II SA/Op 2/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odszkodowania postanawia: odrzucić skargę. K. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty Oleskiego z dnia [...] nr [...], w sprawie ustalenia odszkodowania na rzecz: K. P. w kwocie 1.165 zł., L. E. w kwocie 1.165 zł., U. P. w kwocie 565 zł., R. C. M. K. w kwocie 565 zł., z tytułu nabycia z mocy prawa przez Województwo Opolskie nieruchomości, oznaczonej numerem działki A na k.m. [...], położonej w O. o powierzchni 0,0094 ha, objętej księgą wieczystą nr Kw 2023 (obecnie KW 47658), a pozostającej do dnia przejęcia przez Województwo Opolskie przedmiotem współwłasności K. P. w 431/1280 cz., L. E. w 431/1280 cz., U. P. w 209/1280 cz. oraz R. C. M. K. w 209/1280 cz. Dwoma pismami z dnia 5 stycznia 2007 r., skarżący został wezwany przez Sąd do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie jej odpisu w dwóch egzemplarzach, w terminie siedmiu dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Pisma te zostały doręczone skarżącemu za pisemnym potwierdzeniem odbioru w dniu 10 stycznia 2007 r. W aktach sprawy brak jest dowodu uiszczenia wpisu, jak również żądanych odpisów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy wskazać, że w pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Odnośnie braków formalnych skargi podać trzeba, że w myśl art. 47 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a. do skargi należy dołączyć jej odpisy dla doręczenia ich pozostałym stronom postępowania. Obok wyżej wskazanych przesłanek dopuszczalności skargi, wymaganych przez podane przepisy P.p.s.a., warunkiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi, jako pisma procesowego, jest również – stosownie do treści art. 230 P.p.s.a. – uiszczenie od niej wpisu. Zgodnie z tą regulacją, od pism wszczynających postępowanie, do jakich należy skarga, pobiera się wpis, który w myśl § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), zależy od wysokości pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi do 10.000 zł – 4% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł. Niezachowanie wymogów formalnych, jak również nieuiszczenie wpisu od skargi, może skutkować wezwaniem przez Sąd do uzupełnienia braków oraz do uiszczenia wpisu w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi. Podstawą odrzucenia skargi jest art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. określający, że sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie, oraz art. 220 § 3 P.p.s.a., będący przepisem szczególnym w stosunku do ogólnej normy z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i stanowiącym samodzielną podstawę prawną, w myśl którego sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. W rozpoznawanej sprawie Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi, przez nadesłanie jej dwóch egzemplarzy oraz wezwał do uiszczenia wpisu. Pisma Sądu, zakreślające termin wraz ze wskazaniem skutków jego niedochowania, zostały przesłane na adres podany w skardze i pod tym adresem doręczone skarżącemu w dniu 10 stycznia 2007 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem. Doręczenie było zatem skuteczne. Z tego względu, zakreślony przez Sąd siedmiodniowy termin upływał w dniu 17 stycznia 2007 r. Skoro we wskazanym przez Sąd terminie nie doszło, ani do uzupełnienia braku formalnego skargi, ani do uiszczenia wymaganego wpisu, stąd - na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 P.p.s.a. - orzeczono, jak w sentencji.