecznie wynika, że skarżąca została pouczona przy wezwaniu o wpis o sposobie i terminie jego uiszczenia, a w pouczeniu tym nie było mowy o tym, że wpis należy uiścić w ciągu 7 dni roboczych, lecz termin określono jako - 7 dni od daty doręczenia wezwania. Wątpliwości skarżącej w tym zakresie i brak wiedzy co do terminu uiszczenia wpisu, jak również ewentualne dokonanie błędnej interpretacji pouczenia, nie stanowią o braku winy skarżącej. Okoliczności te nie stanowiły przeszkód, których skarżąca nie była w stanie usunąć, przy dołożeniu należytej staranności jakiej należy wymagać od strony dbającej o własne interesy, chociażby poprzez uzyskanie w Sądzie informacji rozwiewającej wątpliwości skarżącej, co do znaczenia określenia "7 dni". W orzecznictwie sądowym przyjmuje się natomiast, że brak odpowiedniej wiedzy prawniczej nie jest okolicznością uzasadniającą brak winy osoby, która dopuściła się uchybienia terminu (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2003 r., sygn. akt I SA 4162/01, MoP z 2003 r., nr 8, poz. 340 oraz postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/03, MoP 2002, nr 23). Reasumując, zdaniem Sądu, podniesiona przez skarżącą okoliczność nie może być uznana za przyczynę uprawdopodobniającą, że uchybienie terminu do uiszczenia wpisu od skargi nastąpiło bez winy skarżącej. W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do zastosowania art. 86 § 1 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.