II SA/Op 203/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Daria Sachanbińska Asesor sądowy Grażyna Jeżewska Protokolant st. sekretarz sądowy Katarzyna Johan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2006 r. sprawy ze skargi G. G. i S. G. na uchwałę Gminy Opole z dnia 26 stycznia 2006 r., nr LVIII/648/06 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. G. G. i S. G. wnieśli skargę na uchwałę Rady Miasta Opola z dnia 26 stycznia 2006 r., nr LVIII/648/06 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu przy Alei Wincentego Witosa – ul. Lwowskiej w Opolu, w części dotyczącej zapisów z § 9 pkt 4, 5 i 6 stanowiących o: - możliwości lokalizacji budynku o jednej kondygnacji nadziemnej; - dopuszczalności drugiej kondygnacji nadziemnej w poddaszu użytkowym; - maksymalnej wysokości budynków od poziomu terenu do kalenicy dachu 9 m. Skarżący podali, że w 2004 r., przy zakupie działki nr A położonej w O. przy ul [...], obręb [...], (KW nr [...]), ograniczenia, co do wysokości budynku i ilości kondygnacji nie było, bowiem dla tego terenu miasto nie posiadało planu. W związku z powyższym wnieśli o uchylenie zaskarżonej uchwały w części, w której obejmuje działkę skarżących lub uchylenia uchwały w całości. Podkreślili, że żądanie wywodzą ze swoich planów inwestycyjnych. W obszernym uzasadnieniu wskazywali, że działkę nr A zakupili od Gminy Opole, w dniu 29 kwietnia 2004 r. Zaakcentowali, że przy zakupie (wcześniej także) byli informowani, że Gmina Opole nie ma w rejonie w/w działki planu zagospodarowania przestrzennego, ale dodali, że zostali zapoznani z treścią (ważnej przez okres dwóch lat) decyzji z dnia 17 grudnia 2003 r., nr [...] o warunkach zabudowy działek, w tym także działki o nr A. Podali, iż powyższa decyzja została przeniesiona na skarżących, decyzją z dnia 8 czerwca 2004 r. W ocenie skarżących, wg określonych warunków decyzją z 17 grudnia 2003 r., była możliwość wzniesienia na zakupionej działce budynku o dwóch kondygnacjach nadziemnych i poddasza użytkowego, a w zaskarżonym planie takiej możliwości nie przewidziano. Zaznaczyli, że w okresie od zakupu działki, do ok. 29 grudnia 2005 r., utrzymywali stały kontakt z Wydziałem Urbanistyki, Architektury i Budownictwa w Opolu, bowiem składali szereg pism i wniosków związanych ze zmianą przywołanej wyżej decyzji o warunkach zabudowy, wiele razy przedstawiali "nieco" inne parametry i kubaturę planowanej inwestycji, chcąc "sprawdzić w jakim kierunku będzie możliwa ewentualna wolna ręka w projektowanym zamierzeniu budowlanym", ale dodali, że w tym czasie urzędnicy nie informowali ich o przygotowywanym planie zagospodarowania przestrzennego. W ocenie skarżących, osoby z którymi kontaktowali się, "..zwyczajniej nie wiedziały o planie zagospodarowania przestrzennego, stąd też nic one na ten temat nie mówiły. Same nie wiedziały, to na jakiej podstawie miałyby coś mówić." Podnieśli także, że urzędnicy niejednoznacznie interpretowali przepisy, dotyczące zmiany decyzji o warunkach zabudowy i wydania nowej decyzji. I tak np. w sprawie basenu twierdzili, że gdy basen, położony na zewnątrz budynku mieszkalnego będzie połączony jednym dachem, to nie będzie mowy o dwóch budynkach, a innym razem było przeciwnie. Podobne niejednoznaczne były interpretacje przepisów odnośnie szerokości elewacji frontowej. Ponadto zgodnie z uzyskiwanymi informacjami, że nie wydaje się dwóch decyzji o warunkach zabudowy na ten sam teren, czekali na wygaśnięcie decyzji z dnia 17 grudnia 2003 r., do 17 grudnia 2005 r., ale już w dniu 14 grudnia 2005 r. złożyli wniosek na urzędowym formularzu o wydanie nowej decyzji w sprawie warunków zabudowy. Skarżący uznali, że ich kontakty osobiste z Wydziałem Urbanistyki - Urzędu Miasta Opola, to coś więcej niż anonimowe spełnienie obowiązków ustawowych, o których mowa w art. 17 pkt. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stwierdzili, że z uwagi na ich częste kontakty z urzędnikami, mieli prawo do uzyskania informacji nt. tworzonego planu zagospodarowania przestrzennego, a ponadto urzędnicy prowadzący postępowanie w sprawie zmiany decyzji, mieli obowiązek poinformować skarżących, z urzędu o pracach nad planem. Ponadto podnieśli, że Rada Miasta uchwalając plan, popełniła błąd proceduralny, gdyż nie zajęła się ich protestami i wbrew nim, podjęła zaskarżoną uchwałę. Uznali, że Prezydent Miasta Opola, w rozmowie z nimi stwierdził, że w zakresie kondygnacji nic się w planie nie zmieniło, a urzędnicy "ratuszowi" na łamach gazety "NTO" wmawiali, że w tym zakresie nic nie uległo zmianie. W ocenie skarżących, po sprzedaniu działki nr A, w czasie obowiązywania decyzji z dnia 17 grudnia 2003 r. Urząd zmienił plany przestrzenne, nie informując skarżących o tym, czego wymagały, "co najmniej zasady współżycia społecznego." Skarżący podkreślili, że Gmina sprzedała im tę działkę, na warunkach opisywanych w protokole przetargowym, przy czym zobowiązali się oni do przestrzegania treści wspomnianej decyzji z 17 grudnia 2003 r., stąd stwierdzili, że określone warunki planowanej inwestycji na zawsze były przypisane do tej nieruchomości (działki nr A), a Urząd Miasta "po cichutku się wycofał." W świetle powyższego uznali, że pozbawiono ich prawa do zaskarżenia niektórych zapisów przyjętego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym, skarżący uznali, że złamano zasady wynikające z kodeksu postępowania administracyjnego, a to art. 7, 8, 9 i 10 kpa. Z całą mocą zaakcentowali, że jeśli Rada Miasta Opola zamierzała uchwalić plan zagospodarowania przestrzennego, to "..powinna sprawdzić, czy jest związana jakimiś decyzjami, czy też stanami faktycznymi sprawy i wówczas nawiązać kontakt ze skarżącymi, by poza ustawowo wyeliminować wszelkie wątpliwości w kwestii pozbawienia kogokolwiek prawa do korzystania ze środków zaskarżenia." Gdyby uzyskali informację, w trybie art. 9 kpa - rozumianego szeroko - to już posiadaliby decyzję o pozwoleniu na budowę, uwzględniającą poprzednio ustalony stan prawny. Dodali także, że Kodeks postępowania administracyjnego nakłada na organy administracji obowiązek prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębić zaufanie do organów Państwa (art. 8 kpa). Do skargi dołączyli plik dokumentów na potwierdzenie podnoszonych w skardze okoliczności. W piśmie procesowym (bez daty), nazwanym uzupełnieniem skargi, skarżący nawiązali do rozmów telefonicznych jakie prowadzili z urzędnikami Ratusza w sprawie administracyjnej i na tę okoliczność przedłożyli bilingi rozmów, zakreślając nr telefonów Wydziału oraz centrali Urzędu. Ponadto w wyniku realizacji wezwania Sądu do usunięcia braków formalnych skargi, skarżący w piśmie procesowym z dnia 16 maja 2006 r., oświadczyli, iż skarżą uchwałę Rady Miasta Opola z dnia 26 stycznia 2006 r., nr LVIII/648/06, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu przy Alei Wincentego Witosa – ul. Lwowskiej w Opolu oraz, że skarga pochodzi od małżonków G. G. i S. G., a także wskazali na pismo z dnia 27 stycznia 2006 r., jako wezwanie Urzędu Miasta Opola do usunięcia naruszenia prawa tą uchwałą. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Opola wniósł o jej odrzucenie, gdyż została wniesiona bez wezwania organu do usunięcia prawa, a zatem z naruszeniem art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Prezydent podał, że zaskarżona uchwała Rady Miasta Opola z dnia 26 stycznia 2006 r., nr LVIII/648/06 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu przy Alei Wincentego Witosa – ul. Lwowskiej w Opolu, została uchwalona zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Procedura uchwalania planu przebiegła zgodnie z regulacją wynikającą z powyższej ustawy, co także potwierdził Opolski Urząd Wojewódzki, dołączonym pismem z dnia 2 marca 2006 r., nr [...]