II SA/Op 188/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Teresa Cisyk sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant st. sekretarz sądowy Katarzyna Johan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 lipca 2008 r. sprawy ze skargi W. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Prezydent Miasta [...], decyzją z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 7 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku W. H. postanowił przyznać stronie dodatek mieszkaniowy na okres sześciu miesięcy, tj za okres od maja 2003r. do października 2003r. w kwocie 141,10 zł, w tym kwotę 43,48 zł tytułem ryczałtu na zakup opału. Organ dodał, że arkusz kontrolny uzasadniający kwotę przyznanego dodatku oraz sposób jej wyliczenia stanowi integralną część decyzji. W uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej wyjaśniono, że w dniu 25 kwietnia 2003r. W. H. złożyła wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego, wskazując powierzchnię użytkową wynajmowanego lokalu 71,42 m². Zarządca natomiast potwierdził powierzchnię użytkową lokalu 78,58 m², wliczając do powierzchni loggię zaadaptowaną przez wnioskodawczynię na kuchnię. W związku z toczącym się postępowaniem w sprawie ustalenia faktycznej powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego organ I instancji, postanowieniem z dnia 6 maja 2003r. zawiesił przedmiotowe postępowanie administracyjne do czasu rozstrzygnięcia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. prawidłowości wykonania prac związanych z rozbudową lokalu o część niemieszkalną, w wyniku której uzyskano dodatkową powierzchnię lokalu. Wyrokiem z dnia 12 lipca 2007r. (sygn. akt [...]) Sąd Rejonowy w O. ustalił, że miesięczny czynsz wynajmowanego przez W. H. lokalu w O. przy ulicy [...], powinien być liczony od powierzchni 71,42 m²., bez uwzględnienia powierzchni loggi. Postanowieniem z dnia 18 października 2007r. podjęto postępowanie i wyliczono przysługujący stronie dodatek mieszkaniowy. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła W. H. zarzucając, że dodatek otrzymała tylko za okres od maja do października 2003r., mimo, że w piśmie z dnia 28 października 2007r. wnosiła o przyznanie dodatku za okres od maja 2003r. do 12 lipca 2007r. wraz z należnymi odsetkami. Podniosła, że organ rozstrzygnął o dodatku mieszkaniowym tylko za jeden okres i nie wypowiedział się co do dalszych okresów. Zarzuciła, również że to nie z jej winy zostało zawieszone postępowanie lecz z winy urzędników oraz zarzuciła, że postępowanie nie zostało uzupełnione o dochody z ostatnich 4 lat. Organ odwoławczy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., decyzją z dnia [...], nr [...], w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy ustalił stan faktyczny zbieżnie z ustaleniami pierwszoinstancyjnymi, po czym zważył, że zasady i tryb przyznawania i ustalania wysokości oraz wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwości organ w tych sprawach reguluje ustawa z 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz wydane na jej podstawie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.). Podstawowe warunki nabycia prawa do dodatku mieszkaniowego określone zostały w art. 3 ust. 1 przywołanej ustawy, zgodnie z którym dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i kwoty 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku. Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych. Jednocześnie, zgodnie z art. 5 ust. 5 ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu nie przekracza normatywnej powierzchni określonej w art. 5 ust. 1 ustawy o więcej niż 30% lub o więcej niż 50%, jeżeli udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza proporcji 60%. Organ II instancji zaakcentował, że dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku – art. 7 ust. 1 i 5 powołanej ustawy. Organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie niesporne jest iż W. H. prowadzi czteroosobowe gospodarstwo domowe, posiada tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego (jest najemcą lokalu mieszkalnego wchodzącego w skład zasobów mieszkaniowych Gminy [...]), powierzchnia użytkowa tego lokalu wynosząca 71,42 m², nie przekracza 130% powierzchni normatywnej, która zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 4 przedmiotowej ustawy, dla czterech osób wynosi 55 m² . Podniósł, że z danych zadeklarowanych przez stronę wynika, że dochody czteroosobowego gospodarstwa domowego za okres trzech miesięcy kalendarzowych poprzedzających datę złożenia wniosku, a więc za okres od stycznia 2003r. do marca 2003r. wyniosły 6.469, 50 zł, zatem średni miesięczny dochód gospodarstwa domowego wnioskodawczyni w podanym okresie wyniósł więc kwotę 2.156,50 zł , a w przeliczeniu na osobę – 539,12 zł. Kwota tego dochodu, jak podał organ, powołując się na Komunikat Prezesa ZUS z dnia 13 lutego 2003r. w sprawie kwoty najniższej emerytury i renty, dodatku pielęgnacyjnego i dodatku dla sieroty zupełnej oraz kwot maksymalnych zmniejszeń emerytur i rent (M.P. Nr 10, poz. 152), nie przekracza 125% kwoty najniższej emerytury obowiązującej w dniu złożenia wniosku. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że na zasadzie art. 6 ust. 1 ww ustawy dodatek mieszkaniowy ustala się w wysokości różnicy między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6 tego przepisu, przypadającymi na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 12% dochodów gospodarstwa domowego. Wobec powyższego organ argumentował, że skoro W. H. złożyła wniosek o dodatek mieszkaniowy w dniu 25 kwietnia 2003r. za podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego należało przyjąć dochody wszystkich członków tego gospodarstwa uzyskane w okresie od stycznia do marca 2003r., w wysokości zadeklarowanej przez stronę tj. w kwocie 6.469,50 zł, dodając, iż drugim czynnikiem mającym wpływ na wysokość dodatku mieszkaniowego są wydatki ponoszone na lokal mieszkalny. Zgodnie z art. 6 ust. 4 i 4a powołanej ustawy wydatkami, są: 1) czynsz, 2) opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej, 3) zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną, 4) odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego, 5) inne niż wymienione w pkt 1-4 opłaty za używanie lokalu mieszkalnego, 6) opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych, 7) wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału. Nie stanowią natomiast wydatków, o których mowa wyżej wydatki poniesione z tytułu: 1) ubezpieczeń, podatku od nieruchomości, opłat za wieczyste użytkowanie gruntów, 2) opłat za gaz przewodowy, energię elektryczną, dostarczane do lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego) na cele bytowe. Organ odwoławczy uznał, że w przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta [...] prawidłowo przyjął, iż podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego stanowią wydatki przypadające na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego przez stronę lokalu mieszkalnego oraz wydatki stanowiące podstawę obliczenia ryczałtu na zakup opału określone w § 3 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów. Ponownie przedstawił sposób obliczenia dodatku mieszkaniowego przysługującego W. H., przyjmując, iż jego podstawę obliczenia stanowią wydatki przypadające na normatywną powierzchnię zajmowanego przez stronę lokalu mieszkalnego oraz wydatki stanowiące podstawę obliczenia ryczałtu na zakup opału określone w § 3 ust. 1 i 2 ww rozporządzenia. W rezultacie, w przypadku strony prawidłowo obliczone wydatki na normatywną powierzchnię lokalu mieszkalnego wynoszą 276,65 zł (359,25zł:71,42 m²x55m²=276,65zł). Organ odwoławczy wywodził również, iż skoro lokal mieszkalny zajmowany przez stronę nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania mieszkania i wody, to stosownie do § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów należy obliczyć ryczałt na zakup opału i uwzględnić ten ryczałt w łącznej kwocie wydatków przypadających na normatywną powierzchnię