II SA/Op 177/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu Anna Misiak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 kwietnia 2016 r. wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 29 stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji w sprawie zmiany pozwolenia na budowę postanawia: 1) przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie z wpisu sądowego od skargi, 2) odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. S. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 29 stycznia 2016 r., nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji w sprawie zmiany pozwolenia na budowę. W dniu 18 kwietnia 2016 r. (data stempla pocztowego) S. P. w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, doręczone mu w dniu 12 kwietnia 2016 r. do rąk jego pełnomocnika B. P., złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Uzasadniając wniosek wskazał, że jest osobą starszą, schorowaną i bezrobotną, z orzeczonym 20 % uszczerbkiem na zdrowiu. Utrzymuje się z zasiłku dla bezrobotnych przyznanego mu w [...]. Wskazał, że w [...] osoby otrzymujące tak jak on zasiłek na poziomie minimum socjalnego są zwalnianie z kosztów sądowych, a także obywatele innych krajów, jeśli wykażą, że w swoim kraju otrzymują zasiłek na poziomie minimum socjalnego, nawet wyższy od [...]. Podał, że ma majątek w postaci [...] domu z roku 1930, o powierzchni [...] m2 , są to dwa pokoje mające 36,9 m2 oraz 1/3 działki budowlanej o powierzchni [...] m2 – obydwie nieruchomości stanowią własność wspólną z żoną. Wynajęcie pokoi we wspólnym domu nie wchodzi w rachubę ze względu na to, że są one zamieszkałe przez jego dzieci, nie ma do nich odrębnego wejścia. Niemożliwe jest też wzięcie pożyczki pod zastaw domu, ze względu na brak stałego miejsca zamieszkania na terenie Polski, a sprzedaż wiązałaby się prawnie i technicznie z kosztami kilkakrotnie przekraczającymi wysokość wpisu. Skarżący wskazał także, że proponowane mu w poprzednich postanowieniach w przedmiocie prawa pomocy, podjęcie dorywczego zatrudnienia, nie jest obecnie możliwe z uwagi na jego wiek i stan zdrowia. Od września 2015 r. do teraz znajduje się pod intensywna opieka lekarską, a szczegóły wraz aktami znajdują się w aktach o sygn. II SAB/Op 61/15 oraz II SAB/Op 635/14. Wskazał, że najnowsze dokumenty i zaświadczenia dotyczące jego stanu zdrowia i dochodów, znajdują się w aktach o sygn. II SAB/Op 76/15. Referendarz sądowy, zwany też dalej orzekającym, w dniu 22 kwietnia 2016 r. zarządził sporządzenie kopii dokumentów przesłanych przez skarżącego do sprawy o sygn. akt II SAB/Op 76/15 i załączenie ich do akt niniejszej sprawy. S. P. wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez całkowite zwolnienie od kosztów sądowych. Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", należało zatem rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności skarżący spełnia przesłanki do przyznania mu prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., osobie fizycznej prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, jeżeli wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy, z punktu widzenia tej regulacji, należy do obowiązku podmiotu ubiegającego się o przyznanie tego prawa. Strona zobligowana jest zatem wykazać, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania lub ich części albo, że nie ma adekwatnych środków na poniesienie tych kosztów. Sąd natomiast zobowiązany jest podać powody, dla których uznał, że żądanie strony zasługuje bądź nie zasługuje na uwzględnienie. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy należy, z jednej strony, uwzględnić wysokość kosztów postępowania, jakie strona musi ponieść, a z drugiej, ocenić jej sytuację finansową, na którą składają się przede wszystkim uzyskiwane przez stronę dochody. Informacje niezbędne dla oceny zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy strona postępowania ma obowiązek przedstawić w urzędowym formularzu wniosku, wykazując tym samym, że spełnia przesłanki wynikające z art. 246 P.p.s.a. Zasadą bowiem jest, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru (art. 252 § 2 P.p.s.a.). S. P. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych w całości, czyli stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., o prawo pomocy w zakresie częściowym, powinien, zatem wykazać, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku swojego utrzymania koniecznego. Dokonując oceny sytuacji materialnej skarżącego pod względem wyżej podanych przesłanek ustawowych, orzekający wziął pod uwagę dane zawarte w przesłanym wniosku oraz uzupełniających go dokumentach. Na ich podstawie stwierdził, że skarżący S. P. wykazał w sposób dostateczny, iż nie jest w stanie ponieść pełnych ponieść kosztów postępowania, bez spowodowania zachwiania w zaspokojeniu podstawowych potrzeb życiowych. Nie wykazał on natomiast, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Dochód miesięczny gospodarstwa domowego skarżącego to [...] zł ([...] euro jakie otrzymuje, co miesiąc z zabezpieczenia socjalnego), a łączne miesięczne stałe wydatki jego gospodarstwa domowego, jakie podał, to [...] zł ([...] euro, na które składają się wydatki na czynsz [...] euro, za telefon [...] euro, za energię elektryczną [...] euro (we wniosku wskazał kwotę [...] euro, a z dokumentów bankowych wynika kwota [...] euro), zatem po ich zaspokojeniu pozostaje mu miesięcznie do dyspozycji kwota [...] zł. Przeliczenia na złotówki dokonano według tabeli A średnich kursów walut nr 079/A/NBP/2016, ogłoszonego na stronie NBP z dnia 25 kwietnia 2016 r., wynoszącego 1 euro = 4, 3806 zł. W ocenie referendarza sądowego, kwota miesięcznego dochodu na jedną osobę [...] zł, nie pozwala na przyjęcie, że wnioskodawca spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości. Skarżący przesłał także kopię lekarskiego zaświadczenia o niezdolności do pracy z tytułu choroby od 20 października 2015 r. do 18 lutego 2016 r. i zaświadczenia o pobycie w szpitalu od 2 marca 2016 r. do 17 marca 2016 r. Biorąc ponadto pod uwagę pozostałe wskazane przez skarżącego we wniosku o prawo pomocy wydatki, należy ocenić, że część z nich nie może być uznana za wydatki zaliczane do kosztów utrzymania koniecznego skarżącego. Wydatki, jakie wykazał skarżący są następujące: [...] euro koszt artykułów spożywczych, [...] euro rata za protezę dentystyczna, [...] euro koszt komunikacji autobusowej, [...] euro bieżące koszty utrzymania (żarówki, wykładziny, farby itp.), odzież, [...] euro koszty rehabilitacji (basen i dojazd), [...] euro telewizja, prasa, książki, reszta to od czasu do czasu kieszonkowe dla dzieci i inne nieprzewidziane wydatki. Skarżący natomiast według przyjętego w sprawach w przedmiocie prawa pomocy orzecznictwa sądów administracyjnych powinien w pierwszej kolejności poczynić oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Przykładowo w postanowieniu z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 39/15, Lex nr 164059, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Koszty sądowe należy traktować, jako wydatki bieżące w budżecie domowym, które powinny być zaspokajane na równi z innymi wydatkami, a ubiegający się o przyznanie prawa pomocy powinien w pierwszej kolejności poczynić oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania." W innym postanowieniu z dnia 20 sierpnia 2014 r., sygn. akt II GZ 433/14, Lex nr 1502228, Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się w ten sam sposób, że: "Założeniem prawa do bezpłatnej pomocy prawnej jest, że strona – ze względu na swój stan majątkowy – nie jest w stanie ponieść jej kosztów. Prawo pomocy jest przyznawane osobom charakteryzującym się ubóstwem (przykładowo do takich osób zaliczyć można osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione zostały całkowicie środków do życia). Ubiegający się o taką pomoc powinni poczynić oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Koszty sądowe należy traktować, jako wydatki bieżące w budżecie rodziny, które winny być zaspokajane na równi z innymi podstawowym i wydatkami." Lektura tych orzeczeń prowadzi do wniosku, że skarżący powinien ograniczyć wskazane wydatki, w szczególności trudno uznać za wydatki konieczne te na prasę i kieszonkowe dzieci. Znamiennym jest też, że skarżący obecnie powołuje się na przekazywanie kieszonkowego swoim dzieciom, a jednocześnie nie podaje, aby wspólnie z nimi prowadził gospodarstwo domowe. Stwierdzić należy, że jeśli skarżący chce wykazywać pewne koszty, jako niezbędne koszty utrzymania, to mogą być to jedynie koszty osób prowadzących wspólnie z nim gospodarstwo domowe. Ponadto skarżący we wniosku wywiódł, że sugerowana mu w innych postanowieniach w przedmiocie prawa pomocy, możliwość podjęcia dorywczego zajęcia zarobkowego, jest w jego ocenie ze względu na jego wiek i stan zdrowia wyłączona. Skarżący wykazał owszem, że poddaje się w ostatnim czasie leczeniu, ale nadal nie dowodzi to jego całkowitej niezdolności do pracy i braki możliwości podjęcia okazjonalnych zajęć zarobkowych. Reasumując, uznać należało, że środki finansowe, jakimi dysponuje wnioskodawca, biorąc pod uwagę wykazane przez niego koszty utrzymania koniecznego, wskazują, że jest on osobą, której przysługuje prawo pomocy, lecz w zakresie mniejszym niż przez niego żądany. Należy, zatem stwierdzić, że referendarz sądowy ocenił, iż skarżący wykazał, że zasługuje na przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych, spełnia on, bowiem przesłankę z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznania prawa pomocy w częściowym