. Prezydent oświadczył, że skarżący nie występowali z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę w czasie obowiązywania decyzji z dnia 17 grudnia 2003 r., o warunkach zabudowy. Dodał także, że skarżący nie składali również wniosku, ani uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w ogłoszonych terminach. Wskazał natomiast, na okoliczność, że skarżący występowali kilkakrotnie o zmianę decyzji administracyjnej - o warunkach zabudowy – wnioskując o różnego rodzaju zmiany w parametrach zabudowy. Ponadto wskazując na przepis art. 65 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), Prezydent stwierdził, że w obecnej regulacji, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą być inne, niż w wydanej dla tego terenu decyzji o warunkach zabudowy. Zaakcentował, że przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały spełniono wszystkie procedury wymagane ustawą o planowaniu (...), w tym ogłoszenia o przystąpieniu do sporządzenia planu, o wyłożeniu do publicznego wglądu - ogłoszono w gazecie lokalnej, wywieszono na tablicach ogłoszeń Urzędu Miasta Opola, zamieszczono w Biuletynie Informacji Publicznej, a zatem skarżący nie byli pozbawieni prawa do zaskarżenia przyjętych zapisów w planie. W piśmie procesowym z dnia 7 lipca 2006 r., pełnomocnik Miasta Opola wniósł o oddalenie skargi, wskazując na jej bezzasadność. Przedłożył także, żądane przez Sąd dokumenty tj. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz potwierdzenie odbioru przez skarżących odpowiedzi na powyższe wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na mocy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc legalności, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Tak przeprowadzona kontrola wykazała, że zaskarżona uchwała odpowiada wymogom prawa. Przedmiotem niniejszego rozpoznania jest uchwała Rady Miasta Opola z dnia 26 stycznia 2006 r., nr LVIII/648/06, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu przy Alei Wincentego Witosa – ul. Lwowskiej w Opolu, podjęta na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), w związku z uchwałą Nr XLI/430/05 Rady Miasta Opola z dnia 27 stycznia 2005 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu przy Alei Wincentego Witosa – ul. Lwowskiej w Opolu. Stąd oceny zaskarżonej uchwały przyjdzie dokonać w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą o planowaniu. Na wstępie jednak należy zauważyć, że skarga została złożona w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), na podjętą w dniu 26 stycznia 2006 r., uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu..), bowiem adresowana jest do bliżej nieokreślonego kręgu podmiotów, ma charakter normatywny i generalny zarazem (por. np. wyrok SN z 22 lutego 2001 r., III RN 203/00, OSNP 2001/20/606). Stosownie do regulacji z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Badając warunki formalne tej skargi, przyjdzie stwierdzić, że z uwagi na przedmiot uregulowany zaskarżoną uchwałą, tj. "w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu", uchwała ta została podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej. Wskazać także należy, że uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 przywołanej ustawy, jest wyłącznie ten podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Oznacza to, że w postępowaniu kwestionującym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego podmiotowość tego uczestnika postępowania obejmuje nie tylko istnienie interesu prawnego lub uprawnienia, ale także naruszenie tego interesu lub uprawnienia. Jak z powyższego wynika, podmiotowość uczestnika tego postępowania jest uregulowana inaczej niż w postępowaniu administracyjnym, toczącym się w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (Kpa). W rozpoznawanej sprawie skargę na uchwalę Rady Miasta Opola, nr LVIII/648/06, z dnia 26 stycznia 2006 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu (..) wnieśli w imieniu własnym G. G. i S. G., współwłaściciele działki nr A, objętej zaskarżonym planem. Stąd, okolicznością bezsporną jest