II SA/Op 185/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 23 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "A" w N. na uchwalę Rady Miejskiej w Nysie z dnia 29 kwietnia 2008 r., nr XX/291/08 w przedmiocie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków postanawia: odrzucić skargę. Skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa "A" w N., zwana dalej Wspólnotą, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę, zawartą w piśmie z dnia 27 kwietnia 2009 r., na uchwałę Rady Miejskiej w Nysie z dnia 29 kwietnia 2008 r. nr XX/291/08 w przedmiocie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków. Skargę tę przesłała listem poleconym nadanym w placówce pocztowej w dniu 28 kwietnia 2009 r. Wspólnota podniosła w skardze, że zaskarża ww. uchwałę wnosząc o jej uchylenie w części, w której za taryfową grupę odbiorców usług w zakresie odprowadzania ścieków opadowych i roztopowych uznano Wspólnoty Mieszkaniowe, zrównując je z takimi odbiorcami, jak przedsiębiorcy, spółdzielnie mieszkaniowe i inne osoby prawne, z uwagi na naruszenie prawa materialnego, to jest art. 14 ustawy o własności lokali oraz art. 2 pkt 3, pkt 13, pkt 17, art. 6 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Gmina Nysa, zwana dalej Gminą, w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie, względnie oddalenie. Wnioskując o odrzucenie skargi Gmina podniosła, że została ona wniesiona z uchybieniem terminu, który upływał w dniu 17 kwietnia 2009 r., oraz, że przedmiotowa uchwała utraciła już moc obowiązującą, wobec czego skarga jest bezprzedmiotowa. Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi Gmina podniosła, że skarżąca Wspólnota nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały, a nadto, że skoro to Wspólnota sprawuje zarząd nieruchomością wspólną, a nie poszczególni właściciele lokali mieszkalnych, to nie ma przeszkód, aby w taryfach była wpisana ona wśród podmiotów wymieniających odbiorców. Ponadto Gmina stwierdziła, że uważa, iż to Wspólnota powinna być stroną umowy o odbiór usług. Gmina wyjaśniła, iż brak interesu prawnego Wspólnoty w skarżeniu uchwały z dnia 29 kwietnia 2008 r., wynika z tego, iż Wspólnota ta nie zawarła umowy na odprowadzanie ścieków opadowych i roztopowych do kanalizacji deszczowej z utwardzonego terenu będącego jej własnością, do chwili obecnej. Wspólnota zatem nie ponosi żadnych opłat wynikających z taryfy. Zauważyła przy tym, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem do art. 101 ustawy o samorządzie gminnym do wniesienia skargi nie legitymuje stan zagrożenia naruszeniem prawa, ani też wyłącznie sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem, a zatem podmiot wnoszący skargę musi mieć w tym nie tylko interes prawny, ale nadto interes ten powinien być faktycznie naruszony kwestionowanym aktem, a tego skarżąca Wspólnota nie wykazała. Ponadto Gmina podniosła, że zaskarżona uchwała została podjęta w dniu 28 sierpnia 2008 r., a stosownie do art. 94 ust. 1 w związku z art. 101 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym nie stwierdza się nieważności uchwały po upływie jednego roku od dnia jej podjęcia, chyba, że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli uchwały są aktem prawa miejscowego. Gmina stwierdziła natomiast, iż nie ma wątpliwości, że uchwała w sprawie zatwierdzenia taryf nie jest aktem prawa miejscowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Wniesiona skarga dotyczy uchwały Rady Miejskiej w Nysie z dnia 28 kwietnia 2008 r., nr XX/291/08 w przedmiocie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków, w związku z czym należy wskazać, iż w świetle art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a, skargę można wnieść po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one w postępowaniu, a jeśli nie były one przewidziane ustawą, wniesienie skargi musi być poprzedzone wezwaniem właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Szczególne przesłanki dopuszczalności zaskarżenia uchwał organów gminy przewiduje art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., nr 146, poz. 1591 ze zm.), w myśl którego, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia -zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przepis ten ustanawia zatem przesłankę dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Uchwałę organu gminy podjętą w zakresie administracji publicznej można zaskarżyć do sądu administracyjnego dopiero po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, przy czym w sprawie o usunięcie naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (ust. 4). Oznacza to, że skarga do sądu administracyjnego może być złożona dopiero wówczas, gdy organ gminy, który podjął kwestionowaną uchwałę, odmówi usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego albo nie wypowie się w tej kwestii w terminie, jaki obowiązuje, dla załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym (por. T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska: Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze "LexisNexis" Warszawa 2004 r. str. 242). Terminy, o których mowa wynikają z art. 35 i 