zakresie, czyli, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku swojego utrzymania koniecznego. Skarżący ma aktualnie stałe dochody w wysokości przekraczającej wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalonego w 2016 r. na kwotę brutto 1850 zł, co daje netto 1355,69 zł. (patrz: rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 września 2015 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2016 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 1385), Według natomiast zachowującego aktualność poglądu wyrażonego w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2002 r., sygn. akt OZ 862/04, dostępne na stronie internetowej https://cbois.nsa.gov.pl/cbois), przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym powinno mieć charakter wyjątkowy i być stosowane do osób charakteryzujących się ubóstwem, przykładowo do takich osób można zaliczyć bezrobotnych bez prawa do zasiłku lub osoby ze względu na okoliczności życiowe pozbawione całkowicie środków do życia. Strona będąca osobą fizyczną powinna partycypować w kosztach postępowania, jeżeli ma jakiekolwiek środki majątkowe, w szczególności posiada stały miesięczny dochód przewyższający ustalone minimalne wynagrodzenie za pracę." Skarżący natomiast otrzymuje [...] zł stałego zasiłku jest to, zatem kwota wyższa od kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę. Referendarz sądowy postanowił, zatem zwolnić skarżącego z części kosztów sądowych, to jest z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi, wynoszącego 200 zł na podstawie § 2 ust. 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., Nr 221. poz. 2193, z późn. zm.), Na chwilę obecną skarżący nie jest, zatem zobowiązany do zapłaty jakichkolwiek kosztów sądowych w sprawie. Potencjalne koszty sądowe, jakie mogą powstać na przyszłość dla skarżącego w sprawie to opłata kancelaryjnej 100 zł, obligatoryjna w razie wnoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienie wyroku i 100 zł wpisu w przypadku wnoszenia skargi kasacyjnej. Skarżący byłby zatem potencjalnie obowiązany na przyszłość, ponieść te obie opłaty zamykające się w łącznej kwocie 200 zł. Zdaniem referendarza sądowego sytuacja materialna skarżącego daje mu możliwość ich poniesienia bez uszczerbku jego utrzymania koniecznego. Skarżący ponadto może w razie zmiany jego sytuacji materialnej ponownie wnieść wniosek o przyznanie mu prawa pomocy, a wówczas w razie stwierdzenia, że ta uległa pogorszeniu, będzie to mogło spowodować przyznanie mu prawa pomocy w większym zakresie. Obecnie natomiast jak wskazano, skarżący ma stały dochód, który przekracza dochód minimalny w Polsce. Trudno więc przyjąć, że skarżący bez podjęcia jakichkolwiek starań zaoszczędzenia pieniędzy na opłaty sądowe ze swojej strony, będzie chciał przerzucić koszty postępowania w swojej sprawie na państwo. Reasumując przychodzi zauważyć, że instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Przyznanie prawa pomocy ma na celu zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. Dlatego też prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionym (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel jakichkolwiek źródeł W literaturze przedmiotu zwrócono uwagę, że prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub wręcz pozbawienie prawa do sądu (patrz. H. Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd prawa Publicznego 2007 r., nr 4, s. 36-39). Podkreślenia wymaga też, że skarżący dysponuje stałym źródłem dochodu z zasiłku socjalnego w [...], zatem nie grozi mu całkowite pozbawienie środków do życia. Z przedstawionych dokumentów i oświadczeń nie wynika, aby skarżący wydawał wszystkie dochody na niezbędne potrzeby życia codziennego. Prawo pomocy nie może być natomiast wykorzystywane, jako instrument ochrony własnych zasobów majątkowych, a obowiązkiem każdego skarżącego zasadniczo jest partycypowanie w kosztach sądowych (art. 199 § P.p.s.a.). Odnośnie natomiast zarzutów skarżącego, że w [...] w jego sytuacji materialnej byłoby mu automatycznie przyznane prawo pomocy w całości, podobnie jak obywatelom innych krajów, mających nawet wyższe od niego świadczenia minimalne w swoich krajach, przychodzi zauważyć, iż referendarz sądowy zobowiązany jest orzekać w odniesieniu do realiów polskich. Nie może się więc sugerować tym, że wobec różnic w poziomie życia w obu krajach, struktura kosztów utrzymania koniecznego może być inaczej postrzegana w orzecznictwie sądów polskich, niż w orzecznictwie sądów [...]. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 258 § 1 i 2 pkt 7 P.p.s.a., referendarz sądowy zwolnił skarżącego od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi, a w pozostałym zakresie odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, orzekając jak w sentencji postanowienia.