II SA/Op 190/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz – spr. Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia NSA Jerzy Krupiński Protokolant St. Inspektor sądowy Grażyna Jankowska-Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 10 lutego 2016 r., Nr [...] w przedmiocie zmiany wysokości renty strukturalnej oddala skargę. Z. P., reprezentowany przez pełnomocnika - adw. K. P., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w Opolu z dnia 10 lutego 2015 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Nysie z dnia 30 grudnia 2015 r., nr [...], o zmianie wysokości renty strukturalnej. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym: Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Nysie decyzją z dnia 3 marca 2005 r., nr [...], opartą o przepis § 21 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 114, poz. 1191 ze zm. - dalej powoływane jako rozporządzenie), przyznał Z. P. na okres od listopada 2004 r. do października 2014 r. rentę strukturalną w wysokości 1.462,71 zł w związku z przekazaniem na podstawie umowy darowizny gospodarstwa rolnego na rzecz córki A. N.. Kolejnymi decyzjami wysokość przyznanej renty strukturalnej była przez organ zmieniana na podstawie § 17 ust. 1 w zw. z § 12 rozporządzenia, w związku z waloryzacją kwoty najniższej emerytury stanowiącej podstawę do wyliczenia renty strukturalnej świadczeń emerytalnych: - decyzją nr [...] z dnia 8 marca 2006 r. kwotę renty strukturalnej ustalono od marca 2006 r. w wysokości 1.553,40 zł, - decyzją nr [...] z dnia 29 lutego 2008 r. kwotę renty strukturalnej ustalono od marca 2008 r. w wysokości 1.654,35 zł, - decyzją nr [...] z dnia 9 marca 2009 r. kwotę renty strukturalnej ustalono od marca 2009 r. w wysokości 1.755,26 zł - decyzją nr [...] z dnia 26 lutego 2010 r. kwotę renty strukturalnej ustalono od marca 2010 r. w wysokości 1.836,35 zł - decyzją nr [...] z dnia 25 lutego 2011 r. kwotę renty strukturalnej ustalono od marca 2011 r. w wysokości 1.893,27 zł - decyzją nr [...] z dnia 1 marca 2012 r. kwotę renty strukturalnej ustalono od marca 2012 r. w wysokości 2.077,87 zł - decyzją nr [...] z dnia 1 marca 2013 r. kwotę renty strukturalnej ustalono od marca 2013 r. w wysokości 2.160,99 zł - decyzją nr [...] z dnia 5 marca 2014 r. kwotę renty strukturalnej ustalono od marca 2014 r. w wysokości 2.195,57 zł. W dniu 3 grudnia 2015 r. Z. P. przedłożył w siedzibie organu kserokopię decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] z dnia 10 czerwca 2013 r. o przyznaniu od dnia 16 marca 2013 r., tj. od osiągnięcia wieku emerytalnego, emerytury w wysokości 2071,35 zł miesięcznie. Ponadto przedłożył kserokopie: decyzji O/ZUS w [...] z dnia 27 czerwca 2013 r. o wstrzymaniu wypłaty emerytury od dnia 1 lipca 2013 r., a także decyzji z dnia 19 listopada 2014 r. o wznowieniu wypłaty emerytury od dnia 1 października 2014 r. Z decyzji wznawiającej wypłatę wynikało, że kwota emerytury po waloryzacji od 1 marca 2014 r. wynosi 2.509,04 zł i przysługuje do niej zwiększenie z tytułu ubezpieczenia rolnego w kwocie 182,82 zł., natomiast podstawę opodatkowania stanowi miesięcznie kwota 2.104,00 zł, z której potrącana jest zaliczka na podatek oraz składka na ubezpieczenie zdrowotne. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Nysie decyzją z dnia 30 grudnia 2015 r., nr [...], orzekł o zmianie od marca 2014 r. wysokości renty strukturalnej należnej Z. P. o kwotę 2.104,49 zł i ustalił, że nowa wysokość renty strukturalnej wynosi 91,08 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ powołał § 17 ust. 1 § 14 ust. 1 rozporządzenia. W uzasadnieniu organ odnotował fakt przedłożenia decyzji O/ZUS o przyznaniu Z. P. emerytury, o wstrzymaniu wypłaty tego świadczenia, a także o wznowieniu jego wypłaty. Poza tym zacytował treść § 14 ust. 1 rozporządzenia i stwierdził, że przyznana w dniu 3 marca 2005 r. renta strukturalna uległa zmianie ze