II SA/Op 191/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Ewa Janowska Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi A. S.A. w [...] na decyzję Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Opolu z dnia 17 września 2012 r., nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych uchybień 1) uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej pkt 4, co do linii kolejowej szlak [...] km [...] strona lewa i km [...] strona prawa, 2) dalej idącą skargę oddala, 3) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w pkt 1 wyroku, 4) zasądza od Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Opolu na rzecz A. S.A. w [...] kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowi decyzja Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Opolu z dnia 17 września 2012 r., nr [...], którą w punkcie 1 uchylono w całości obowiązek określony w pkt 1 kropka druga decyzji znak [...], nr [...] z dnia 22.06.2012 r.; w punkcie 2 uchylono w całości obowiązek określony w pkt 1 kropka czwarta decyzji znak [...], nr [...] z dnia 22.06.2012 r. i orzeczono o przeprowadzeniu mineralizacji pasów przeciwpożarowych zlokalizowanych przy linii kolejowej nr A. szlak [...]-[...]-[...] km [...] strona lewa; w punkcie 3 uchylono pkt 1 decyzji znak [...], nr [...] z dnia 22.06.2012 r. w zakresie dotyczącym terminu wykonania obowiązku i orzeczono nowy termin wykonania obowiązku – do dnia 30.11.2012 r.; w punkcie 4 utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w Kluczborku, decyzją z dnia 22 czerwca 2012 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 i art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. nr 12, poz. 68 ze zm.), nakazał X. Z. S.A., Y. w [...], wykonanie obowiązku związanego z mineralizacją pasów przeciwpożarowych zlokalizowanych przy liniach kolejowych: nr A. szlak [...] - [...] – [...] km [...] strona lewa i km [...] strona prawa; nr C. szlak [...] – [...] km [...] strona prawa i [...] strona lewa; nr B. szlak [...] – [...] km [...] strona lewa i [...] strona prawa; nr A. szlak [...] – [...] – [...] km [...] strona lewa; szlak [...] – [...] km [...] strona lewa i km [...] strona prawa; nr A. szlak [...] – [...] km [...] strona prawa i km [...] strona lewa Jako termin wykonania nałożonych obowiązków organ wyznaczył dzień 15 października 2012 r. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 16 maja 2012 r. zostały przeprowadzone czynności kontrolno - rozpoznawcze przy szlakach kolejowych przebiegających na terenie obszarów leśnych położonych na terenie powiatu [...]. W trakcie tych czynności ustalono, że na szlakach kolejowych nr A., nr C. i nr B., a wymienionych w sentencji decyzji nie dokonano mineralizacji pasów przeciwpożarowych. W związku z zaistniałą sytuacją zostało wszczęte postępowanie w sprawie, w trakcie to którego podmiot zobowiązany do utrzymania pasów przeciwpożarowych – X. Z. S.A. Y. w [...] korzystając z prawa wypowiedzenia się w sprawie stwierdził, że obecny stan prawny nie nakłada obowiązku wykonania pasów przeciwpożarowych przy linach kolejowych na zarządcę infrastruktury kolejowej. Organ wskazując na przepisy art. 17 i 55 ustawy o transporcie kolejowym oraz § 38 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów uznał, że stronami zobowiązanymi do wykonania pasów przeciwpożarowych i ich utrzymania są zarządcy infrastruktury w rozumieniu art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie kolejowym i tym samym to X. Z. S.A. Y. w [...] jest stroną zobowiązaną do utrzymania w stanie użyteczności przez cały rok pasów przeciwpożarowych przy liniach kolejowych. Co do określenia terminu wykonania obowiązku wskazał, że uwzględnił realną możliwość jego wykonania przez stronę, jak również i prawo strony do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Uzasadniał w tym zakresie, że wziął pod uwagę tak konieczność zapewnienia właściwego poziomu bezpieczeństwa pożarowego lasów w okresie, w którym możliwe jest wystąpienie warunków atmosferycznych powodujących wzrost stopnia zagrożenia pożarowego. Odwołanie od powyższej decyzji wniosły X. Z. S.A. Y. w [...], domagając się uchylenia decyzji w całości. Decyzji organu I instancji zarzuciły obrazę przepisów prawa materialnego, a to: art. 17 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz 55 ustawy o transporcie kolejowym,, a także § 38 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów poprzez błędną wykładnię przejawiającą się przyjęciem, że ww. przepisy dają podstawę do obciążania skarżącego obowiązkiem wykonania i utrzymania pasów przeciwpożarowych, a w szczególności ich mineralizacji; art. 9 ust. 1 w zw. z ust. 3 ustawy o lasach oraz § 10 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 marca 2006 r. w sprawie szczegółowych zasad zabezpieczenia przeciwpożarowego lasów (Dz. U. nr 58, poz. 405 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie, co wyraziło się w błędnym przyjęciu, że istnieją podstawy do nałożenia na skarżącego obowiązku mineralizacji pasów przeciwpożarowych, w sytuacji, gdy analiza ww. przepisów przemawia za uznaniem, iż zobowiązanymi do wykonania i utrzymania pasów przeciwpożarowych są właściciele lasu; oraz obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na materiale niekompletnym, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący. Wskazując na powyższe odwołująca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, argumentując, że jako zarządca infrastruktury kolejowej, miała obowiązek utrzymywania pasów przeciwpożarowych wzdłuż linii kolejowych na podstawie § 34 ust. 3 nieobowiązującego już rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. nr 80, poz. 563). Przepis ten został jednak zakwestionowany