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a. Ustawodawca w przepisie art. 35 § 3 K.p.a. określił, że załatwienie sprawy przez organy administracyjne powinno nastąpić nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od wszczęcia postępowania, stąd bieg terminu do wniesienia do sądu skargi w trybie omawianego przepisu rozpoczyna się po upływie dwóch miesięcy, w czasie których organ miał obowiązek ustosunkowania się do wezwania. Niespełnienie tej przesłanki powoduje niedopuszczalność skargi. Przepis art. 58 § 1 P.p.s.a. wymienia enumeratywnie przesłanki odrzucenia skargi. Należą do nich: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie skargi po terminie (pkt 2), nie uzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie nie wyczerpania środków zaskarżenia. Jeśli zatem którykolwiek z wyżej wymienionych warunków nie jest spełniony skarga nie może być rozpoznawana przez sąd merytorycznie, a musi zostać odrzucona. Kwestie terminu do wniesienia skargi po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa reguluje art. 53 § 2 P.p.s.a., stanowiący, że w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Skarżąca Wspólnota otrzymała od organu odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu 18 marca 2008 r. Skarżąca wniosła skargę za pośrednictwem organu, w dniu 28 kwietnia 2009 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej). Termin 30 dniowy do wniesienia skargi jest liczony od dnia doręczenia stronie odpisu rozstrzygnięcia w sprawie, bądź od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca otrzymała odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu 18 marca 2009 r., termin zatem do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dniu 19 marca 2009 r. i upłynął w dniu 17 kwietnia 2009 r. (piątek). Skarżąca natomiast nadała skargę listem poleconym w dniu 28 kwietnia 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, za pośrednictwem Rady Miejskiej w Nysie (por. k 5 akt). W związku z powyższym stwierdzić należy, że skarga wniesiona została po upływie terminu do jej wniesienia. Stosownie do przytoczonego brzmienia przepisu art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. skargę wniesioną po upływie terminu sąd odrzuca. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że rada gminy nie jest uprawniona do ustalania cen i opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków. Zgodnie z treścią art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (j. t. Dz. U. z 2006r., Nr 123, poz. 858 ze zm.) taryfy cen i stawek opłat za w/w/ usługi przedłożone przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne podlegają zatwierdzeniu w drodze uchwały rady gminy. Rozwiązania przyjęte w ustawie o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (art. 24), stanowią szczegółową regulację kwestii m.in. odprowadzania ścieków i dostarczania wody, a przez to prowadzą do ograniczenia roli rady gminy jedynie do weryfikacji i zatwierdzania taryf cen oraz stawek opłat przedłożonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne za w/w usługi. Z przepisów art. 24 ustawy wynika, że rada gminy nie jest uprawniona do samodzielnej zmiany taryf. Ewentualna zmiana taryf może nastąpić bowiem wyłącznie zgodnie z procedurą określoną w w/w przepisie. Taryfa stanowi zatem wykaz publicznie ogłoszonych cen i stawek za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz warunki ich stosowania. Zatwierdzenie taryfy odbywa się wyłącznie na wniosek przedsiębiorstwa wodno-kanalizacyjnego, a podjęta uchwała rady gminy w tym przedmiocie jest postacią wyrażenia stanowiska przez organ kolegialny jakim jest rada gminy. Czynność rady gminy może polegać na akceptacji bądź na odmowie akceptacji przedłożonej taryfy. Z powyższego wynika zatem, że w dziedzinie zbiorowego zaopatrzenia w wodę oraz zbiorowego odprowadzania ścieków organy jednostki samorządu terytorialnego, przyznane im ustawą władztwo administracyjne mogą wykorzystać jedynie w celu zorganizowania i zapewnienia prawidłowego funkcjonowania sieci wodociągowo-kanalizacyjnych na danym obszarze, co czynią w regulaminach dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Regulaminy dostarczania wody i odprowadzania ścieków stosownie do art. 19 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków są aktem prawa miejscowego. Zgodnie z ust. 2 pkt 2 i 3 art. 19 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę regulamin określa szczegółowe warunki i tryb zawierania umów z odbiorcami usług oraz sposób rozliczeń, w oparciu o ceny i stawki ustalone w taryfach. Uchwała zatem rady gminy w sprawie zatwierdzania taryf w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków nie jest aktem prawa miejscowego i nie podlega publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Co więcej nie stanowi ona uchwały z zakresu administracji publicznej, gdyż dostarczanie wody lub odprowadzanie ścieków dokonywane jest na podstawie czynności cywilnoprawnych, które towarzyszą świadczeniu tych usług, a tym samym nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Tym samym zastosowanie w sprawie znajduje nadto art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.