lokalu mieszkalnego. Ryczałt za brak w lokalu instalacji centralnego ogrzewania oblicza się jako równowartość 5 kilowatogodzin energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej i stałych opłat miesięcznych na jeden m² normatywnej powierzchni użytkowej, o której mowa w art. 5, z uwzględnieniem art. 6 ust. 9 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. W przypadku strony wydatek z tego tytułu wynosił 95,45 zł, a ryczałt za brak w lokalu ciepłej wody wynosił 27,77 zł. Łączne wydatki przypadające na normatywną powierzchnię lokalu mieszkalnego zajmowanego przez stronę wyniosły zatem 399,87 zł (276,65 zł+95,45 zł+27,77 zł=399,87 zł). Jak podał organ odwoławczy, obliczony stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 2 dodatek mieszkaniowy wyniósł 141,10 zł i wynikał z następującego sposobu liczenia 399,87 zł – 12% z kwoty 2.156,50 zł (258,78 zł)= 141,10 zł. Odnosząc się do argumentów odwołania SKO podkreśliło, że stosownie do treści art. 7 ust. 1 powołanej ustawy ustalenie prawa do dodatku mieszkaniowego następuje na wniosek, do którego należy dołączyć deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres trzech miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz inne niezbędne dokumenty. Oznacza to, że ustalenie prawa do dodatku mieszkaniowego oraz jego wypłata nie jest możliwa i dopuszczalna bez wniosku złożonego przez uprawnioną stronę. Z art. 7 ust. 5 ustawy wynika natomiast, że dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku. W konsekwencji, jak argumentował organ, decydujące znaczenie dla ustalenia terminu, od którego ustalone zostanie prawo do dodatku mieszkaniowego posiada data wpływu wniosku do właściwego organu (wójta, burmistrza lub prezydenta miasta). Z materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że W. H. wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego złożyła w dniu 25 kwietnia 2003r. , zatem w myśl zasady określonej w art. 7 ust. 5 omawianej ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje jej od dnia 1 maja 2003r. do dnia 31 października 2003r. Równocześnie organ odwoławczy wskazał, że w okresie zawieszenia postępowania administracyjnego sprawa pozostawała bez biegu, nie były podejmowane żadne czynności procesowe, stąd brak było podstaw do żądania odsetek od należności, które zostały ustalone decyzją z dnia [...]. W skardze do Sądu W. H. zakwestionowała przyznanie dodatku mieszkaniowego tylko głównemu najemcy, z pominięciem pozostałych współlokatorów. Jednocześnie nie zgodziła się z wliczaniem do kryterium dochodowego, od którego zależy przyznanie dodatku, dochodów wszystkich domowników. Zauważyła, że współlokatorzy mają tytuł prawny do zajmowanego lokalu i też ponoszą wydatki związane z jego utrzymaniem. Zarzuciła także, że w sprawie doszło do zasiedzenia spornego lokalu, a działania urzędników są niezgodne z art. 58 K.c. Na poparcie tego stanowiska wskazała, że przed Sądem Rejonowym jako strona uznana została cała rodzina, a Sąd ten stwierdził wyraźnie, że jeżeli nakłady na utrzymanie mieszkania są wspólne "nie ma rozdziału." Podniosła zarzut przewlekłości prowadzonego postępowania administracyjnego, zwłaszcza przy rozpoznaniu odwołania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Ponownie nie zgodziła się ze stanowiskiem, iż wskutek zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie dodatku mieszkaniowego, dodatek ten za czas zawieszenia nie przysługuje. Wywodziła, że pozbawienie wypłaty dodatku od października 2003r. do 2007r. jest dla niej krzywdzące i doprowadziło do tego, że znalazła się wraz z całą rodziną w trudnej sytuacji finansowej. Przyznała, że nie kwestionuje wysokości wyliczenia dodatku, bo wie jak powinien być wyliczony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie, zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), podkreślić należy, iż ocena działalności organów administracji publicznej, dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny, sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia, będącego przedmiotem tej oceny, pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przeciwnym wypadku skarga podlega oddaleniu na mocy art. 151 P.p.s.a. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżoną decyzją zostało naruszone prawo materialne albo przepisy postępowania w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia. Od razu wskazać trzeba, iż materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), zwanej dalej ustawą. I tak zasadą jest, zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy, że dodatek mieszkaniowych przysługuje osobom mieszkającym w lokalach, do których mają tytuł prawny, jeżeli średni dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku nie przekracza 175 % najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125 % w gospodarstwie wieloosobowym. Wyjątkiem od tej zasady jest przepis art. 6 ust.8 ustawy, w myśl którego, jeżeli dochód na jednego członka gospodarstwa domowego jest wyższy od określonego w art. 3 ust. 1, a kwota nadwyżki nie przekracza wysokości dodatku mieszkaniowego, należny dodatek obniża się o tę kwotę. Zgodnie zaś z komunikatem Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 13 lutego 2003r. w sprawie kwoty najniższej emerytury i renty, dodatku pielęgnacyjnego i dodatku dla sieroty zupełnej oraz kwot maksymalnych zmniejszeń emerytur lub rent /M.P. Nr 10, poz.152/ - od 1 marca 2003r. kwoty najniższej emerytury i renty wynoszą 552,63 zł miesięcznie / emerytura, renta rodzinna i renta dla osoby całkowicie niezdolnej do pracy/. W myśl, zatem cyt. wyżej przepisu art. 3 ust.1 ustawy, przyznanie dodatku mieszkaniowego uzależnione zostało od łącznego wystąpienia dwóch warunków, tj. posiadanie przez osobę ubiegającą się o dodatek jednego z tytułów prawnych do lokalu opisanych w art. 2 ust.1, oraz osiągania określonego dochodu na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Z analizy akt administracyjnych wynika, że W. H. prowadzi czteroosobowe gospodarstwo domowe, posiada tytuł prawny do zajmowanego lokalu, powierzchnia użytkowa tego lokalu wynosząca 71,42 m², nie przekracza 130% powierzchni normatywnej, dla czterech osób wynoszącej 55 m² (art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy), dochody tego gospodarstwa za okres trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, a więc za okres od stycznia do marca 2003r., wyniosły 6.469,50 zł,. Zatem średni dochód wnioskodawczyni w podanym okresie wyniósł kwotę 2.156,50 zł, a w przeliczeniu na osobę 539,12 zł, co oznacza, że nie przekroczył kwoty najniższej emerytury obowiązującej w dniu złożenia wniosku. Dlatego zauważyć przyjdzie, że trafnie organ odwoławczy uznał, iż strona uprawniona była do otrzymania żądanego dodatku. Prawidłowo organ wskazał, że zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy dodatek mieszkaniowy ustala się w wysokości różnicy pomiędzy wydatkami, o których mowa w ust. 3-6 tego przepisu, przypadającą na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 12% dochodów gospodarstwa domowego – w przypadku gospodarstwa czteroosobowego. Także sposób wyliczenia wysokości przedmiotowego dodatku wskazany przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, po myśli art. 6 ust.3, 4 i 4a ustawy oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.) był prawidłowy. Zauważyć należy, że organy słusznie przyjęły, że podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego stanowiły wydatki przypadające na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego przez stronę lokalu mieszkalnego oraz wydatki stanowiące podstawę obliczenia ryczałtu na zakup opału określone w § 3 ust. 1 cyt. wyżej rozporządzenia RM. Okoliczności tych nie kwestionuje skarżąca. Spór między stronami sprowadza się w zasadzie do rozstrzygnięcia kwestii, czy zasadne było przyznanie dodatku mieszkaniowego na okres 6 miesięcy tj. od maja do października 2003r., podczas gdy wniosek o przyznanie tego dodatku został złożony w dniu 25 kwietnia 2003r. a decyzja przyznająca świadczenie została wydana [...]