przez Ministerstwo Infrastruktury oraz Rządowe Centrum Legislacji podczas uzgadniania obecnie obowiązującego rozporządzenia z dnia 7 czerwca 2010 r. z uwagi na to, że określając podmioty zobowiązane do urządzania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych, stanowił przekroczenie delegacji ustawowej zawartej w ustawie o ochronie przeciwpożarowej. Zdaniem odwołującej, przepis § 38 ust. 2 aktualnego rozporządzenia z dnia 7 czerwca 2010 r., odnosi się do regulacji, które traktują o utrzymywaniu pasów przeciwpożarowych przy obiektach, przy czym wskazana tym przepisem ustawa o transporcie kolejowym nie określa konkretnych podmiotów zobowiązanych do wykonywania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych. Podkreślała, ze organ w sposób błędny dokonał interpretacji tegoż przepisu, gdyż jest on przepisem aktu prawnego, który nie może nakładać na strony obowiązków, które nie wynikają wprost z przepisów rangi ustawowej. Również zestawienie normy zawartej w art. 17 ust. 1 pkt 1 i 3 art. 55 ustawy o transporcie kolejowym nie może stanowić uzasadnienia prawnego dla nałożenia obowiązku na skarżącego. Przepis zaś art. 55 tej ustawy daje zarządcy infrastruktury kolejowej jedynie prawo do urządzania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych za odszkodowaniem i stąd też przepis ten nie może stanowić podstawy do nałożenia obowiązku. Natomiast analiza przepisów art. 9 ust. 1 w zw. z ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2005 r. nr 45 poz. 435 ze zm.) w zw. z § 10 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 marca 2006 r. w sprawie szczegółowych zasad zabezpieczenia przeciwpożarowego lasów wynika, że obowiązek wykonywania zabiegów profilaktycznych i ochronnych zapobiegających powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożarów nałożony został na właścicieli lasów. Odwołująca dowodziła nadto, że organ nie zebrał w sposób należyty dowodów i nie dokonał ich obiektywnego i wszechstronnego rozważenia oraz wyjaśnienia przyczyn takiej, a nie innej ich oceny. Za takim uznaniem przemawia w szczególności brak całościowego ustosunkowania się do argumentów poczynionych przez skarżąca w piśmie z dnia 6 czerwca 2012 r. Pismem z dnia 12 września 2012 r., X. Z. S. A. w [...] uzupełniła odwołanie o nowe twierdzenia tj. oświadczenie Dyrektora X. Z. S.A. Y. w [...] z dnia 12 września 2012 r. oraz o wniosek o przeprowadzenie dowodu na okoliczność możliwego, realnego terminu wykonania obowiązku mineralizacji pasów przeciwpożarowych na wskazanych liniach poprzez uzyskanie stosownych informacji od przedsiębiorstw zajmujących się profesjonalnie świadczeniem takich usług. Odwołująca Spółka dowodziła, że ruch pociągów na linii kolejowej nr C. został całkowicie zawieszony, a w konsekwencji zagrożenie pożarowe kompleksów leśnych sąsiadujących z ww. linią przestało istnieć. Wobec powyższego niecelowe jest nakładanie obowiązku mineralizacji pasów na ww. linii. Odnosząc się do wyznaczonego terminu argumentowała, że najkrótszym terminem wykonania prac byłby koniec listopada 2012 r., a nie termin wyznaczony przez organ I instancji na 15 października 2012 r. Z ostrożności procesowej wnosiła także o zmianę terminu wykonania decyzji i uwzględnieniu, że termin ten będzie dotyczył już grudnia, a tym samym jego wyznaczenie winno nastąpić z uwzględnieniem celowości i szczególnego utrudnienia wykonywania mineralizacji pasów przeciwpożarowych w miesiącach późnojesiennych i zimowych. Decyzja nakładająca na stronę obowiązek powinna w taki sposób określić termin, aby adresat , przy realizacji obowiązku nie napotkał przeszkód. Organ II instancji ustalił właścicieli obszarów leśnych graniczących z terenami linii kolejowych nr A., C. i B., których zawiadomił o toczącym się postępowaniu odwoławczym i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, a także, iż linia kolejowa na której znajduje się szlak [...] – [...] km [...] -[...] oznaczona jest numerem C. oraz, że na linii kolejowej nr A. szlak [...] – [...] – [...] kilometraż określany jest wartościami km [...] – [...]. Uzyskał również informację, że pasy przeciwpożarowe mogą być zmineralizowane w terminie 53 dni roboczych. Zaskarżoną decyzją z dnia 17 września 2012 r. Opolski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Opolu, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., w punkcie 1 uchylił w całości obowiązek określony w pkt 1 kropka druga decyzji znak [...], nr [...] z dnia 22.06.2012 r.; w punkcie 2 uchylił w całości obowiązek określony w pkt 1 kropka czwarta decyzji znak [...], nr [...] z dnia 22.06.2012 r. i orzekł o przeprowadzeniu mineralizacji pasów przeciwpożarowych zlokalizowanych przy linii kolejowej nr A. szlak [...]-[...]-[...] km [...] strona lewa; w punkcie 3 uchylił pkt 1 decyzji znak [...], nr [...] z dnia 22.06.2012 r. w zakresie dotyczącym terminu wykonania obowiązku i orzekł nowy termin wykonania obowiązku – do dnia 30.11.2012 r.; w punkcie 4 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. W uzasadnieniu organ przedstawił ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ I instancji i uznając je za wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy stwierdził, że zaskarżona decyzja co do zasady odpowiada prawu. Argumentował, że organ pierwszej instancji zawiadomił wprawdzie o wszczęciu postępowania administracyjnego X. Z. S.A., poszczególne właściwe terenowo Nadleśnictwa Państwowych Gospodarstw Leśnych Lasów Państwowych (zwanych PGL) oraz Leśny Zakład Doświadczalny [...] Uniwersytetu Przyrodniczego w [...]