względu na przyznaną od 16 czerwca 2013 r. emeryturę z ZUS. Organ wyjaśnił ponadto, że przepisy rozporządzenia jednoznacznie uzależniają zmniejszenie kwoty renty strukturalnej od samego nabycia prawa do emerytury, a nie od pobierania jej przez uprawnionego. Z tego względu zawieszenie wypłaty emerytury na wniosek osoby uprawnionej nie niweluje faktu, iż nabyła ona prawo do wypłaty tego świadczenia. Organ przedstawił ponadto w formie tabelarycznej sposób wyliczenia wysokości renty strukturalnej w kwocie 91,08 zł brutto, wskazując zasady finansowania tego świadczenia w części z Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich i w części z Budżetu Państwa, a poza tym podstawową wartość renty strukturalnej w kwocie 1.773,35 zł i zwiększenie z tytułu trwałego przekazania gospodarstwa rolnego w kwocie 422,22 zł, wyliczone jako procent najniższej emerytury, oraz zmniejszenie z tytułu nabycia prawa do emerytury z ubezpieczenia społecznego w trakcie pobierania renty strukturalnej wynoszące 2.071,35 zł. Nie godząc się z wydanym rozstrzygnięciem Z. P. wniósł odwołanie, w którym podniósł, że nie został poinformowany o sposobie rozliczania emerytury i nie wiedział o konieczności zrezygnowania z renty strukturalnej z osiągnięciem wieku emerytalnego. Stwierdził, że był przekonany, że rentę tę będzie otrzymywał tak, jak była przyznana, tj. do listopada 2014 r. Wyjaśnił też, że kwotę emerytury za okres od 16 marca do 1 lipca 2013 r. zwrócił do ZUS i na potwierdzenie tego dołączył kserokopię dowodu wpłaty. W wyniku rozpatrzenia odwołania, opisaną na wstępie decyzją z dnia 10 lutego 2015 r., nr [...], Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Opolu utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy zrelacjonował stan faktyczny sprawy oraz przebieg postępowania i podał, że z dostarczonej przez stronę decyzji ZUS wynikał fakt wznowienia od dnia 1 października 2014 r. wypłaty emerytury przyznanej Z. P., przy czym w decyzji tej określono, iż po waloryzacji emerytury w marcu 2014 r. kwota świadczenia wynosi 2104,49 zł brutto. Organ odwoławczy uznał za chybione stanowisko wyrażone w odwołaniu i stwierdził, że z brzmienia § 14 ust. 1 rozporządzenia, który stanowi, iż jeżeli uprawniony do renty strukturalnej w trakcie jej pobierania nabędzie prawo do emerytury, rentę strukturalną zmniejsza się o kwotę tej emerytury, wynika jednoznacznie, że przesłanką zmniejszenia renty strukturalnej jest sam fakt ustalenia prawa do emerytury, a nie jej pobieranie. W tym kontekście podnoszony argument zawieszenia emerytury z ZUS oraz zwrotu otrzymanych z tego tytułu środków jest bez znaczenia i nie może stanowić podstawy do niestosowania regulacji § 14 ust. 1 rozporządzenia. Na poparcie swego stanowiska organ przywołał orzeczenia sądowoadministracyjne. Ponadto podkreślił, że wydanie decyzji przez organ pierwszej instancji, którą zmniejszono kwotę renty strukturalnej od marca 2014 r., było efektem waloryzacji świadczenia emerytalnego w 2014 r., co bezpośrednio wynika z przedłożonej decyzji ZUS z dnia 19 listopada 2014 r. o wznowieniu wypłaty emerytury. Według organu odwoławczego, z chwilą powzięcia informacji o ustaleniu stronie prawa do emerytury z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych wypłacanej przez ZUS, organ pierwszej instancji obowiązany był do zmniejszenia wysokości przyznanej Z. P. renty strukturalnej, stąd działanie organu polegające na ustaleniu nowej wysokości tego świadczenia na poziomie 91,08 zł, stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą renty po waloryzacji, wypłacaną od marca 2014 r. w wysokości 2195,57 zł, a kwotą 2104,49 zł, jest prawidłowe i znajduje uzasadnienie w obowiązujących przepisach prawa, co uzasadnia utrzymanie w mocy zakwestionowanej decyzji. Odnosząc się do treści odwołania organ stwierdził, że nie sposób zaakceptować argumentacji strony tłumaczącej się niewiedzą, gdyż w decyzji z dnia 3 marca 2005 r. przyznającej rentę strukturalną zawarto wyraźne pouczenie, iż nabycie prawa do emerytury w trakcie pobierania renty strukturalnej stanowi podstawę do zmniejszenia wysokości świadczenia rentowego. Strona powinna mieć zatem świadomość konieczności poinformowania organów Agencji o zaistniałej sytuacji. We wniesionej skardze Z. P. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 155 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy niedopuszczalna była zmiana decyzji o przyznaniu renty strukturalnej dokonana po upływie okresu, na który decyzja ta została wydana oraz naruszenie art. 16 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie, że zostały spełnione przesłanki do zastosowania wyjątku od zasady trwałości decyzji administracyjnych, określone w art. 155 K.p.a., podczas gdy nie doszło do kumulatywnego spełnienia warunków określonych w tym przepisie, co doprowadziło do błędnej wykładni § 14 ust. 1 rozporządzenia poprzez przyjęcie, że przepis ten znajduje zastosowanie do decyzji przyznającej rentę strukturalną po okresie, na jaki została ona wydana. Na tej podstawie skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu zaakcentował, że niedopuszczalna jest zmiana na podstawie art. 155 K.p.a. decyzji terminowej, po upływie okresu, na jaki została wydana. Uchylenie lub zmiana decyzji w trybie tego przepisu nie może rodzić skutków prawnych z mocą wsteczną. Poza tym dla zastosowania przepisu art. 155 K.p.a. muszą zostać spełnione łącznie wszystkie przesłanki w nim określone, w tym zgoda strony na zmianę lub uchylenie decyzji i zgoda ta musi być udzielona wprost i wyraźnie przez złożenie organowi stosownego oświadczenia, a ten wymóg nie został spełniony. Poza tym skarżący wskazał, że przepis § 14 ust. 1 rozporządzenia odnosi się do okresu pobierania świadczenia, zaś zaprzestanie pobierania renty strukturalnej od 31 października 2014 r. oznacza, że uprawnienie i decyzja wygasły, stąd bezpodstawne jest stosowanie przez organy ww. przepisu z mocą wsteczną w odniesieniu do decyzji wykonanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Opolu wnosił o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi dodatkowo wskazał, że zaskarżona decyzja i decyzja organu pierwszej instancji nie zostały wydane w trybie art. 155 K.p.a., lecz wyłącznie na podstawie § 17 ust. 1 w zw. z § 14 ust. 1 rozporządzenia, a ponadto decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia ma fakt, że nabycie przez skarżącego prawa do emerytury nastąpiło w trakcie pobierania renty strukturalnej. Odnośnie zarzutu naruszenia trwałości decyzji ostatecznych, stwierdził, że tryb zmiany wysokości decyzji nie ingeruje w samo uprawnienie do otrzymywania renty strukturalnej, a tylko koryguje wysokość otrzymywanego świadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 P.p.s.a. - decyzji organu pierwszej instancji, wykazała, że decyzje te nie naruszają prawa. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Prawidłowo też do ustalonego stanu faktycznego zastosowano przepisy prawa materialnego. Z tego powodu Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie ocenie Sądu podlegała decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w Opolu z dnia z dnia 10 lutego 2015 r., nr [...], o zmianie wysokości renty strukturalnej przyznanej Z. P. decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Nysie z dnia 3 marca 2005 r., nr [...]