. Ocena istnienia przesłanek do uzyskania dodatku mieszkaniowego dokonywana jest w momencie przyznania dodatku na sześciomiesięczny okres (porównaj wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 kwietnia 2007r. I OSK 214/06, LEX 319405). Oznacza to, że nie budzi zastrzeżeń Sądu, w świetle art. 7 ust. 5 ustawy – stanowiącym, że dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku, orzeczenie o przyznaniu W. H. dodatku mieszkaniowego na okres od maja do października 2003r., w wyniku rozpoznania jej wniosku o to świadczenie złożonego 25 kwietnia 2003r. Odnosząc się do zarzutów skargi przypomnieć należy, że postępowanie administracyjne o przyznanie przedmiotowego dodatku, wywołane wnioskiem z dnia 25 kwietnia 2003r., zostało zawieszone przez organ I instancji postanowieniem z dnia 6 maja 2003r.,podjętym w oparciu o art. 101 § 1 i 3 K.p.a. w związku z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Na postanowienie to nie zostało złożone zażalenie, wobec czego stało się ono ostateczne. Skutkiem prawnym zawieszenia postępowania administracyjnego jest wstrzymanie biegu terminów przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego. Wstrzymanie biegu terminu następuje z dniem wejścia do obrotu prawnego postanowienia o zawieszeniu postępowania. Wstrzymanie biegu terminów dotyczy wyłącznie terminów procesowych, a zatem nie obejmuje np. terminu przedawnienia ustanowionego w art. 146 § 1, art. 156 § 2 K.p.a., czy innych terminów prawa materialnego. Zauważyć przyjdzie, że do okresu zawieszenia postępowania nie wlicza się do terminów załatwienia sprawy, w rozumieniu art. 35 § 5 K.p.a. W razie, zatem zawieszenia postępowania nie można skutecznie zarzucić organowi – bezczynności. Zawieszenie postępowania i tzw. bezczynność organu w rozpatrywaniu sprawy są odrębnym i wzajemnie się wykluczającymi instytucjami prawa procesowego. Należy podkreślić, że w świetle art. 103 K.p.a. zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie, a ostateczne postanowienie o zawieszeniu postępowaniu eliminuje więc możność powstania tzw. bezczynności organu związanej z upływem terminu załatwienia sprawy w danej instancji. Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy powiedzieć przyjdzie, że zawieszenie postępowania wywołanego wnioskiem z dnia 25 kwietnia 2003r., o przyznanie dodatku mieszkaniowego, w okresie od dnia 6 maja 2003r. do dnia 18 października 2007r., oznaczało niemożność rozpatrzenia wskazanego wyżej wniosku strony przed datą wydania postanowienia o podjęciu przedmiotowego postępowania. W konsekwencji podkreślić należy, że dopiero podjęcie postępowania administracyjnego i procedowanie w przedmiocie przyznania, ustalania wysokości i wypłacania dodatku mieszkaniowego, obligowało organ do zastosowania normy prawa materialnego zawartej w art. 7 ust. 5 ustawy, określającej okres na jaki może zostać przyznane świadczenie przewidziane w art. 1 omawianej ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Dodać należy, że decyzja w przedmiocie przyznania stronie wnioskowanego dodatku została wydana przez organ niezwłocznie po usunięciu przeszkody procesowej w rozpatrywaniu sprawy. W kontekście zarzutów skargi dodatkowo zauważyć przyjdzie, że dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ustawy – w rozpatrywanym przypadku najemcy lokalu mieszkalnego tj. W. H. – przy uwzględnieniu prowadzenia przez nią gospodarstwa domowego z innymi osobami wspólnie z nią zamieszkującymi i gospodarującymi, które swoje prawa do zamieszkania wywodzą z prawa tej osoby (art. 4 ustawy), a stosownie do art. 6 ust. 10 ustawy wysokość tego dodatku, łącznie z ryczałtem na zakup opału, nie może przekraczać 70% wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70% faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni, w sytuacji gdy rada gminy nie podwyższyła wysokości wskaźników procentowych o których mowa w przywołanym przepisie. W tym stanie rzeczy, nie znajdując usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.