fakt, jak podkreślają skarżący, iż są właścicielami nieruchomości położonej na terenie objętym zaskarżonym planem. W sprawie również jest niewątpliwe, że skarżący mogli wnieść skargę na uchwałę w przedmiocie kwestionowanego planu, bowiem jak wynika z akt sprawy, przed wniesieniem skargi wezwali "Urząd Miasta Opola", pismem z dnia 27 stycznia 2006 r., do usunięcia naruszenia prawa, z uwagi na naruszenie ich interesu prawnego. Zdaniem skarżących, powyższe wezwanie dotyczyło oprócz usunięcia naruszenia prawa spowodowanego przedmiotową uchwałą, także żądania nieruchomości zamiennej. Uznali, że nie mogą realizować swoich zamierzeń inwestycyjnych wg ustaleń planu, który stanowi o dwóch, a nie o trzech kondygnacjach domów. Odpowiedź na wezwanie otrzymali od Prezydenta Miasta Opola w dniu 20 marca 2006 r., natomiast skarga do Sądu, za pośrednictwem organu została wniesiona w dniu 10 kwietnia 2006 r. (data wpływu do organu), a zatem zachowany został 30-dniowy termin do jej wniesienia. W celu dalszych rozważań przypomnieć wypada, iż główne zarzuty skarżących dotyczyły: braku indywidualnego ich powiadomienia (poinformowania) o trwających pracach przy "tworzonym" planie zagospodarowania przestrzennego; pominięcie w planie warunków ze sprzedaży nieruchomości (dz. Nr A) oraz z decyzji o warunkach zabudowy. Sąd zauważa, iż skarżący wyrazili niezadowolenie, co do przebiegu, z ich wniosku postępowania administracyjnego o zmianę decyzji o warunkach zabudowy, a po jej wygaśnięciu (z powodu upływu czasu), w sprawie wydania kolejnej decyzji o warunkach zabudowy. Jednakże postępowanie przed organami administracji publicznej w sprawie indywidualnej, rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnych nie jest przedmiotem niniejszego rozpoznania, bowiem wniesiona skarga - w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym - dotyczy nie decyzji, lecz uchwały w sprawie planu, podjętej w trybie i na zasadzie procedury przewidzianej dla aktu tworzenia prawa, a nie procedury administracyjnej. Dlatego też, przechodząc do rozważań nad zaskarżoną uchwałą należy zaakcentować doktrynalną koncepcję władztwa planistycznego (Z. Niewiadomski: "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz." Wydawnictwo C.H.BECK, W-wa 2004, s. 27 in.), mającą umocowanie w przepisie art. 3 i art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu (..), bowiem organom gminy przysługuje prawo władczego rozstrzygnięcia co do przeznaczenia terenu pod określone funkcje, nawet wbrew woli właścicieli gruntów objętych planem. Przysługujące gminie władztwo planistyczne może być skutecznie zrealizowane jedynie w planie zagospodarowania przestrzennego, który został uchwalony przy zachowaniu określonych ustawą zasad i trybu sporządzania planu. Ponieważ granice władztwa planistycznego gminy wyznaczają obowiązujące przepisy prawa, stąd wykazanie naruszenia interesu prawnego (art. 101 ustawy o samorządzie gminnym), podjętą uchwałą w sprawie przyjęcia planu zagospodarowania przestrzennego, należy dokonać poprzez wskazanie, że zostały naruszone przepisy prawa regulujące zasady i tryb sporządzenia planu, jak również przywołać treść ustaleń planu, które nie zostały ukształtowane na podstawie i w granicach ustaw. Odnosząc powyższe, do zarzutu skarżących, iż jako właściciele działki objętej planem, nie zostali powiadomieni indywidualnie (osobiście) o trwających pracach przy sporządzaniu planu, należy stwierdzić, że na gruncie obowiązującej ustawy o planowaniu (...), nie przewidziano obowiązku dla organu gminy, indywidualnego zawiadomienia właścicieli działek, objętych projektem planu zagospodarowania. Sąd zwraca uwagę, że skarga dotyczy podjętej uchwały w sprawie przyjęcia planu, niemniej zauważa, że właściwe organy gminy dokonały ogłoszeń o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania (15 lutego 2005 r.), o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu (5 września 2006 r.), co potwierdzają dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, w tym przywołane ogłoszenia oraz pismo Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego Opolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Opolu z dnia 2 marca 2006 r., stwierdzające, iż tryb sporządzenia uchwały pod względem proceduralnym jest zgodny z przepisami art. 14 i art. 17 ustawy o planowaniu (...). Odnotować również należy, że skarżący nie kwestionują prawidłowości dokonanych przez organy gminy ogłoszeń związanych z uchwalaniem planu, w trybie określonym ustawą o planowaniu (...), stąd zbędne w dalszych wywodach jest stanowisko prawne, w zakresie regulacji prawnych stanowiących o zawiadamianiu. Jednakże zasygnalizować warto, że skoro bezsporną okolicznością w rozpoznawanej sprawie jest fakt zawiadamiania, w sposób przewidziany ustawą o planowaniu (..), o kolejnych etapach prac nad planem, to skarżący mogli skorzystać ze środków prawnych przewidzianych tą ustawą, do kwestionowana zapisów projektu i uchwalonego planu. Przyjdzie także zauważyć, że skarżący nie wnosili uwag do projektu planu (art. 18 ustawy o planowaniu..). Ponieważ zarzuty skargi, w przedmiocie braku indywidualnego zawiadamiania (informowania), skarżący opierają o przepisy art. 6, 7, 8, 9, 10 Kpa, stąd należy podkreślić, że przepisy te, mają zastosowanie w sprawach i przed organami określonymi w art. 1 i 2 tego Kodeksu, a zatem nie mają zastosowania przed organami stanowiącymi prawo miejscowe. Sąd identyfikuje się z zajętym stanowiskiem w wyroku NSA z dnia 17 czerwca 2004 r., sygn. akt OSK 215/04, LEX nr 174009, który stwierdził; "Tryb postępowania w sprawie projektowania i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest określony przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz ustawą normującą materię należącą do planowania i zagospodarowania przestrzennego. Nie mamy tu więc do czynienia z załatwieniem sprawy administracyjnej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego". Kontynuując rozważania w tej kwestii, jeśli nawet przyjmując, że przepisy Kpa, w postępowaniu planistycznym określonym przepisami ustawy o planowaniu (...), mogą być stosowane co najwyżej odpowiednio, to zwrócić należy uwagę, że w podnoszonych w skardze okolicznościach - braku indywidualnego powiadomienia skarżących - nie będą miały zastosowania, bowiem procedura zawiadamiania, informowania, zapoznania z materiałem - została określona przepisami ustawy o planowaniu (...), w tym m.in. art. 17 pkt 1, 3, 10, 11, 12, 13, 14, art. 18, 19, 20 tej ustawy. Dlatego też, przyjdzie stwierdzić, iż zarzuty skarżących o naruszeniu przy uchwalaniu planu zagospodarowania przestrzennego przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, są bezpodstawne. Skarżący podnoszą, że ich zamierzenia inwestycyjne nie mogą być realizowane, w świetle zapisów § 9 pkt 4, 5 i 6 przyjętej uchwały w sprawie planu, z dnia 26 stycznia 2006 r., bowiem parametry, co do ilości kondygnacji odbiegają od podanych w decyzji o warunkach zabudowy z dnia 17 grudnia 2003 r. Dla dalszego rozważania w tej kwestii, wypada za skarżącymi powtórzyć, że przywołana decyzja o warunkach zabudowy wygasła z dniem 17 grudnia 2005 r., a zatem przed datą podjęcia zaskarżonej uchwały. Nawet zakładając, że w trakcie sporządzania projektu planu, decyzja o warunkach zabudowy była wiążąca, to pozostaje do rozważenia, czy w takiej sytuacji, przy uchwalaniu planu, organ zobowiązany jest ująć w projekcie parametry wynikające z decyzji o warunkach zabudowy. Na tak postawione pytanie należy udzielić odpowiedzi negatywnej. W pierwszej kolejności zasygnalizować wypada, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest aktem stanowiącym prawo, lecz - najogólniej ujmując - jest aktem administracyjnym, o charakterze indywidualnym i skierowanym do konkretnego podmiotu postępowania administracyjnego (strony). Natomiast uchwała w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego danego