. Brak zawiadomienia prywatnych właścicieli terenów leśnych, którzy ze względu na tytuł prawny mogliby posiadać interes prawny spowodowany był tym, ze analiza przepisów prowadziła do wniosku, ze za stwierdzone nieprawidłowości odpowiedzialna jest X. Z. S.A. Wydana decyzja uwzględnia interes właściwych terenowo Nadleśnictw, jak i prywatnych właścicieli terenów leśnych i stąd też że brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania w stosunku do właścicieli prywatnych terenów leśnych wiązał się z naruszeniem art. 9 i art. 10 § 1 K.p.a. w związku z art. 28 K.p.a., jednakże ani PGL., ani właściciele prywatni nie wnieśli żadnych uwag w zakresie wynikającym z art. 9 i art. 10 § 1 K.p.a., a także nie wnieśli odwołania, w którym kwestionowaliby naruszenie tych przepisów oraz nie nabyli żadnych praw i obowiązków wynikających z decyzji. Wskazując, na wynikający z art. 10 § 1 K.p.a., obowiązek organu dotyczący umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, organ odwoławczy stanął na stanowisku, że skoro kontrola była przeprowadzona w obecności pracownika wyznaczonego przez pełnomocnika X., to przez to zapewniono stronie czynny udział w postępowaniu, jak również w trakcie kontroli istniała możliwość wniesienia do protokołu umotywowanych zastrzeżeń i uwag. Upoważniony pracownik, biorący udział w kontroli podpisał protokół bez zastrzeżeń, a po przeprowadzeniu kontroli, w dalszym postępowaniu organ nie zbierał żadnych dodatkowych dowodów. Dlatego też, uznać należy, że X. Z. S.A. były zapoznane z materiałem dowodowym i nie zachodziła konieczność informowania strony o możliwości zapoznania się z nim. Organ odwoławczy dostrzegł przy tym, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. może odnieść skutek jedynie wtedy, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Odnosząc się do zarzutów odwołania związanych z naruszeniem przepisów prawa materialnego przez organ I instancji analizując przyczynę zmiany zapisów zawartych w § 34 nieobowiązującego już rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów uznał, ze organ I instancji nie poczynił błędnego założenia dotyczącego obowiązku wykonania pasów przeciwpożarowych przez X. Z. S.A. Uzasadniał, że § 38 obowiązującego rozporządzenia wskazuje pośrednio na podmioty, których zadaniem jest oddzielenie obiektu stwarzającego zagrożenie pożarowe od lasu pasami przeciwpożarowymi utrzymywanymi przez cały rok i przepis ten nie pozwala na dowolność, gdyż ma charakter bezwzględnego obowiązku. Powołując się na treść art. 17 ust. 1 w zw. z art. 55 ustawy o transporcie kolejowym i stwierdził, że wynika z niego obowiązek dla zarządców linii kolejowych do dokonania wszelkich czynności związanych z zapewnieniem bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego, ochrony przeciwpożarowej oraz ochrony środowiska. Zauważył, że art. 55 ustawy o transporcie kolejowym daje zarządcy linii kolejowych narzędzie w postaci delegacji do wykonywania określonych działań, celem realizacji swoich obowiązków na czyimś terenie, za którym to działaniem winno pójść zadośćuczynienie w postaci odszkodowania sprecyzowanego w drodze umowy stron. Oznacza to, że zarządca linii kolejowej winien płacić odszkodowanie właścicielom lasów za obowiązkowe wykonywanie pasów przeciwpożarowych na ich terenach. Nie zgodził się organ ze stanowiskiem odwołującej, że obowiązek wykonania pasów przeciwpożarowych leży po stronie właścicieli lasów. Wskazując na art. 4 i art. 3 ustawy o ochronie przeciwpożarowej stwierdził, że odnosi się on do podmiotów korzystających z terenu, a jednym z nich są podmioty określone w ustawie o transporcie kolejowym. Przywołując art. 9 ustawy o lasach, organ odwoławczy uznał, że w regulacjach tych nie nakazano wykonania pasów przeciwpożarowych przy liniach kolejowych zarządcom lasów. Wyjaśnił, że w § 10 rozporządzenia z dnia 22 marca 2006 r., wydanego na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy o lasach, wymieniającym rodzaje pasów przeciwpożarowych oddzielających las od poszczególnych obiektów, wśród rodzajów tych obiektów nie wymieniono linii kolejowych, bocznic itp. Sposób wykonania pasów przeciwpożarowych przy liniach kolejowych określono natomiast w § 9 rozporządzenia z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków (...), wydanego na podstawie art. 5 ustawy o transporcie kolejowym. Odnosząc się do argumentu strony dotyczącego zakazu wynikającego z art. 29 ustawy o lasach, organ odwoławczy stwierdził, że przepis ten nie ma znaczenia dla sprawy, bowiem kwestia ruchu po lesie nie jest przedmiotem sprawy. Organ poruszył również problematykę procesu hamowania pociągu oraz jego wpływu na powstanie pożarów i wyjaśnił, że przepisy traktują linie kolejowe, jako obiekt stwarzający zagrożenie pożarowe dla lasów, a wykonywanie prac na cudzym terenie wiąże się z koniecznością wykonania konkretnego zabezpieczenia, w sposób określony przepisami prawa. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez organ instancji art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. stwierdził, że nawet odwołująca nie wskazuje, że miały one istotne znaczenie dla sprawy. Argumentował, że organ I instancji poznał stanowisko skarżącej nie tylko na etapie czynności kontrolnych, ale także z pisemnego stanowiska. W zakresie terminu wykonania mineralizacji pasów przeciwpożarowych wskazał, że na dzień orzekania nie jest on realny i należy go wydłużyć stosownie do informacji uzyskanej od podmiotu zajmującego się zawodowo wykonywaniem pasów przeciwpożarowych. Zauważył nadto organ, że strona w swoim piśmie z dnia 12 września 2012 r. określiła najkrótszy termin realizacji prac nałożonych zaskarżoną decyzją, to jest koniec listopada. Uzasadniał nadto organ, że w wystąpieniu tym strona jednocześnie wskazuje, że termin ten spowoduje niewykonanie decyzji zgodnej z prawem z przyczyn technicznych, jednakże pasy przeciwpożarowe winny być utrzymane w stanie zapewniającym ich użyteczność przez cały rok. W związku z powyższym organ uznał, że zaskarżona decyzja zasadnie nałożyła na odwołującą obowiązek mineralizacji pasów przeciwpożarowych. Z treścią powyższej decyzji nie zgodziły się X. Z. S.A. Y. w [...], wnosząc skargę, w której domagały się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił obrazę przepisów prawa tj.: - § 38 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719) w związku z art. 17 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 55 ustawy, poprzez błędną wykładnię przejawiającą się przyjęciem, iż wskazane przepisy dają podstawę do obciążenia skarżącego obowiązkiem wykonania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych, a w szczególności ich mineralizacji; - art. 54 ustawy w zw. z § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków ... (Dz. U. Nr 153, poz. 955), przez uznanie, że to na skarżącym ciążą obowiązki tworzenia pasów przeciwpożarowych, wobec tego, że w § 9 jest mowa o tworzeniu pasów przeciwpożarowych w sąsiedztwie linii kolejowych; - art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 K.p.a.; - art. 9 ust. 1 w zw. z ust. 3 ustawy o lasach w zw. z § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 marca 2006 r. w sprawie szczegółowych zasad zabezpieczenia przeciwpożarowego lasów (Dz. U. Nr 58, poz. 405 ze zm.), poprzez niezastosowanie tych przepisów, co wyraziło się w błędnym przyjęciu, iż istnieją podstawy do nałożenia na skarżącego obowiązku mineralizacji pasów przeciwpożarowych, w sytuacji, gdy analiza wskazanych przepisów przemawia za uznaniem, iż zobowiązanym do wykonania i utrzymania pasów przeciwpożarowych jest właściciel (zarządca) lasu; - art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej w zw. z art. 7 K.p.a. oraz art. 11 K.p.a., poprzez ustalenie terminu wykonania mineralizacji pasów przeciwpożarowych na dzień 30 listopada 2012 r., a więc w okresie późnojesiennym, w wysoce prawdopodobnych warunkach atmosferycznych związanych z wystąpieniem mrozów i opadów śniegu, wobec czego nie jest uzasadniony wybór terminu nie tylko ze względu na właściwy brak zagrożenia pożarowego w tym okresie, ale także szczególne utrudnienie dokonywania prac; - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 15 oraz art. 140 K.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia rzetelnego i wyczerpującego postępowania dowodowego - w tym pominięcie dowodów przedstawionych przez skarżącego przy jednoczesnym niepełnym wyjaśnieniu okoliczności istotnych dla sprawy oraz nie ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów wyrażonych w toku postępowania odwoławczego i nie podanie przyczyn, z powodu których argumentom skarżącego odmówiono wiarygodności, a w szczególności nieuchylenie obowiązku określonego w pkt 1 ppkt (kropka) 5 decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi powtórzone zostały zarzuty zawarte w odwołaniu oraz piśnie procesowym z dnia 12 września 2012 r. Spółka dokonała analizy przepisów ustawy o ochronie przeciwpożarowej, ustawy o lasach oraz ustawy o transporcie kolejowym, które znalazły zastosowanie w sprawie i na ich podstawie dowodziła, że dla ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za urządzanie pasów przeciwpożarowych nie ma znaczenia to, czy podmiot ten stwarza zagrożenie, czy też nie stwarza takiego zagrożenia. Nadto wskazywała, że prawidłowa wykładnia przepisów art. 17, art. 55, art. 56 ustawy o transporcie kolejowym nie prowadzi do wniosku, że to skarżący jest podmiotem zobowiązanym do wykonania i utrzymania pasów przeciwpożarowych na terenie lasów przy liniach kolejowych. Podnosiła, że organy nie dostrzegają, iż rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowych, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych wydane zostało na podstawie art. 54 ustawy o transporcie kolejowym i miało na celu zapewnienie bezpieczeństwa ruchu kolejowego. Co więcej rozporządzenie to nie ustanawia obowiązku tworzenia takich pasów. Argumentował, wskazując na art. 9 ust. 1 i 3 ustawy o lasach oraz § 10 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 czerwca 2006 r. w sprawie szczegółowych zasad zabezpieczenia przeciwpożarowego lasów, że obowiązek wykonania i utrzymania pasów przeciwpożarowych spoczywa na właścicielu (zarządcy) lasu. Przeprowadził także wywód związany z brakiem celowości przeprowadzenia mineralizacji pasów w okresie późnojesiennym i zimowym. Opolski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Opolu w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Decyzją z dnia 16 listopada 2012 r., nr [...], Opolski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Opolu, działając na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. dokonał zmiany pkt 1 zaskarżonej decyzji, utrzymując zaskarżoną decyzję w pozostałej części. Skarżąca wniosła do WSA w Oplu skargę na powyższą decyzję. Postępowanie sądowoadminsitracyjne w tej sprawie zostało umorzone postanowieniem z dnia 22 lutego 2013 r. (sygn. akt II SA/Op 33/13), gdyż decyzją z dnia 14 stycznia 2013 r., nr [...], Opolski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Opolu działając na podstawie art. 27 ustawy o Państwowej Straży pożarnej oraz art. 54 § 3 P.p.s.a. uchylił w całości decyzję z dnia 16 listopada 2012 r., nr [...]. Decyzja stała się ostateczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na częściowe uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd dokonując oceny legalności decyzji bada wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i prawa materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów. W zakresie oceny legalności nie może jednak wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Na mocy art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku natomiast uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że podjęto ją z naruszeniem przepisów prawa, o jakim mowa w art. 145 § 1 lit "a" i "c" P.p.s.a. w części objętej punktem 4. Zaskarżoną decyzją z dnia 17 września 2012 r. Opolski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Opolu, uchylił w części zaskarżoną decyzję organu I instancji (pkt 1 do 3) oraz w punkcie 4 utrzymał w pozostałej części w mocy decyzję organu I instancji z dnia 22 czerwca 2012 r., którą zobowiązano skarżącego do zapewnienia stanu użyteczności pasów przeciwpożarowych przy wymienionych szlakach kolejowych. Na wstępie zauważyć należy, że w sprawie zasadniczą kwestią sporną było wskazanie podmiotu zobowiązanego do utrzymania pasów przeciwpożarowych i tej mierze koncentrowały się zasadnicze zarzuty skarżącej Spółki. W zaskarżonej decyzji obowiązek mineralizacji pasów przeciwpożarowych w sąsiedztwie linii kolejowych nałożono na skarżącą Spółkę, a nie na właścicieli lasów położonych przy wymienionych w decyzji szlakach kolejowych. W zakresie podmiotu zobowiązanego do wykonania obowiązku z zakresu ochrony przeciwpożarowej wzdłuż linii kolejowych Sąd w niniejszym składzie akceptuje argumentację przedstawioną przez organ II instancji dotyczący podmiotu odpowiedzialnego za utrzymywanie pasów przeciwpożarowych. Kwestie ochrony przeciwpożarowej realizowana są m.in. poprzez zapobieganie powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożaru. Regulacje w tym zakresie zawiera ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2009 r. Nr 178, poz. 1380 ze zm.). Artykuł 3 ust. 1 tej ustawy nakłada na osoby fizyczne, osoby prawne, organizacje lub instytucje korzystające ze środowiska, budynku, obiektu lub terenu - obowiązek zabezpieczania ich przed zagrożeniem pożarowym lub innym miejscowym zagrożeniem. W zakresie ponoszenia przez wskazane podmioty oraz właścicieli, zarządców lub użytkowników budynku, obiektu lub terenu, odpowiedzialności za naruszenie przepisów przeciwpożarowych, w art. 3 ust. 2 ustawa ta stanowi, że odpowiadają oni w trybie i na zasadach określonych w innych przepisach. Jednocześnie art. 13 ust. 1 ww. ustawy przewiduje delegację dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych do określenia w drodze rozporządzenia, sposobów i warunków ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. Określając zakres regulacji wskazuje przy tym na konieczność uwzględnienia w rozporządzeniu sposobu, w jaki właściciele, zarządcy lub użytkownicy obiektów budowlanych lub terenów powinni spełniać swoje obowiązki w zakresie ochrony przeciwpożarowej (art.13 ust. 2 pkt 2 ustawy). Wydane na podstawie art. 13 ust. 1 i ust. 2 ustawy o ochronie przeciwpożarowej, obowiązujące rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. nr 109, poz. 719) – zwane dalej rozporządzeniem przeciwpożarowym, w § 38 ust. 1 stanowi, że lasy położone przy obiektach mogących stanowić zagrożenie pożarowe dla lasu oddziela się od tych obiektów pasami przeciwpożarowymi, utrzymywanymi w stanie zapewniającym ich użyteczność przez cały rok. W odróżnieniu od poprzednio obowiązującego rozporządzenia z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowanych i terenów (Dz. U. 2006 r., nr 80, poz. 563), które z racji utraty mocy obowiązującej nie znajduje zastosowania do niniejszej sprawy, rozporządzenie to nie określa jednoznacznie sposobu wykonywania takich pasów przeciwpożarowych oraz podmiotów właściwych i zobowiązanych do ich urządzania i utrzymywania. W tym zakresie przepis § 38 ust. 2 rozporządzenia przeciwpożarowego wskazuje, że rodzaje oraz sposoby wykonywania pasów przeciwpożarowych przez podmioty określone jako właściwe do ich wykonania i utrzymywania w ustawie z dnia 28 września 1991 r. o lasach, ustawie z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym oraz ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej określają: rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 22 marca 2006 r. w sprawie szczegółowych zasad zabezpieczenia przeciwpożarowego lasów (Dz. U. nr 58, poz. 405) i rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz. U. nr 153, poz. 955). Mając zatem na uwadze treść § 38 ust. 2 rozporządzenia przeciwpożarowego stwierdzić należy, że w kwestii określenia podmiotów zobowiązanych do urządzania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych ustawodawca odsyła do trzech ustaw, tj. ustawy o lasach, o transporcie kolejowym oraz o ochronie przeciwpożarowej. Powyższe oznacza, że to właśnie przepisy tych ustaw określają podmioty zobowiązane do wykonania pasów przeciwpożarowych. Z przedmiotowego rozporządzenia nie można zatem wyprowadzać dla określonych podmiotów obowiązku w zakresie wykonywania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych, gdyż obowiązki takie wynikają z właściwej ustawy. Odnosząc się do stanowiska skarżącego, iż podmiotem zobowiązanym do wykonania pasa przeciwpożarowego oddzielającego las od linii kolejowej, na gruncie ustawy o lasach, jest właściciel, bądź zarządca lasu, stwierdzić trzeba, iż nie znajduje ono umocowania w przepisach prawa i nie zasługuje na uwzględnienie. O ile bowiem art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o lasach nakłada na właściciela lasu obowiązek ochrony przeciwpożarowej, to jednak wydane na podstawie art. 9 ust. 3 tej ustawy, rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 22 marca 2006 r. w sprawie szczegółowych zasad zabezpieczenia przeciwpożarowego lasów, określając w § 10 cztery podstawowe rodzaje pasów przeciwpożarowych nie wskazuje wśród nich pasa przeciwpożarowego oddzielającego las od linii kolejowej. Przepisy tego rozporządzenia nie regulują zatem sposobu wykonywania tego rodzaju pasów przeciwpożarowych. Techniczną kwestią wykonania pasów przeciwpożarowych wzdłuż linii kolejowych zajmuje się natomiast - wskazane w § 38 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia przeciwpożarowego - rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz. U. nr 153, poz. 955). Przywołane rozporządzenie w § 9 określa sposób wykonywania pasów przeciwpożarowych w sąsiedztwie linii kolejowej, na której prowadzony jest ruch. Powyższe oznacza, że z przepisów ustawy o lasach, dla właścicieli lasów wynika obowiązek wykonania pasów określonych w § 10 rozporządzenia z dnia 22 marca 2006 r., natomiast w zakresie pasów przeciwpożarowych, o których mowa w § 38 ust. 1 rozporządzenia przeciwpożarowego, kwestia podmiotów obowiązanych do wykonania pasów przeciwpożarowych oddzielających las od linii kolejowych uregulowana została w ustawie z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r. nr 16, poz. 94 ze zm.) – zwanej dalej ustawą. Na podstawie tej właśnie ustawy, stosownie do przepisu art. 54 wydane zostało przywołane wyżej rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. Stosownie do art. 17 ust. 1 ustawy, zarządcy i przewoźnicy kolejowi oraz użytkownicy bocznic kolejowych są zobowiązani spełniać warunki techniczne i organizacyjne zapewniające bezpieczne prowadzenie ruchu kolejowego; bezpieczną eksploatację pojazdów kolejowych; ochronę przeciwpożarową i ochronę środowiska. Przepis powyższy nakłada na zarządców i przewoźników kolejowych obowiązek bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego oraz spełnienia warunków technicznych i organizacyjnych na szlakach kolejowych i bocznicach w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Jest to przepis ogólny. Sposoby natomiast realizacji obowiązków, o których mowa w art. 17 ust. 1 ustawy określa art. 55 ustawy, stanowiąc m.in., że zarządca infrastruktury kolejowej ma prawo na sąsiadujących z linią kolejową gruntach, za odszkodowaniem, urządzać i utrzymywać pasy przeciwpożarowe (art. 55 ust. 1 pkt 3). Zgodnie z art. 55 ust. 2 ustawy, ustalenie odszkodowania za urządzanie i utrzymywanie pasów przeciwpożarowych następuje w drodze umowy stron. Odszkodowania za urządzanie i utrzymywanie pasów przeciwpożarowych należne są zatem właścicielom gruntów, na podstawie umowy stron. Jednocześnie, wyjątek opisany w art. 55 ust. 3 ustawy, dotyczący wskazania, kto ponosi faktyczne koszty wykonywania pasów przeciwpożarowych, świadczy o tym, że podmiotem zobowiązanym do wykonywania pasów jest zarządca linii kolejowej, który na podstawie umowy cywilnoprawnej może domagać się ich poniesienia przez właścicieli gruntów. Prawo zarządcy, o którym mowa w art. 55 ust. 1 ustawy, dotyczy możliwości korzystania z tych gruntów, celem prowadzenia niezbędnych dla ruchu pociągów prac, przy czym urządzanie i utrzymywanie pasów przeciwpożarowych jest obowiązkiem zarządcy infrastruktury kolejowej. Zarządcą infrastruktury kolejowej jest podmiot wykonujący działalność polegającą na zarządzaniu infrastrukturą kolejową, na zasadach określonych w ustawie (art. 4 pkt 7 ustawy). Infrastrukturę kolejową stanowią linie kolejowe oraz inne budowle, budynki i urządzenia wraz z zajętymi pod nie gruntami, usytuowane na obszarze kolejowym (art. 4 pkt 1 ustawy). Zgodnie z art. 15 ust. 4 i 4a ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe." (Dz. U. nr 84 poz. 948 ze zm.), liniami kolejowymi zarządza PKP Polskie Linie Kolejowe S. A., będące zarządem kolei w rozumieniu ustawy o transporcie kolejowym. Powyższe oznacza, że stosownie do art. 17 ust. 1 i art. 55 ustawy, PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. jest podmiotem obowiązanym do urządzania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych w sąsiedztwie zarządzanych przez nią linii kolejowych Sąd, na gruncie niniejszej sprawy w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 grudnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 988/11, wg którego, że przepis art. 17 ust. 1 ustawy precyzyjnie określa podmiot oraz zakres jego odpowiedzialności za zapewnienie bezpieczeństwa, w tym także pożarowego terenu, w obrębie którego usytuowana jest infrastruktura kolejowa. Regulacja w tym brzmieniu nie może budzić żadnych wątpliwości, że ustawodawca nałożył na zarządców i przewoźników kolejowych obowiązek bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego oraz spełnienia warunków technicznych i organizacyjnych na szlakach kolejowych i bocznicach w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Wymienione w tym przepisie czynności mają ścisły związek z obowiązkiem prowadzenia ruchu kolejowego w sposób bezpieczny. Właściwe ustalenie w zaskarżonej decyzji podmiotu odpowiedzialnego za wykonanie pasów przeciwpożarowych znajduje przy tym swoje potwierdzenie także w dalszych regulacjach ustawy o transporcie kolejowym. Zgodnie z art. 56 ustawy, w razie potrzeby usunięcia drzew lub krzewów utrudniających widoczność sygnałów i pociągów lub eksploatację urządzeń kolejowych albo powodujących zaspy śnieżne, starosta, na wniosek zarządcy, wydaje decyzję o usunięciu drzew lub krzewów, którą wykonuje zarządca. Z przywołanych wyżej przepisów wynika wyraźnie, że to zarządca infrastruktury kolejowej wykonuje decyzję innego organu (starosty) o usunięciu drzewa stanowiącego przeszkodę w ruchu pociągu, a rosnącego na gruncie, nie należącym do zarządcy. Jednocześnie zarządca infrastruktury płaci odszkodowanie za wycinane drzewa, chyba że są spełnione przesłanki, opisane w art. 56 ust. 4. W świetle poczynionych wyżej rozważań niemożliwym jest przyjęcie, że to na właścicielach lasu miałby spoczywać obowiązek wykonania pasów przeciwpożarowych. Reasumując podkreślić należy, że z art. 17 ust. 1 w zw. z art. 55 ustawy wynika, iż obowiązek wykonania pasów przeciwpożarowych w sąsiedztwie linii kolejowych spoczywa na zarządcy tych linii. Stąd też, w ocenie Sądu, organy nakładając na skarżącego obowiązek mineralizacji pasów przeciwpożarowych, nie naruszyły (jak to podniesiono w skardze) przepisów § 38 ust. 2 rozporządzenia przeciwpożarowego, art. 17 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 55 ustawy o transporcie kolejowym, a także art. 54 tej ustawy w zw. z § 9 rozporządzenia z dnia 7 sierpnia 2008 r. oraz art. 9 ust.1 w zw. z ust. 3 ustawy o lasach i § 10 rozporządzenia z dnia 22 marca 2006 r. Stwierdzić należy, iż wydając decyzję, organy, w szczególności organ II instancji, przedstawiły właściwą argumentację dotyczącą podmiotu zobowiązanego do wykonania obowiązku z zakresu ochrony przeciwpożarowej, która znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądowym (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt II SA/Go 647/11, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 grudnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 988/11, Internetowa Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się z kolei do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art.77 § 1, art. 80 i K.p.a., zdaniem Sądu, uznać należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. Jednakże dostrzec trzeba, że zgodnie z wynikającą z art. 15 K.p.a. zasadą dwuinstancyjności, każda sprawa administracyjna winna podlegać dwukrotnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu, przez dwa różne organy administracji publicznej. Oznacza to, że skuteczne wniesienie odwołania przenosi na organ drugiej instancji kompetencje do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, a postępowanie odwoławcze nie ogranicza się tylko do kontroli decyzji organu I instancji. Na organie odwoławczym ciąży obowiązek dokonania wszechstronnej i całościowej analizy oraz oceny zebranego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego, ustalenia czy w sprawie zastosowano prawidłową podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia, a także kontroli zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu. Wyrazem podejmowanych przez organ odwoławczy w tym zakresie działań, a także dokonanej przez niego oceny, jest uzasadnienie decyzji. Analizując treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, pod kątem wymagań wynikających z art. 107 § 3 K.p.a., uznać należy, że organ odwoławczy dokonał ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy w zakresie zasadniczego zarzutu odwołania, a to podmiotu – adresata decyzji. Organ odwoławczy przyjął za prawidłowe ustalenia organu I instancji, co do stanu faktycznego w tym zakresie (pkt 4 zaskarżonej decyzji), na ich podstawie dokonał ponownej oceny, w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, którą w obszerny sposób uargumentował. Przyjął, że rozstrzygniecie organu I instancji jest zgodne z przepisami prawa i utrzymał w mocy w tej części rozstrzygnięcie organu I instancji. Stanowisko organu II instancji w tym zakresie uznać należy za prawidłowe, ale tylko co do nałożenia na skarżącego obowiązku. Uwzględniając stanowisko co do zarzutów przeprowadzenia postępowania przez organ I instancji z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej, zdaniem Sądu podzielić należy w tej materii wywody organu odwoławczego o braku podstaw do uwzględnienia tych zarzutów. Brak było bowiem podstaw do stwierdzenia, że postępowanie przed organem I instancji przeprowadzone zostało z naruszeniem przepisów postępowania, powodujących konieczność uchylenia w całości - z powyższych względów - w postępowaniu odwoławczym decyzji organu I instancji, a to z uwagi na to, że rozstrzygnięcie dotyczyło nałożenia obowiązku jedynie na stronę skarżącą. Podstawy uchylenia decyzji organu I-instancji nie stanowiło przeprowadzenie postępowania bez udziału właścicieli i zarządów lasów, skoro decyzja dotyczyła nałożenia obowiązków tylko na skarżącego. Skarżący posiadał wiedzę o prowadzonym postępowaniu i brał w nim udział, tak na etapie postępowania przed organem pierwszej jak i II instancji, w tym przez ustanowionych pełnomocników. Ponadto, skarżący podnosząc zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., nie wykazał, jakie dowody winny zostać w sprawie przeprowadzone, a których brak świadczyłby o tym, że obowiązek mineralizacji pasów spoczywa na innym niż skarżący podmiocie oraz, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych. Tym samym zarzut ten nie mógł odnieść skutku w postaci uchylenia decyzji. Dokonując w dalszym ciągu oceny legalności zaskarżonej decyzji stwierdzić trzeba, że organ odwoławczy wydając decyzję w trybie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., nie naruszył art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie. Wskazany przepis stanowi o kompetencji organu Państwowej Straży Pożarnej do nałożenia obowiązku oraz określa również dodatkowy składnik decyzji administracyjnej w postaci ustalenia terminu usunięcia stwierdzonych uchybień. Stosownie do tego stwierdzić należy, że organ straży pożarnej ustalając ten termin winien wziąć pod uwagę realną możliwość wykonania w nim nałożonego obowiązku. Oznacza to, że termin do usunięcia stwierdzonych uchybień, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy, powinien być ustalony w sposób racjonalny, gdyż u jego podstaw leżeć musi zarówno ocena zakresu prac, które w związku z nakazem należy wykonać, jak i całokształt okoliczności związanych ze sposobem wykonania tych prac (pora roku, warunki atmosferyczne, stopień zagrożenia pożarowego). Organ powinien uwzględnić również możliwość wniesienia odwołania od decyzji. Organ I instancji ustalając termin wykonania nałożonego decyzją z dnia 22 czerwca 2012 r. obowiązku uwzględnił powyższe okoliczności. Wprowadzenie terminu do decyzji, a konkretnie do jej rozstrzygnięcia (sentencji) jest dopuszczalne tylko na podstawie przepisu szczególnego, do którego niewątpliwie należy art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Decyzja nakładająca obowiązek i zawierająca rozstrzygnięcie jednocześnie w przedmiocie terminu podlega także kontroli pod względem zgodności z prawem, bowiem wymaga oceny, czy prawidłowo, zgodnie z art. 7 K.p.a. uzasadniony został wybór terminu. Ustalenie terminu, jako elementu rozstrzygnięcia, powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3 K.p.a.). Decyzja administracyjna nakładająca na stronę obowiązek powinna w taki sposób określić termin, aby adresat, przy realizacji nie napotykał przeszkód (art. 11 K.p.a.).Organ II instancji, rozpatrując odwołanie skarżącego, uwzględnił okoliczność, że termin wykonania nałożonego obowiązku powinien pozostawać w związku z realną możliwością jego wykonania, dokonując zmiany ustalonego terminu w punkcie 3 zaskarżonej decyzji i orzekając nowy termin zgodnie z wnioskiem skarżącego zawartym w piśmie z dnia 12 września 2012 r., które to pismo stanowiło uzupełnienie wniesionego odwołania, oraz informacją zawartą w piśmie z dnia 5 września 2012 r., że pasy przeciwpożarowe mogą być zmineralizowane w terminie 53 dni roboczych. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy odniósł się do terminu wykonania nałożonego obowiązku, uwzględniając nie tylko sugestie skarżącego, ale także mając na uwadze realną możliwość wykonania tego obowiązku, jak i to, że obowiązek utrzymania pasów przeciwpożarowych w stanie zapewniającym ich użyteczność dotyczy całego roku, a nie tylko okresu wiosenno-letniego. W zakresie tej oceny nie przekroczył granic uznaniowości. Sąd oceniając legalność decyzji administracyjnej zobowiązany jest uwzględnić i zestawić regulacje materialnoprawne leżące u podstaw stosunku prawnego ze stanem faktycznym istniejącym w sprawie w dniu wydania decyzji. Skoro zatem skarżący podnosił,że ruch kolejowy nie jest prowadzony na linii kolejowej nr C. został całkowicie zawieszony, a w konsekwencji zagrożenie pożarowe kompleksów leśnych sąsiadujących z ww. linią przestało istnieć, to tym samym zasadnie uznał organ odwoławczy, dokonując powtórnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że brak jest podstaw do nałożenia obowiązku mineralizacji pasów przeciwpożarowych wzdłuż linii nr C. szlak [...] – [...] km [...] strona prawa i km [...] strona lewa, uchylając w całości obowiązek określony w pkt 1 kropka druga decyzji organu I instancji. Jednocześnie wobec nieprawidłowego oznaczenia kilometrażu w punkcie 2 uchylono w całości obowiązek określony w pkt 1 kropka czwarta decyzji z dnia 22.06.2012 r. i orzeczono o przeprowadzeniu mineralizacji pasów przeciwpożarowych zlokalizowanych przy linii kolejowej nr A. szlak [...]-[...]-[...] km [...] strona lewa. Stąd też uznać należało, że zaskarżona decyzja w pkt 1 do 3 odpowiada prawu. Uwadze organu II instancji umknęło jednak to, że szlak [...] – [...] km [...] – [...] strona prawa, co do którego nałożony został obowiązek mineralizacji pasów przeciwpożarowych, jest częścią linii kolejowej nr C., na której nie jest prowadzony transport kolejowy. Zamieszczając zatem w punkcie 4 zaskarżonej decyzji orzeczenie, że utrzymuje w pozostałej części decyzję organu w mocy dokonał wadliwej oceny stanu faktycznego z regulacjami prawnymi. Powyższe wymagało uchylenia pkt 4 zaskarżonej decyzji w części dotyczącej linii kolejowej – szlak [...] - [...] km [...] – [...] strona prawa. Na marginesie stwierdzić należy, że lakoniczność uzasadnienia, jak też brak szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania, wskazuje co prawda na niedochowanie należytej dbałości o jego jakość, jednak nie dyskredytuje podjętego rozstrzygnięcia. Jeżeli motywy podjętej decyzji są w uzasadnieniu wystarczająco wyeksponowane, a rezultat postępowania jest zgodny z prawem, to samo formalne naruszenie przepisów K.p.a., powstałe na etapie redagowania jej uzasadnienia, nie może być oceniane jako istotne. Konkretyzacja prawa dokonuje się wyłącznie w rozstrzygnięciu, nie zaś w innych elementach decyzji. W sytuacji wydania decyzji, która w sposób czytelny eksponuje i nazywa poszczególne elementy, brak podstaw do nadawania w niej określonym składnikom odmiennego charakteru, waloru i znaczenia (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 marca 2012 r., sygn. akt SA/ Wa 1565/11; wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 174/11 – powołana strona internetowa). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz 151 P.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej pkt 4, co do wskazanego szlaku kolejowego, oddalając skargę w pozostałej części. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji oparto o przepis art. 152 P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 206 P.p.s.a. to jest mając na uwadze wynik sprawy i dokonując obciążenia organu połową poniesionych przez skarżącego kosztów. Wskazania, co do dalszego postępowania wynikają z przedstawionych rozważań i sprowadzają się do tego, że organ odwoławczy winien ponownie rozpoznać sprawę uwzględniając przedstawioną przez Sąd wykładnię prawa materialnego oraz procesowego, a stwierdzając istnienie braku podstaw do nałożenia na stronę skarżącą obowiązku wykonania mineralizacji pasów przeciwpożarowych w sąsiedztwie linii kolejowych, winien dać temu wyraz w decyzji odwoławczej.