. Materialnoprawną podstawę wydanego rozstrzygnięcia stanowił przepis § 14 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, zwanego nadal rozporządzeniem, wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. z 2014 r. poz. 1613). Zgodnie z treścią powołanego przepisu, w przypadku gdy uprawniony do renty strukturalnej w trakcie jej pobierania nabędzie prawo do emerytury z ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia emerytalnego, lub ubezpieczenia społecznego rolników, rentę strukturalną zmniejsza się o kwotę tej emerytury. Przepis ten reguluje kwestię zbiegu uprawnienia do renty strukturalnej oraz prawa do emerytury, w ten sposób, że kwota wypłacanej renty strukturalnej pomniejszana jest o kwotę ustalonej emerytury. Komentowane unormowanie jest kategoryczne i wynika z niego jednoznacznie, że w przypadku nabycia prawa do emerytury zmniejszenie wysokości pobieranej renty strukturalnej jest obligatoryjne i nie podlega uznaniu organu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący pobierał rentę strukturalną przyznaną decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Nysie z dnia 3 marca 2005 r., nr [...]. Kwota tego świadczenia była kilkakrotnie zmieniana z uwagi na przeprowadzaną waloryzację najniższego świadczenia emerytalnego i na mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Nysie z dnia 5 marca 2014 r. od marca 2014 r. wynosiła 2.195,57 zł. Z uwagi na nabycie przez skarżącego od dnia 16 maja 2015 r. prawa do emerytury z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, przyznanej skarżącemu przez O/ZUS w [...] w wyniku realizacji wniosku, który złożył w dniu 15 marca 2013 r., co wynika z przedłożonej decyzji z dnia 10 czerwca 2013 r. o przyznaniu emerytury, sytuację prawną skarżącego normował przepis § 14 ust. 1 rozporządzenia, co uzasadniało zmniejszenie renty strukturalnej o kwotę emerytury. W ocenie Sądu, przepis art. 14 § 1 rozporządzenia stanowi samodzielną podstawę materialnoprawną działania organów. Z tego względu nie mogło dojść do zarzucanego w skardze naruszenia art. 155 K.p.a., który nie miał w sprawie zastosowania. Nie mogą zatem odnieść zamierzonego skutku zarzuty dotyczące naruszenia zasady trwałości decyzji ostatecznych. Również nie miało miejsce naruszenie § 14 ust. 1 rozporządzenia. Prawidłowo zmniejszenia kwoty renty strukturalnej dokonano od marca 2014 r., tj. od ostatniego terminu waloryzacji zarówno pobieranej renty strukturalnej, jak i przyznanego świadczenia emerytalnego w roku 2014 r., gdyż w wyniku waloryzacji od tej właśnie daty wysokość obydwu świadczeń uległa zmianie. Zastrzeżeń nie budzą również przyjęte kwoty poszczególnych świadczeń, gdyż renta strukturalna, której kwota od marca 2014 r. została ustalona wskazaną na wstępie decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Nysie z dnia 5 marca 2014 r., nr [...], w wysokości 2.195,57 zł brutto, została pomniejszona o kwotę 2.104,49 zł, będącą kwotą brutto emerytury przysługującej skarżącemu po waloryzacji od 1 marca 2014 r., wskazaną w decyzji O/ZUS w [...] o wznowieniu wypłaty emerytury z dnia 19 listopada 2014 r. Nie budzi zastrzeżeń Sądu przyjęta przez organy kwota emerytury pomniejszająca rentę strukturalną. Na marginesie jedynie można zauważyć, że kwota emerytury podana w decyzji O/ZUS w [...] wynosi 2.509,04 zł i przysługuje do niej zwiększenie z tytułu ubezpieczenia rolnego w kwocie 182,82 zł. Z tego względu kwotę emerytury należnej, z mocy art. 56 ust. 1 w zw. z art. 53 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1440, z późn. zm. [obecnie: Dz. U. z 2015 r., poz. 748, z późn. zm.]), oblicza się w sposób przedstawiony w decyzji O/ZUS z dnia 10 czerwca 2013 r. o przyznaniu emerytury, tj. jako iloczyn kwoty świadczenia i proporcji liczby przyjętych okresów składkowych (229 miesięcy) i liczby okresów składkowych oraz uzupełniających do 25 lat pracy (299 miesięcy), powiększony o wyliczoną kwotę zwiększenia [(229 : 299) × 2.509,04 zł + 182,82 zł = 2.104, zł]. Obliczona kwota renty strukturalnej po pomniejszeniu, wynosząca 91,08 zł, jest prawidłowa pod względem rachunkowym. Wprawdzie z przedłożonej decyzji ZUS z dnia 10 czerwca 2013 r. wynika, że na wniosek skarżącego wypłata emerytury została wstrzymana od 1 lipca 2013 r. i wypłatę jej wznowiono od 1 października 2014 r. na mocy decyzji z dnia 19 listopada 2014 r., jednak ta okoliczność, jak również udokumentowany fakt dokonania przez skarżącego zwrotu kwoty wypłaconej przez O/ZUS tytułem emerytury za okres od 16 marca do 30 czerwca 2013 r., nie mogą mieć wpływu na wynik sprawy, gdyż, jak to wskazano już wyżej, na tle § 14 ust. 1 rozporządzenia znaczenie normatywnie doniosłe posiada sam fakt uzyskania prawa do świadczenia emerytalnego, a nie faktycznego pobierania albo niepobierania przysługującego świadczenia. Wstrzymanie wypłaty emerytury odnosi skutek zawieszający jedynie w sferze uruchomienia wypłaty świadczenia, a nie w sferze uprawnień do świadczenia. Jak bowiem wynika z art. 100 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, prawo do świadczeń określonych w tej ustawie powstaje z dniem spełnienia wszystkich warunków wymaganych do nabycia tego prawa. Nabycie prawa do emerytury następuje zatem ex lege po osiągnięciu wieku emerytalnego przy posiadaniu wymaganej liczby okresów pracy i - co do zasady - nie jest uzależnione ani od złożenia stosownego wniosku, ani od ustalenia (potwierdzenia) tego prawa decyzją organu rentowego, która ma jedynie charakter deklaratoryjny. W niniejszej sprawie emerytura przyznana została z chwilą osiągnięcia przez skarżącego wieku emerytalnego, tj. 65 roku życia, stosownie do art. 27 ust. 3 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. W tej sytuacji nawet wycofanie wniosku o emeryturę nie może mieć wpływu na fakt istnienia uprawnień do emerytury. Dlatego też w § 14 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym w przypadku przyznania prawa do renty w trakcie pobierania renty strukturalnej, uprawnionemu wypłaca się rentę strukturalną, jeżeli wycofa wniosek o przyznanie renty w terminie określonym w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, mowa jest o uzyskaniu renty. Przepis § 14 ust. 2 rozporządzenia nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie, skoro skarżący uzyskał prawo do emerytury, a nie do renty, która jest innego rodzaju świadczeniem z grupy świadczeń emerytalno-rentowych przewidzianych przepisami prawa, w tym określonych w art. 3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Prawo do świadczeń jest kategorią obiektywną i nie ma mań wpływu rezygnacja z pobierania kwoty przysługującego świadczenia. Tylko od woli uprawnionego zależy, czy będzie korzystał czy też nie z pożytków związanych z przysługującym prawem, w tym przypadku z korzyści posiadających walor finansowy w postaci świadczenia emerytalnego. Wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy nie ma również fakt braku wiedzy o obowiązujących przepisach, zwłaszcza że - jak dostrzegł organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji - decyzja przyznająca rentę strukturalna zawierała w tym zakresie stosowne pouczenie. Ponadto, w kolejnych decyzjach o zmianie wysokości renty strukturalnej, wydawanych w związku z waloryzacją tego świadczenia, zawarte było pouczenie o konieczności poinformowania organu o wszelkich okolicznościach mających wpływ na prawo do wypłaty i wysokości renty. Reasumując stwierdzić przyjdzie, że w rozpoznawanej sprawie organy administracji publicznej prawidłowo zastosowały i zinterpretowały obowiązujące normy prawne i uwzględniły fakt nabycia przez skarżącego prawa do emerytury z ubezpieczenia społecznego, trafnie uznając, że wystąpiły przesłanki określone w § 14 ust. 1 rozporządzenia, uzasadniające zmniejszenie od dnia 1 marca 2014 r. wysokości pobieranej przez skarżącego renty strukturalnej o kwotę przyznanej emerytury. Prowadząc przedmiotowe postępowanie organy w sposób prawidłowy zebrały i oceniły materiał dowodowy, tym samym zmniejszenie renty strukturalnej o wysokość otrzymanej emerytury było zgodne z prawem. Sąd nie dopatrzył się również z urzędu naruszeń prawa, które uzasadniałyby zastosowanie art. 145 § 1 P.p.s.a. i skutkowały koniecznością wyeliminowania z porządku prawnego zapadłych w sprawie rozstrzygnięć. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.