terenu, jako akt prawa miejscowego, podejmowana jest na podstawie prawa i w granicach prawa. Kwestię trybu sporządzania, opracowywania projektu planu oraz jego uchwalania reguluje ustawa o planowaniu (...), która nie pomija również stosunku ostatecznych decyzji o warunkach zabudowy (wydanych w przypadku braku obowiązujących planów) do uchwalonego planu miejscowego, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji – art. 65 ustawy o planowaniu (..). Ponieważ skarżący nie posiadali pozwolenia na budowę wydanego w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy, stąd nie mogą korzystać z ochrony praw nabytych ostatecznym pozwoleniem, jaką przewidział ustawodawca w art. 65 ust. 2 ustawy. W przypadku, gdy dla danego terenu zainteresowany posiada tylko decyzję o warunkach zabudowy i dla tego samego terenu uchwalono plan, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji, wówczas nie przewidziano dla inwestora ochrony, o jakiej mowa w art. 65 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), lecz nałożono na organ administracji publicznej obowiązek stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy – art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 tej ustawy. Jak powyżej wywiedziono, decyzja o warunkach zabudowy nie jest wiążąca przy uchwalaniu planu, stąd zarzut skarżących, co do treści zaskarżonej uchwały - odnośnie kondygnacji, iż ich liczba nie odpowiada tej z decyzji o warunkach zabudowy, należało uznać za bezpodstawny. Nie ma także oparcia w ustawie o planowaniu twierdzenie skarżących, że parametry wynikające z decyzji o warunkach zabudowy były przypisane do własności ich działki i w związku z tym, w planie tylko te parametry można było zapisać. Również pozbawiony podstaw prawnych jest zarzut skarżących w przedmiocie nieuwzględnienia w zaskarżonym planie, warunków z protokołu sprzedaży działki, która wchodzi w obszar objęty planem. Przepisy nie nakładają na organy gminy przy sporządzaniu planu dla danego terenu, obowiązku powielania warunków negocjacyjnych wynikających z protokołów przetargowych na zbycie nieruchomości. Zaakcentować należy, że przedmiotem kontroli było zbadanie - czy interes prawny lub uprawnienie skarżących zostało rzeczywiście naruszone zaskarżoną uchwałą (art. 101 ustawy o samorządzie gminnym), czyli obiektywnie rzecz ujmując, czy organ dopuścił się nieprzestrzegania norm prawnych powszechnie obowiązujących przy uchwalaniu zaskarżonej uchwały, bowiem w niniejszym postępowaniu nie chodzi o naruszenie subiektywnie pojmowanego interesu. Ponieważ skarżący nie wykazali naruszenia norm prawa obowiązującego, a Sąd - działając z urzędu - takich naruszeń się nie dopatrzył, to skarżący działając na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, nie mogli skutecznie zakwestionować uchwały Rady Miasta Opola z dnia 26 stycznia 2006 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu, bowiem dopiero naruszenie prawa mogłoby spowodować w myśl art. 28 ust 1 ustawy o planowaniu (..), orzeczenie przez sąd o jej nieważności. Z regulacji art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu (...) wynika bowiem, że każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego oraz istotne naruszenie trybu jego sporządzania powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. Mając na uwadze opisane powyżej rozważania stwierdzić należy, że Rada Miasta Opola podjęła zaskarżoną uchwałę w zgodzie z przysługującym jej władztwem planistycznym, nie naruszając przy tym prawa materialnego ani procesowego. Przy sporządzaniu planu nie doszło do naruszenia zarówno zasad sporządzania planu, jak i istotnego naruszenia trybu. Reasumując, należy stwierdzić, że skarżący nie wykazali, że przyjęty plan zagospodarowania dla terenu obejmującego również ich działkę, pozostaje w sprzeczności z jakimikolwiek przepisami prawa powszechnie obowiązującymi. Wobec powyższego należało na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalić.